ทบทวน...ความหลัง...กันและกัน
ควันหลง
คริสต์มาสอีฟ
ใกล้
chistmas is coming
ก้าวย่างของเจ้าชายแมวน้อย
ก้าวย่างแห่งคริสต์มาส
จดหมายฉบับยาว
ย่ำเดิน
น้ำตาหยดสุดท้าย
ระหว่างทาง
เชื่อมั่นและศรัทธา
ไม่มีอะไรสำคัญเท่าวันนี้
หลับตา
คำตอบของการรอคอย
เปลี่ยน
ลูกแกะหลงทาง
สมมุติ
วิถีทางแห่งยามเช้า
เช้านี้กับตะวัน
รองเท้าของหญิงสาว กับมหัศจรรย์แห่งพรหมลิขิต
ระยะทาง ฉัน เธอ
ผู้น้อยในวิถีเซน
ถนนสายยามเย็น
กฎแห่งการเปิดวาล์ว
หล่มแห่งความโศกเศร้า
ในค่ำคืนนี้ยามเธอหลับตา...
หากบังเอิญ
ดอกหญ้าบานในใจ
รางวัลของอุดมการณ์
จิ๊กซอว์ภาพสุดท้าย
ลมหายใจไม่ใช่เพียงของฉัน
สะสมความคิดถึง
perfectionist
บ้านกาแฟจากล้านนาสู่เมืองกรุง
คลังขุมทรัพย์ทางปัญญา
หนทางยาวไกลเริ่มที่ก้าวแรก
บ้านในฝัน
สายลม



เช้านี้กับตะวัน

 

วันเวลาผ่านไปรวดเร็วเหลือเกิน และฉันก็ยังคงใช้ลมหายใจให้หมดไปกับการค้นหาบางสิ่งบางอย่างที่ไม่มีตัวตน  อาจเป็นคุณค่าทางจิตใจหรือจุดหมายใดที่ฉันกำลังเพ่งมองมันให้ชัดเจน  คงไม่ใช่การเดินอย่างผู้ชนะในธุรกิจการงาน  คงไม่ใช่ตำแหน่งหรืออำนาจบารมีใหญ่โต  หากแต่เช้านี้มีประโยคหนึ่งที่พบเจอและรู้สึกสะกิดใจ

"จงมุ่งมั่นเดินไปหาดวงตะวัน  ไม่เช่นนั้นเราก็ตามไม่ทันแม้แต่เงาของตัวเอง"

 

ชีวิตยิปซีอย่างฉันจะมีตะวันที่ไหนให้เดินตาม...

ความฝันต่างหากที่ฉันไล่ตามเสมอมา ตัวหนังสือต่างหากที่คอยปลอบเวลาเกิดอาการเหงา  ภายใต้ดวงตะวันเดียวกันฉันไม่เห็นความจำเป็นที่จะต้องไล่ตามแสงเงาของตัวเอง  เพราะเงาของฉันคือเพื่อนร่วมทางที่สัตย์ซื่อมันแซงฉันไปได้ไม่นานหรอก

"อะไรคือฝันที่คุณจะทำมัน ถ้ามันไม่มีวันล้มเหลว"   คำถามหนึ่งใน  Life  Matters  ทำให้ฉันลองถามตัวเอง

ถ้าฉันไม่ต้องกลัวที่จะฝัน  ฉันจะ เขียน  เขียน แล้วก็ "เขียน"  

จะพเนจรไปพร้อมกับการเขียนและถ่ายทอดคุณค่าแห่งจิตวิญญาณไว้ให้ผู้คนได้ทบทวนในตัวเอง

เพราะฉันเห็นความเน่าเฟะในสังคมมากขึ้น  ท่าทีที่สร้างภาพ คำปราศรัยที่เหมือนเป็นผู้ดีราวกับเข้าคอร์สพัฒนาบุคลิกภาพในการเข้าสังคม  แต่เจตนาแห่งคำพูดแฝงไว้ซึ่งความอยากมีอยากได้แต่ผู้เดียว  ฉันอึดอัดใจตรงที่ไม่สามารถพูดจาตอบด้วยคำพูดแรง ๆ อย่างที่อยากพูด  เพราะฉันคงต้องสร้างภาพเป็นผู้ดีไว้ไม่ให้เสียชาติตระกูล  มีเพียงคำขอบคุณที่ฉันช่วยเหลือ หากแต่ไม่มีความจริงใจจากก้นบึ้งแห่งจิตใจ การกระทำนั้นหักหลังได้อย่างเก็บความละอายไว้ในใจเพียงเพื่อ "เอา" ผลประโยชน์เข้าตัวเอง

และฉันอยู่บนความรู้สึกเหล่านี้มานานมากพอแล้วจริง ๆ

ยังไงเสียเราก็ต้องเดินอยู่บนโลกของความเป็นจริง และฉันคงต้องรีบออกมาจาก comfort zone เพราะฉันไม่อยากให้ถูกกลืนกินจิตวิญญาณไปด้วยอีกคน

"เราเกิดมาเพื่อใช้ชีวิต  ไม่ใช่ให้ชีวิตมาใช้เรา"

 

 

 

 

 

     Share

<< รองเท้าของหญิงสาว กับมหัศจรรย์แห่งพรหมลิขิตวิถีทางแห่งยามเช้า >>

Posted on Fri 28 Mar 2008 7:52


 

 

Name :
Email :
URL :
Comment :
กรอกข้อมูลก่อนส่ง CAPTCHA Image
Refresh