อดทนไม่ไหว......ไม่อยากจะอดทน..........ก็เลยต้องขอฉะซักที !!!!
วันเกิดของฉัน - วันไปของน้อง............................
สงครามที่ต้องต่อสู้ 43 .......3 อาทิตย์แล้วเหรอเนี่ย ????
ขึ้นเหนือ....อีกแล้ว !!!!
เครื่องใช้ไฟฟ้าอะไรในครัว ที่ชอบและคุ้มกับการใช้ที่สุด ???
วันพ่อ....ต่ออีกนิด !!!
13 พฤศจิกายน 2554............วันพ่อปีนี้ !
ดินเน่อร์ที่ Hamlet......ต่อด้วยการผจญภัยของ Snowy กับ Tintin :)
ไปดูลาดเลาสำนักงานใหม่ กับห้องทำงานเล็กๆกระจ้อยร่อย !!!!!
ป้ายทะลึ่ง....คนทะเล้น....แล้วเราทำอะไรกันล่ะ !!!
ขึ้นเหนือ ตามแม๊ทสไปเที่ยวอีกแล้ว :)............( วันสุดท้าย )
ขึ้นเหนือ ตามแม๊ทสไปเที่ยวอีกแล้ว :)............( วันแรก )
สงครามที่ต้องต่อสู้ 42............ทำคีโม่ตอนเที่ยง ตกคํ่าก็ขึ้นเหนือ !!
สงครามที่ต้องต่อสู้ 41 - ตรวจเลือด กะปัญหาใหญ่ของบริษัทที่ต้องแก้ด่วน !!!!
ยามเมื่อโดนไล่ ไร้สถานที่.....Bag Employees ????
ในยามว่างของวันๆ
สงครามที่ต้องต่อสู้ 40.......เข้าอุโมงค์ ทำ CT-Scan ครั้งใหญ่ !!
วันเสาร์ที่แสนสุข....บวกความสนุกของเกมไพ่ในวันอาทิตย์ !!
กับ Sudden Death ในคู่ดุเดือด ของ Floorball Game !!!!
บนยอดดอย...............ที่หมู่บ้านอันแสนสงบของแม้วขาว !!
ขึ้นดอย ถึงหมู่บ้านชาวเขาแรก.. ............หมู่บ้านแม้วลาย !!
นั่งรถเที่ยว - เอาเรือลงนํ้า - แล้วก็แว่บไปเกาะมาแป๊ปนึง !!
ประสพการณ์ - โรคแพ้ ของแม่ลูก !!
วันเสาร์ที่แสนสุข........และการสนุกๆไปกับกีฬาโปรดของลูก !!!
สงครามที่ต้องต่อสู้ 39.......BOOM BOOM กระต่ายตื่นตูม !!!!!
สงครามที่ต้องต่อสู้ 38
ไปดู Leo in Action กับ Floorball เกม....กิจกรรมประจำวันหยุดของครอบครัว :)
ส่วนหนึ่งของกันยาที่ผ่านไป
สงครามที่ต้องต่อสู้ 37
สงครามที่ต้องต่อสู้ 36
คุยกับน้องตูน lovenannam....คุยกับน้องโอ๋ ukblossom....และอื่นๆ :)
ประโยคสั้นๆลํ้าค่า ชวนคิด.......จากปากลูก เพื่อแม่ :)
คุณพ่อคุณแม่มาบอก คงเพื่อให้ลูกที่ท่านรักมีเวลาเตรียมตัว...และเตรียมใจ !
ดอกไม้งาม ผู้มาเยือนน่ารัก พ่อๆทะเล้น........และอื่นๆ !!
สงครามที่ต้องต่อสู้ 35
กับวันง่ายๆสบายๆในครึ่งเดือนแรก.......ของสิงหาคม :)
สงครามที่ต้องต่อสู้ 34.....ข่าวร้ายจากเพื่อนบ้าน
หน้านี้.....มีใว้สำหรับรับฝากข้อความลับค่ะ....!!!!
ไม่อยากดองได เพราะรู้ว่าถ้าดองอะไรแล้ว...จะโดนทิ้งใว้นาน :)
รับรู้ข่าวร้าย 1
รับรู้ข่าวร้าย 2
รับรู้ข่าวร้าย 3
กลับบ้านบอกลูกๆ
เมื่อจำต้องบอกลูกอีกครั้ง
ครั้งแรกที่เห็นเธอ
ตกหลุมรักหลุมบะเริ่ม
จากรุไบยาตผ่านเสี้ยวหนึ่งของเพชรพระอุมาไปจนถึงสามก๊ก
ขอบคุณค่ะ คุณปัทมาวดี วงศ์สายัณห์
อาจารย์กิตติ
เรื่องแปลกๆเกื่ยวกับการหาหมอ 1
เรื่องแปลกๆเกื่ยวกับการหาหมอ 2
(หลวง)พี่ติ๊กของฉัน 1
(หลวง)พี่ติ๊กของฉัน 2
คำพูดชวนคิด
ที่หมู่บ้านแม้วลาย
อาหารคํ่ากะครอบครัวแม้วขาว
วันพ่อ 2554
เมื่อต้องเผชิญกับความสมบุกสมบัน และความหนาวเหน็บ ที่ทรมานที่สุดในชีวิต (1)
เมื่อต้องเผชิญกับความสมบุกสมบันและความหนาวเหน็บ ที่ทรมานที่สุดในชีวิต (2)
เมื่อต้องเผชิญกับความสมบุกสมบันและความหนาวเหน็บ อย่างทรมานที่สุดในชีวิต (3)



บนยอดดอย...............ที่หมู่บ้านอันแสนสงบของแม้วขาว !!

( ต่อจากเมื่อวานค่ะ )

บนยอดดอย ที่หมู่บ้านอันแสนสงบของแม้วขาว

บนยอดดอย ที่หมู่บ้านอันแสนสงบของแม้วขาว

รถ
สองแถวเล็ก
พาฉันขึ้นยอดดอยสูง เหนือขึ้นไปกว่าเดิมมาก
หากจำไม่ใด้ว่าเป็นดอยเดียวกันหรือไม่
เพราะตลอดทางที่นั่งมาจากหมู่บ้านแรก
ยังไม่สามารถสลัดภาพประเพณีงานศพ
ที่เพิ่งใด้ไปเห็นมา ให้ออกไปจากสมองของการรับรู้ใด้

ครู่ใหญ่ต่อมา
รถก็พาฉันมาจอดที่ริมบ่อนํ้าใส
บนลานดินแคบ หน้าหมู่บ้านแม้วขาว กลางป่าไม้ครึ้ม
ในม่านหมอกขาวและบรรยากาศที่เยือกเย็น
หากแสงแดดสว่าง ที่เล็ดลอดผ่านก้านไม้และกิ่งใบ
ของทั้งไม้ใหญ่ไม้เล็กสูงๆตํ่าๆ ที่ยืนแผ่ใบเขียวชะอุ่ม
ปกคลุมอยู่เกือบทั่วบริเวณของหมู่บ้าน
นํามาซึ่งความอบอุ่นแสนสบาย

บนยอดดอย ที่หมู่บ้านอันแสนสงบของแม้วขาว

จากบ่อนํ้าสะอาด ฉันเดินลัดเลาะผ่านความเงียบ
ถึงบ้านไม้ไผ่หลังเล็กๆมุงด้วยหญ้าแห้งหรือใบจาก
ที่บริเวณหน้าบ้าน บนลานดินเล็กๆ
มีเด็กๆหญิงชายหลายคนและหลายวัย ระหว่าง 2 ถึง 10 กว่าปี
วิ่งเล่นกันอยู่อย่างเงียบๆ
แม้กระทั่งเด็กเล็กๆตัวกะเปี๊ยกๆ ก็เล่นกันอย่างออมเสียง
ซึ่งสำหรับฉัน น่าแปลกเป็นที่สุด

บนท่อนไม้ยาวใหญ่ ใกล้ๆกลุ่มเด็ก
มีหญิงเกือบชราหน้าย่นๆกับเด็กผู้หญิงในวัยเริ่มสาวอีก 2-3 คน
ต่างก็นั่งก้มหน้าก้มตา ง่วนอยู่กับงานฝีมือปักไหมสีสดใส
บนพื้นผ้าผืนยาวๆเล็กๆในมือ

ทุกคนแต่งกายด้วยเสื้อผ้าตามประเพณี สีดำสีฟ้า
ไม่ฉูดฉาดตาอย่างแม้วลาย
ที่แปลกตามาก ก็คือกำไลคอเงินกลมสวย
ที่คล้องอยู่รอบคอเด็กสาวๆ
บางคนสวมอยู่เส้นเดียว บางคนหลายเส้น....

บนยอดดอย ที่หมู่บ้านอันแสนสงบของแม้วขาว

พอเด็กๆเห็นฉัน ก็หยุดชะงักบอกต่อๆกันเบาๆ
ทุกคนหันมามองฉันกันตาปริบๆ แต่ไม่มีใครพูดอะไรเลย
ฉันยิ้มให้พร้อมเอ่ยปากทักทาย
แต่ดูเหมือนว่าไม่มีใครเข้าใจ ก็เลยไม่มีใครตอบรับ

กำลังคิดอยู่พอดี ว่าจะทำยังไงต่อไป
เด็กผู้ชายวัย 8-9 ขวบคนหนึ่ง ก็ผลุบหายเข้าไปในบ้าน
อีกชั่วกระพริบตาต่อมา เธอก็โผล่กลับออกมา
พร้อมผู้ชายวัยกลางคนที่ฉันสันนิฐานเอาโดยอัตโนมัติว่าเป็นพ่อ

เรายืนคุยกัน บนลานดินหน้าบ้าน
โดยมีหนุ่มน้อยที่ทราบทีหลังว่าอายุ 9 ปี คอยช่วยเป็นล่ามแปลให้
ทั้งบ้าน ซึ่งก็มีพ่อแม่วัยแค่ 30 ต้นๆ แต่ดูแก่กว่าอายุมาก
และลูกๆอีก 7-8 คน (จำไม่ค่อยจะใด้) ในวัย เกือบ 2 ปี ถึง 16 ปี
ฟังแล้วน่าเหนื่อยแทน แต่ดูๆไป
คุณแม่แม้วขาวมากลูก ไม่มีท่าว่าจะยี่หระอะไรเลย ปกติเป็นที่สุด

ไม่มีใครพูดไทยเป็นซักคน
นอกจากพ่อหนุ่มน้อยนักแปลผู้ขยันเดิน
ทั้งฝ่าแดดและฝ่าฝน ดั้นด้นไปเรียนหนังสือ
ซึ่งสอนโดยพวกนักศึกษาอาสาสมัครจากในเมืองข้างล่าง
ที่โรงเรียนเล็กๆห่างจากหมู่บ้านไปหลายกิโลเมตร !?!?!!
ทุกวันไม่เคยขาด ยามมีโอกาส และมีคนมาสอน

คุยกันไปคุยกันมา ก็เป็นอันว่า
ฉันใด้รับอนุญาติให้พักอยู่กับครอบครัวนี้ใด้ สมความต้องการ

ด้วยความดีใจ รีบกลับไปที่รถจ่ายเงิน เอาเป้ลง
พร้อมนัดวันให้รถกลับมารับที่นี่อีกครั้ง
แต่พ่อลูก ที่ติดตามฉันมาที่รถด้วย
บอกห้ามคนขับไม่ต้องกลับมารับให้เสียเวลา
พวกเขาอาสาจะพาฉันไปส่งเอง !?!?

( เกิดความงุนงง ขณะที่เขียนอยู่นี้

และสงสัยเป็นที่สุดว่าทำไมถึงกล้าเที่ยวแบบนี้ใด้

เห็นทีจะเป็นประเภท "ลูกไม้หล่นไม่ไกลต้น" เป็นแน่แท้
เพราะคุณปู่ก็ชอบเที่ยว คุณพ่อก็ชอบเที่ยว

ลูกพ่อหลานปู่คนนี้ก็เลยชอบเที่ยวไปเช่นท่านๆด้วย
)

บนยอดดอย ที่หมู่บ้านอันแสนสงบของแม้วขาว

ก็เป็นอันว่า
ฉันเข้าพักกับครอบครัวแม้วขาวที่แสนจะใจดี
ในบ้านหลังเล็กๆ รูปทรงและขนาดเป็นสี่เหลียมจัตุรัส
ประมาณเกือบๆ 4 คูณ 4 เมตร
ฝาผนังทำด้วยซีกไม้ไผ่ ที่ถูกจัดเป็นแนวยืนถี่ๆห่างๆเป็นบางที่
หลังคามุงด้วยหญ้าแห้งหรือใบจาก สร้างครอบอยู่บนพื้นดินแข็ง
มองเข้าไปในตัวบ้าน จากประตูบ้านประตูเดียว
ที่ติดอยู่ตรงส่วนกลางของผนังด้านหน้า
ผนังด้านขวามือจะเป็นแคร่นอน
ที่ดูเหมือนจะถูกสร้างให้ลึกเข้าไปในฝาผนังเป็นห้องๆ 2 แคร่
ผนังด้านในสุดตรงกันข้ามกับประตูก็ใช้เป็นส่วนนอนเช่นกัน
แต่รู้สึกว่าจะมีแคร่ที่ลึกเข้าไปในผนังเพียงแคร่เดียว
แต่ละแคร่ก็ลึกและยาวประมาณ 1 คูณ 1,8 เมตร

ด้านซ้ายมือของประตูทางเข้า ถูกจัดให้เป็นบริเวณครัว
อาหารแห้งและเครื่องครัวไม่กี่ชิ้น แขวนห้อยอยู่กับฝาผนัง
และวางอยู่บนชั้นไม้เล็กที่ตั้งอยู่บนพื้น
ติดอยู่กับมุมห้อง แนบยาวไปกับผนังบ้านด้านซ้าย

ข้าวของเครื่องใช้เท่าที่เห็นก็ไม่มีอะไรมาก
- กระสอบข้าวสาร, กระสอบเกลือเม็ด
- กะละมังคล้ายสังกะสีเคลือบหนาใบใหญ่
สำหรับใช้ในการปรุงอาหารพร้อมฝาปิด และไม้คนอันโต
- แก้วนํ้าดื่มพลาสติก 3-4 ใบ
- กระป๋องนมเก่าๆใช้แล้วหลายกระป๋องที่ถูกนำมาใช้แทนชามจาน
และมีดพร้าขนาดกลางๆหนึ่งอัน
.......หากจำไม่ผิด ก็ดูเหมือนจะไม่มีอะไรอีกเลย

บนพื้นดินแข็งข้างชั้นวางของ มีถังใส่นํ้าดื่ม
เหนือถังนํ้าดื่ม สูงขึ้นไปไม่มาก
มีกระป๋องนมเก่า แขวนด้วยเชือกหยาบๆติดอยู่กับฝาผนัง
ใช้เป็นที่เก็บช้อนสังกะสีหลายอัน

บนพื้นดินใกล้ส่วนที่เป็นครัว เกือบตรงกลางห้อง
มีกองไฟที่ส่วนใหญ่จะเป็นแค่ถ่านแดงๆ
ริบๆหรี่ๆอยู่ใต้ผงขี้เถ้าขาวโพลน
หากในยามที่ถูกใช้ในการปรุงอาหารในตอนพลบคํ่าของทุกวัน
กองไฟกองนี้ ก็จะถูกจุดให้ลุกอย่างโชติช่วง
ให้ทั้งแสงสว่างและความอบอุ่นอันน่าพึงประสงค์
แก่ทุกๆคนในบ้านใด้เกือบตลอดคืน
ดุ้นไม้ใหญ่ 2-3 ดุ้น ทั้งยาวและสั้น ถูกนำมาใช้เป็นที่นั่ง
ตั้งอยู่บนพื้นดิน ล้อมอยู่รอบๆกองไฟ

นอกจากสิ่งที่ว่า และเสื้อผ้ามืดๆทึมๆแค่อีกไม่กี่ชิ้น
ที่ถูกแขวนโปะห้อยอยู่กับราวเชือกสั้น ริมผนังใกล้แคร่นอน
ฉันก็ไม่เห็นว่าในบ้านจะมีอะไรมากไปกว่านั้นอีกเลย

บนยอดดอย ที่หมู่บ้านอันแสนสงบของแม้วขาว

เกือบเที่ยงวัน หลังจากแนะให้ฉันเอาเป้ไปเก็บไว้บนแคร่ไม้ไผ่
ที่ถูกสร้างให้ลึกเข้าไปในฝาผนัง แคร่แรกขวามือ
พ่อของครอบครัว ก็หยิบเอามีดพร้าเดินหายเข้าไปในป่าลึกชายหมู่บ้าน

ส่วนฉัน ออกไปร่วมนั่งอยู่กับแม่และลูกสาวๆ
บนท่อนไม้ยาวใหญ่หน้าบ้าน ดูพวกเธอทำงาน
เย็บปักถักด้วยไหมสีสดใสบนผืนผ้ายาว
สำหรับใช้เป็นส่วนหนึ่งของชุดประจำเผ่า
เด็กเล็กๆเล่นกันต่อไปอย่างเงียบๆ บนลานดินแข็งหน้าบ้าน
เกือบ 3-4 ชั่วโมงต่อมา พ่อบ้านก็กลับมาจากป่า
พร้อมผักหญ้าเขียวๆนานาชนิดเต็มกำมือ

ไม่นานต่อมา พอแสงสว่างของกลางวันเริ่มจางหายไป
แ่ม่บ้านก็ลงมือทำอาหารเย็นบนกองไฟใหญ่ในบ้าน
กว่าชั่วโมงต่อมา ภายใต้ความมืดสนิทของท้องฟ้ายามราตรี
ภายในบ้าน รอบกองไฟสว่างและแสนอบอุ่น
เราทุกคนก็ตั้งวงทานอาหารกัน
โดยยึดเอาท่อนไม้ใหญ่ สั้นๆยาวๆรอบกองไฟเป็นที่นั่ง
อาหารมื้อแรกและอาหารชนิดเดียวที่ใด้รับตลอดเวลาที่พักอยู่ที่นี่
ในกะละมังใหญ่บนกองไฟ
เป็นข้าวขาวๆที่หุงด้วยเกลือเล็กน้อย พร้อมผักเขียว
ที่คงถูกใส่ตามลงไปไม่นานก่อนข้าวจะสุก

ข้าวหุงกับผักในกะละมังนี้
ถูกแบ่งผลัดกันตัก ใส่กระป๋องสังกะสีลึกใบเล็กๆ
พร้อมช้อนสังกะสีหนาๆจากกระป๋องนมเก่าที่แขวนอยู่ริมผนัง

เรานั่งทานกันอย่างเงียบๆ มีระเบียบ
ไม่มีเสียงรบกวนจากเด็กๆเลยแม้แต่น้อย
ต่างคนต่างก็นั่งทานกันด้วยความเอร็ดอร่อย
แต่เพราะไม่เคยชินกับความจืดไร้รสชาติ ฉันก็เลยทานใด้ไม่มาก
หากทว่าทานจนหมดกระป๋องที่ใด้รับ

บนยอดดอย ที่หมู่บ้านอันแสนสงบของแม้วขาว

ทานเสร็จก่อนใครๆ หันซ้ายหันขวา
พยายามมองหาลู่ทางจัดการกับกระป๋องและช้อนที่ใช้แล้วในมือ
จู่ๆเหลือบไปเห็นพ่อล่ามน้อยวัย 9 ขวบมากเสน่ห์ของฉัน
ทานเสร็จพอดีู่
พ่อหนุ่มน้อยทานเสร็จปั๊ป ยกช้อนขึ้นเลียแผล่บๆ
ทั้งด้านหน้าด้านหลัง แผล่บแล้วแผล่บอีก เลียเสร็จ....
เอื้อมตัวเอาช้อนใส่กลับลงไปในกระป๋องที่แขวนติดอยู่กับฝาผนัง
กระป๋องที่ยังคงมีช้อนที่ฉันคิดว่าสะอาดหลงเหลืออยู่บ้าง
กระป๋องที่ทุกๆคนรวมทั้งฉันด้วย
เพิ่งจะหยิบเอาช้อนออกมาใช้ตักอาหารทานกันเมื่อตะกี้นี้เอง !?!!?

ฉันชะงักกึก กลืนนํ้าลายเอื๊อกๆ สมองตื้อ
ทั้งเสียวทั้งเย็น
แปล๊บขึ้นมาที่บริเวณกระดูกสันหลังอย่างช่วยไม่ใด้
นํ้าลายหนืดเหนียวติดคอ กลืนก็ไม่เข้าคายก็ไม่ออกจริงๆ

คิดอะไรไม่ทันออก
ตาก็เหลือบไปเห็นคนอื่นๆอีกหลายคน ทั้งเด็กเล็กและผู้ใหญ่
ที่เพิ่งจะเสร็จกับการทาน
ต่างก็กำลังลงมือทำความสะอาดช้อนของตน
ด้วยวิธีเีดียวกันกับที่พ่อล่ามน้อยเสน่ห์ลด แสดงให้ฉันเห็น
ฉันคิดในใจ พวกเค้ายังมีชีวิตอยู่กันใด้
ฉันก็คงจะไม่ตายเพราะเชื้อโรคเล็กๆน้อยๆแค่นั้นอย่างแน่นอน
คิดปลอบใจตัวเองเสร็จ ยกช้อนขึ้นเลีย
เลียอย่างละเอียด
เลียซะจนช้อนเป็นแวว
เลียเสร็จลุกเอาช้อนหย่อนลงไปในกระป๋องหน้าตาเฉย
-
-
-
-
-

บนยอดดอย ที่หมู่บ้านอันแสนสงบของแม้วขาว

>>>>>---------------มีต่อวันหลังค่ะ--------------------->


ขอบคุณมากนะคะที่แวะมาอ่าน
และสำหรับคอมเม้นท์ที่อุตส่าห์เขียนให้
เป็นกำลังใจที่มีค่าและน่าต้องการมากเสมอค่ะ

     Share

<< ขึ้นดอย ถึงหมู่บ้านชาวเขาแรก.. ............หมู่บ้านแม้วลาย !!กับ Sudden Death ในคู่ดุเดือด ของ Floorball Game !!!! >>

Posted on Mon 7 Nov 2011 14:11


 
Hi to every single one, it's really a nice
for me to pay a visit this website, it includes helpful Information.
Alfred   
Sat 13 May 2017 3:49 [2]
 

555 เลียเอาหรอคะ อืม...ไงดีล่ะ ^^"
เกตุก็เที่ยวลุยเอาการนะ แต่เลียเอาแบบนี้เห็นทีจะไม่สู้เหมือนกัน อิ อิ

พี่เจี๊ยบรักษาสุขภาพนะคะ เป็นห่วง และคิดถึงเสมอ
เกตุ   
Fri 4 Nov 2011 19:12 [1]


 

Name :
Email :
URL :
Comment :
กรอกข้อมูลก่อนส่ง CAPTCHA Image
Refresh