calendar

ว่าด้วยความอยุติธรรม
20080824
ก็แค่นี้เเระ
อัฟอีกแระ
เหาๆ
เรื่องมันมีอยู่ว่า...
ล้นใจ
วันนี้วันหยุด
คืนวันเสาร์
โห๊ะๆๆๆๆ
ลาได ไปสักพัก
วืดดดด วือออ 's life
รวมมิตร
ลัล ล๊า
รายงานความเคลือนไหว
ให้ตัวเองโดยเฉพาะ
เกาะเกร็ด
บ้าคลั่ง
เหอ เหอ
Happy Vday+เรื่องยาวๆ
นู๋คิดหัวไดไม่ออก
เหอ เหอๆ
รายความเคลื่อนไหว
อัฟแล้นๆ
Hi all.Im back!
บ่น
it will make you wanna scream !
ดีค่ะ ทุกๆคน
เรื่อยๆ ฆ่าเวลากานน๊อ
กลับมาแระคร๊า~~
ปวดหัวววววว
ลงท้ายไมเป็นเรื่องของกินละเนี๊ยะ
friends
นานเหลือเกิน ...
เเวะมาอัฟ
อะไรกันนี่
เซ็งวุ้ย
ไดเน่าๆ
ด้วยความอยาก......



Happy Vday+เรื่องยาวๆ

ขอให้มีความสุขกานถ้วนหน้านะค่ะ
ไม่รู้จะอวยพรกันยังงัย แบบว่าช่วงนี้อารมณ์โดนปิดโหมดทุกอารมณ์ค่ะ
ตอนนี้ฝึกงานเสร็จแล้ว ลัล ล๊า..
ที่จริงฝึกเสร็จตั้งแต่วันที่ 8 นะค่ะ หลังจากนั้น อีก 4 วัน ก็เดินสานไปงานรับปริญญา
พี่ชาย และ เพื่อนๆ  ไปสุพรรณ เที่ยวไปเรื่อยๆ กับพี่ชายและคุณป้าและพี่ๆ น้องๆ อีก
ประหนึ่งรวมญาติกานเล็กๆ งานนนี้วัยรุ่นอย่างเราแอบ..เซ็ง เล้กน้อย
แน่นอนพาผู้ใหญ่ไป ส่วนใหญ่ก็ไปชมวัดและไหว้พระค่ะ
ก็ดีนะค่ะฝึกงานเสร็จดิฉันเดินสายเข้าวัด ... เสริมสร้างศิริมงคล
จะได้หางานได้เร็วๆ 555+
ตอนนี้ก็ อ่านหนังสือ เตรียมตัวทำงานค่ะ ไปสมัครมา 2 รายการ คือต้องสอบเข้า
สอบแล้วก็สัมภาษณ์ ... แล้วก็อบรมอีก
ด้วยความสัจจริงดิฉันอยากได้งานนี้มากเนื่องจากไม่อยากดิ้นรนไปที่ไหนแล้ว
แต่เนื่องจากต้องสอบแข่งขันกับคนมากมายก่ายกอง
ตอนนี้เลยเพิ่งดวงอย่างเดียวไม่ได้ เลยต้องเพิ่มความพยายามขุด+เสริมสร้างความรู้เข้าไปอีกเยอะๆ
ช่วงนี้คงทิ้งไดไปสักพักนะค่ะ อาจจะยาวววเลย
แย่จัง .... ที่จริง ก็นั่งอยู่หน้าคอมตลอดทั้งวันทั้งคืนอยู่เว้ว ...
แค่เข้ามาอัฟไม่ได้เท่านั้นเอง .. น่าสงสารจริงๆ
ตอนไปสมัครพี่คนที่สัมภาษณ์ ถามว่า ปกติเป็นคนคุยเก่งไหม ..
เลยบอกว่า หนูเป็นคนคุยเก่งมากๆค่ะคุยนได้ตลอดเวลา
คุยไปสักพักพี่เค้าเงยหย้าขึ้นมาบอกว่า ค่ะๆ พี่เชื่อน้องจริงๆ
แต่พี่เค้าสงสัยต่อ ว่า แบบนี้จะเป็นโปรแกรมเมอร์ได้ เยี่ยง ไร
อ่อ นู่จะเป็นโปรแกรมเมอร์ที่คุยเก่งกว่าใครๆ ไม่ได้เลยเหรอค่ะ แหมๆก็รู้ค่ะ
ว่าต้องหมกมุ่นอยุ่กับตัวโปรแกรม แต่นะค่ะ คนเรามันต้องมีทางออกให้ตัวเองกานมั้ง
คือจุดเลวร้ายที่สุดตอนทำนั่งอ่านภาษาคอมพิวเตอร์เพื่อการสอบก็คือ....
ตอนนั้นอยุ่หอพักมหาวิทยาลัย เพิ่งเขาปี 1 ตอนนั้นอ๊วก ทุกๆ ครั้งที่ สอบ ....
เครียดกลัวว่าจะทำข้อสอบไม่ได้ .... อ่านเข้าไป อ่านเข้าไป ตอนกลางคืนตื่นมาอ๊วก
กว่าจะชินก้เข้า ปี 2 เรียนแบบเรื่อยๆ ไม่เครียดๆ จนต้องซิ่ว ออกมาเนื่องจากเจอมรสุมชีวิต
พฤติกรรม น่าเป้นห่วง และเกรดทุเรศมากมาย คุงพ่อ ให้เลือกว่า จะสุ้ที่เก่า รึยากจะเริ่มต้นใหม่ก็ได้
ให้เลือกแต่มีข้อแม้ว่าถ้ากลับไปสู้เรียนที่เดิมก็ต้องเรียนให้จบ...อย่าโดนรีไทล์กลางคัน
ตอนนั้นจำได้แค่ว่าพ่อโกรธมากตอนมีเรื่องที่มหาลัย ก็รับโทรไปบอกที่บ้าน พ่อรับพอดี
เลยบอกเลย ว่า โดนเรื่องทุจริตสอบ แต่พ่อค่ะ โดนกันทั้งคณะ ประมาณนั้น มหาลัยปกติเค้าจะดร๊อปเรียนมั้ง
แต่เหตุการอัปยศนี้ เกิดการมากมายหลายคน เลยโดนปรับเกรดเป้น E การถ้วนหน้า
เกรดดิฉันเลยตกฮวบ เนื่องจากเกรดดีมากมายอยุ่แล้วค่ะ  พ่อไม่ยอมคุยด้วยเกือบ 2 อาทิตย์
โทรไปยังงัยก็ไม่คุย เลยเลือกที่จะ ร้องไห้เล่นๆ อยู่ที่ห้องนะค่ะ ตอนนั้นร้องไห้น้ำตาเป็นสายเลือด
พอพ่อยอมคุยก็เลยกลับบ้านทันที พ่อก็บอกว่าพ่อไม่ยอมนะแบบนี้ และอะไรอีกมากมาย เเล้วก็มีโอกาส
คุยเรื่องการเรียน เพราะรับรู้เรื่องเกรดมาตลอด 
พ่อถามมาคำเดียว จะเอายังงัยต่อ  พ่อไม่บังคับและไม่เคยบังคับอะไรท้งนั้น ทุกๆอย่างอยุ่ที่การตัดสินใจของเรา
ตอนนั้นเลยกลับไปลงเรียนซัมเมอร์ แล้วก็กลับมาบ้านตอนนั้นมาอยุ่ บ้าน 3 อาทิตย์เพื่อรอกลับไปเรียนซัมเมอร์
จำได้ว่าเป้น 3 อาทิตย์ที่แย่ที่สุดในชีวิต แย่มากกว่า ตอนพ่อรู้เรื่องแล้วไม่ยอมคุยอีก
ทุกๆ วัน ก็จะมีผาขนหนูผืนเล็กๆ หมอน 1 ลูกนอนยาวบนโซฟาที่บ้าน ผ้าขนหนู คลุมหน้า
แล้วก็ร้องไห้อย่างบ้าคลั่งร้องมัน แมร่ง ทุกๆ วัน อารมณื ไม่รู้จะทำอะไร คิดอะไรก็ร้อง
อยากเรียนต่อที่เดิม แต่ เรียนไปกลัวเรียนไม่จบแถมลงทะเบียนเรียนไปแล้วด้วย
ไม่อยากถลุงเงินที่บ้านไปอีก แม่ทนไม่ไหว เห็นเราร้องไห้เยอะๆ แม่ต้องไปอยุ่บ้านยาย
เวลาเรามาประจำฐานแล้วนอนท่าเดิม .....  แม่กลัวเราเห็นว่าแม่ร้องไห้
แต่เวลาเห็นแม่กลับมาที่บ้าน เราก็รู้ ก็พูดอะไรไม่ได้ .... จนถึงวันหนึ่ง
มันไม่ไหวแล้ว เลย บอกพ่อกับแม่ว่า จะขอไปเรียนใหม่ ไม่เรียนแล้ว ไม่สู้แล้ว ไม่ไหวแล้ว
ก็ไม่มีใครว่าอะไร รึพูดอะไรทั้งนั้น
มีแต่เพื่อนๆ ที่ บอกให้สุ้เนื่องจากตอนนั้นผ่านพ้นการยื่นคะแนนเอน ใดๆ
พูดง่ายๆ ก้คือ ต้องเข้ามหาลัยเปิด เอกชน และ ราชภัฏ
ก็เลยเลือกม.ราชภัฏ ด้วยความเต็มใจ เนื่องจาก ที่บ้านมีคอนโด อยู่หลังมหาลัยพอดี
แล้วพ่อ ก็ให้ตัดรามคำแหง ออกจากความคิดทันทีทันใด ด้วยเหตุผลที่ว่า นิสัยอย่างเรา อย่าเลย
เหอๆๆ นิสัยแย่ขนาดไหนละค่ะ ตอนนั้น .. ย้ำ ว่าตอนนั้นนะค่ะ 555+
ก้เลยย้ายมาเป็นสาว กทม ณ บัดนั้น
ตอนนั้นความเครียดก็ยังถล่มทลายเข้ามาเหมือนเดิม ค่ะ
น้ำหนักขึ้นมาเกือบ 20 กิโล สิว ขึ้นบนใบหน้าอย่างหาที่สุดไม่ได้
ก็นะค่ะตอนนั้นเพิ่งออกมาจากมหาลัยมีชื่อเสีย แล้วต้องมาเรียนราชภัฏ นี้อ่ะนะ โอ่ววววว
สังคมไทยดูถูกดูแคลนอย่างไม่รู้จะต้องเป็นอย่างไร ในภายภาคหน้า
ความเครียดก็สั่งสมต่อไปเรื่อยๆ
จนถึงวันหนึ่งที่มุมมองนู่เปลี่ยน หลังจากได้เรียนไปสักพักเเระค่ะ
เนื่องจากมีโอกาสได้สัมผัสการเรียนการสอนมหาลัยที่มีผู้คนยกย่องและมหาลัยที่ผู้คนดูถูก
เรื่องทุกๆเรื่องเราคิดว่ามันอยุ่ที่ตัวผู้ที่ศึกษาค่ะ ว่าจะขวนขวายพยายามหาความรู้มาให้ตนเองเท่าไหร่
รึว่าคนที่เรียนมหาลัยดังๆ ไม่มีงี่เง่า รึอะไรเลยเหรอค่ะ
รึจะมีเพียงแค่คนที่เรียนจากมหาวิทยาลัยที่โดนดูถูกที่เป็นกลุ่มคนที่ไม่สมควรได้รับการยอมรับ
แค่อัดอั้นตันใจนะค่ะ
แต่จะขอบอกว่าดิฉันไม่แคร์ ..... :)
แค่เหนื่อยนะค่ะเพราะเพื่อนๆทั้งหลายบอกให้ตั้งรับคำว่าเด็กราชภัฏเอาไว้ให้ดี555+
แต่ที่ไปสมัครงาน รึสัมภาษณ์งานมา ไม่มีใครดูถูกเรื่องนี้เลยค่ะ
รึเพื่อนๆจะคิดไปเอง
รึอาจเป็นเพราะงานที่จะทำเกี่ยวกับคอมพิวเตอร์ ส่วนใหญ่ก็ต้องสอบก่อนเท่านั้น
หากสามมารถผ่านมาตรฐานเค้าได้ ก็โอเค
เอาเป็นว่าให้กำลังใจเพื่อนๆ ที่มีปัญหาแบบนี้ทุกคนนะค่ะ
หากเค้าไม่สามารถให้เกียรติคุณได้เพราะเรื่องแต่นี้ คุรก็อย่าไปยุ่งกับเค้าเลยค่ะปล่อยเค้าไป
เราไปเปิดร้านขายขนมครก ยังจะสุขกายสบายใจกว่าเลยละค่ะ
สู้ๆๆๆ
**********************


****อันนี้ให้พี่มดค่ะ****
เรื่องประจำเดือนคือช่วงนั้นเอ่เครียดๆ จากเรื่องด้านบนนะค่ะ ประจำเดือนก็เลยหายไปด้วย ประมาณ 9 เดือนเห็นจะได้ คลอดได้พอดีเลยค่ะ แม่เค้าดูทีวี เลยกลัวเป็นมะเร็ง เลย ส่งไปหาหมอ เพราะเอ๋กินทั้ง สตรีเบนโล สตรีเพนภาค ยาดองโน้นนี้ กินจนเพื่อนบอกว่ากลายเป็นนังลำยอง เพราะสามารถหาเรื่องไปก๊งยาดองได้ทุกๆ วันก็ไม่สามารถทำให้เลือกทะลักออกมาได้ ก้เลยไปหาหมอสู ค่ะ  หมอเค้าตกใจใหญ่ประหนึ่งว่าไม่เคยรักษาเคส นี้มาก่อน
ขั้นแรก โดนตรวจภายในค่ะ ทั้งๆ ที่ นู๋ยังเวอร์จิ้นยังยังโดนเพราะคุณหมอบอกว่ากำลังสงสัยอย่างเช่นที่แม่สงสัย
ขั้นที่สอง นู๋โดนส่งเคสไปให้อาจารย์ของหมออีกที ค่ะ เป็นหมดสูที่เขียนหนังสือสนุกและเป้นคนน่ารักเอาใจใส่คนไข้มากมาย คุณหมอส่ง นู่ ไป อัลตร้าซาว มดลูก เจาะเลือด 1 กะลามัง ... มากไปไหมค่ะ 555+ เนื่องจากคุณหมอบอกว่าไหนๆ ก็ไหนๆ หมอจะตรวจทุกๆอย่างเลย ส่วนไหนๆ ก็ไหนๆ ฯ ก็พูดอะไรไม่ไหมือนกันค่ะคุงหมอ คริๆ
หลังจากนั้น 1 สัปดาห์ก็ไปฟังผลค่ะ สรุปว่า ฮอร์โมน อะไรใดๆ ในร่างกายผิดปกติ หมดเลยค่ะ ค่าเลือดก็เกินมาตรฐาน
แล้วก็มีถุงน้ำในรังไข่ค่ะ ค่ะโชคดีมากมายเพราะมันเพิ่งเริ่ม คุณหมอบอกว่าดีมากที่กล้ามาหาหมอเพราะทิ้งไว้ นานๆ คำสันนิฐานของแม่ก็จะเป้นจริงค่ะ นู่ จะได้ตัดมดลูกทิ้งเพื่อนรักษามะเร็งแน่ๆ แต่ด้วยความที่นู่มาเจอคุรหมอไว ก็เลยสามารถจัดการได้แค่การทานยา ไปกำจัดมันนะค่ะ ตอนนี้ก็ทานยา มา 2 ปีแล้วค่ะพี่มด เพราะหมอเค้าคุมทุกอย่างเลยค่ะ ดูแลเหมือนลูก ดีๆ นี้เอง คือนู๋ต้องออกกำลังกายเยอะๆ ควบคุมการรับประทานอาหาร แต่นู๋ ก็คุมเฉพาะที่คุมได้นะค่ะตลอด 2  ปี ที่ผ่านมา คุณหมอจะนัดให้ไปตรวจเลือดและร่างกาย 3 เดือน/ครั้งค่ะ  มีนา นี้ ก็จะตรวจอีกแล้ว แต่พิเศษตรงที่ถ้าเลือดปกติ คุณหมอจะหยุดยาให้ทุกๆตัวที่ทานค่ะ  ยาที่ทานมี 3 ตัว ค่ะ
1. folic acid อันนี้ ป้องกันเลือดจาง
2. Metformin อันนี้เป้นยารักษาโรคเบาหวาน แต่คุงหมอให้นู๋ทานเพื่อปรับฮอร์โมนค่ะ
3. เป็น วิตามินซี ค่ะ บำรุง
ตอนแรกคุณหมอจะให้ยาบังคับให้ไข่ตก ค่ะ ทานแล้ว ไม่เกิด 1 อาทิตย์ก็จะมีประจำเดือนค่ะ เอ๋ ทานแค่ช่วงแรก 2 ครั้งค่ะ เพราะตอนนี้ มันมาตามปกติแล้ว อ่อ ยาเหล่านี้สำหรับคนโสดนะค่ะพี่มด อิอิ คุงหมอบอกว่ายาจะมีผลคล้ายๆยาคุมกำเนิด เพราะคนที่ไม่โสดก้จะได้ยาอีกแขนงนะค่ะ คุณหมอยังกำชับว่า หากจะไม่โสด รึจะมีลุกในระยะนี้ต้องบอกให้หมอเปลี่ยนตัวยาคร๊าบบบบบ
คาดว่าพี่มดคงไปหาหมอเเล้วแน่ๆ เอ๋ อัฟช้าไปนะค่ะ งัยก็ ขอให้ประจำเดือนกลับมาสู่ภาวะปกติโดนเร็วนะค่ะ
จุ๊บๆ


 


 

     Share

<< นู๋คิดหัวไดไม่ออกเหอ เหอ >>

Posted on Thu 14 Feb 2008 17:10
 

Comments

ทำไปได้...........ดูท่าจะเก็บกดมานานนะนี้ 555+
เอ๋เอง   
Thu 14 Feb 2008 17:12 [1]

 
 
Name :
Email :
URL :
Comment :
กรอกข้อมูลก่อนส่ง CAPTCHA Image
Refresh