Posted on Fri 29 Feb 2008 0:33
สิ่งที่ขาดหาย

นี่ก้อเป็นพักใหญ่เลยที่ผึ้งหายไป เนื่องจากช่วงโน้นยังเหนื่อยๆกับการบินอยู่ และสุขภาพที่รู้สึกว่าแย่ลงทุกวัน รวมไปถึงปัญหาบางอย่างที่เราไม่สามารถแก้ไขมันได้ และ เหตุผลที่ว่าควรจะกลับมาดูแลที่บ้านได้แล้ว ทั้งหมดนี้คือ เหตุผลที่ทำให้ผึ้งตัดใจกับอาชีพที่ผึ้งรักได้อย่างไม่ลังเล

หลายๆคนคง งง และอาจจะตั้งคำถามว่า ไม่ได้เป็นแอร์แล้ว ไม่เสียดาย หรอ กว่าจะสมัครได้ก็ยากเย็นเหลือเกิน ต้องต่อสู้กับคนที่ละเป็นพันๆๆ

คะข้อนั้นผึ้งไม่เถียงแน่นอน เนื่องด้วย การแข่งขันที่มีสูง สาวไทยอยากได้ทำงานตำแหน่งนี้มีมาก

และรวมไปถึง เด็กๆๆสมัยนี้ เก่งภาษากันมากขึ้น ทำให้งานนี้เป็นงานที่หลายๆคนสนใจ และอยากจะลิ้มลองมัน มองดูภายนอกดูมีเกียตร สวยงาม

แต่อยากให้ลองมองลงไปลึกข้างในนั้น เนื่องจากก่อนเข้ามีการแก่งแย่ง แข่งขันกันสูงแล้ว แน่นอนทุกคนก็ต่างที่มากัน พื้นแพ คนละแบบ อาจยากสำหรับบางคนที่ต้องมานั่งปรับตัวหาคนอื่น หรือไม่บางคนก็ติดบางนิสัย ที่เคยเป็นมาแต่ไหนแต่ไร มา จนแก้ไม่ได้ ก็เลยกลายเป็นจุดที่มาทำให้การอยู่ร่วมกันให้กลุ่มของคนไทยกลุ่มเล็กๆๆ หรือร่วมไปกระทั้งถึงกลุ่ม คนที่ทำงานอยู่ที่บริษัทเดียวกันด้วย ต้องเกิดปัญหาต่างๆนาๆ ตามมาภายหลัง

ตอนนี้ผึ้งนับว่าได้พักผ่อนมาเป็นเวลาเกือยเดือนเต็มๆๆ ได้ไปเที่ยวเมืองไทยที่ห่างหายไป จากการไปเที่ยวจังหวัดต่างๆๆของบ้านเรา มัวแต่เอาเงินไปทิ้งไว้ตามประเทศต่างๆๆ ซะจนเพลิน ได้กลับมายืน ที่เดิมที่เดิมครั้งนี้ ช่างมีความสุขเหลือเกินคะ

เมื่อได้กลับมาอยู่ที่บ้าน อยู่กันพร้อมหน้าพร้อมตา สี่คน ทั้งครอบครัว ดูแล้ว มันอบอุ่นซะจนบอกไม่ถูก บ้านผึง ไม่ได้อยู่กันพร้อมๆหน้ายังงี้มาตั้งเมื่อปี 2003 น่าจะได้ เนื่องจากไม่ผึ้งไปเรียน ก็เป็นพี่วุ่นไปเรียน หรือ คุณแม่ไปเปิดร้านอาหารไทยที่โน้น มาปีนี้ เราก้ได้อยู่กันพร้อมหน้าซะที หลังจากที่ผึ้งหนีไปทำงานซะไกลเชียว โดยที่คุณแม่ ก็ไม่ค่อยจะสนับสนุนซักเท่าไหร่

ทุกครั้งที่มองย้อนกลับหลังไป ก็ได้แต่นึกว่าชีวิต คนเราก็เท่านี้ ไม่รู้จะแก่งแย่งชิงดีกันไปถึงไหน ต่างคนก็ต่างต้องทำหน้าที่ของตัวเองต่อไป ทำความดี อย่าสร้างเวรสร้างกรรม เป็นคนดีของสังคม ทุกๆวัน ผึ้งว่ามันไม่ยากใช่มัยคะที่เราจะทำมันทุกๆๆวัน

Pueng_ka

 

     Share

<< ในที่สุดเรื่องของหัวใจ >>

Posted on Fri 29 Feb 2008 0:33


ชอบพี่ผึ้งนะคะ อ่านไดตอนที่พี่ออกจากกาตาร์ใหม่ๆค่ะ ตอนนี้ก็รอคูเวตอยู่เหมือนกัน ไม่รู้จะได้ป่าว แต่อยากได้ซักที คือ มันต่างกันสำหรับคนที่ได้สัมผัสจุดนั้นกับคนที่ยัง ถึงจะรู้ว่าไม่ใช่ที่สุดของชีวิต แต่ก็นะชีวิตนี้อยากเป็นมั่ง ชอบทัศนคติของพี่ผึ้งนะคะ พี่ผึ้งเป็นนับถือพุทธศาสนามั้ยคะ เมื่อก่อนเมย์ไม่สนใจ แต่ว่าเห็นคุณแม่สนใจชอบเล่าให้ฟังเลยเกิดสะดุดใจ พี่ผึ้งลองอ่านหนังสือธรรมะเยอะๆนะคะ แล้วจะรู้ว่าทำมัยต้องเกิด ทำมัยต้องเป็นมนุษย์ แล้วมนุษย์ควรจะต้องทำยังงัย แน่นอนความตายไม่ใช่สิ่งสิ้นสุด สวรรค์หรือนรก ไม่ใช่ที่สุดท้ายที่เราจะไป ตอนนี้เมย์ได้รู้อะไรเยอะๆๆมากแต่ความเป็นคนทีมีกิเลสหนายังมีความอยากอยู่ แต่ขอแค่ได้เป็นแอร์มั่งอ่ะ ไม่รู้จะมีบุญมั่งมั้ย คือว่า........ไม่รู้เป็นอะไรนะคะ อยากจะเล่าอยากบอกสิ่งที่คิดว่าดีให้พี่ผึ้งฟังจังเลย อือ ถือซะว่าเป็นคอมเมนต์จากคนที่เข้ามาอ่านไดคนนึงก็แล้วกันนะคะ
ชื่อเมย์ค่ะ   
Fri 29 Feb 2008 21:42 [1]

Name :
Email :
URL :
Comment :
กรอกข้อมูลก่อนส่ง CAPTCHA Image
Refresh
 

 
 


อะไร ยังงัย
กลับมาเขียนใหม่
ทักทาย
เริ่มต้น
...
เปลี่ยนแปลง
another day
ได้อีก
แหล
Nothing new
อีกวันนึงของชีวิต
หายไปนาน
เรื่องของหัวใจ
สิ่งที่ขาดหาย
ในที่สุด
จะเข้ากรุง
Duty called.
Update my life.
เรื่องเล่าตอนที่1
Enjoyed
keeping or losing???
One night in the city of angle.
แค่ไหนแค่นั้น....เกิดมาแค่รักกัน...ภาพเก่าๆ...มันจบไปแล้วคะ
จะได้กลับบ้านแล้ว
The return of Beejungka
ที่ผ่านมา
Frankfurt with KU ka.
มาทำอาหารกันเถอะ
My Birthday in Kuwait
วันๆที่ผ่านไป
นานา จิตตัง
เหตุเกิดจากความเหงา......
คนเราก็เท่านี้