เสาร์ 13 พฤศจิกา 53
4.30 น. -- เราก็งัวเงียออกเดินทางกัน
เลยมหาชัยมาเล็กน้อย หยุดแวะเติมน้ำมันที่ปั๊ม ปตท. + ถามเส้นทาง
ข้ามสะพานแม่กลองมาแล้ว
เราก็แวะซื้อน้ำแข็ง น้ำ อาหารเพิ่มเติมที่ปั๊ม ปตท.
ก่อนจะเลี้ยวเข้าสู่เส้นทางลัดชะอำ (หมายเลข 4012)
เห็นป้ายบอกทางแล้วแอบกลุ้ม
จะรู้มั้ยเนี่ย ว่าตรงนี้มีถนนสายที่เป็นเส้นทางลัดไปสู่ชะอำได้
ถ้าไม่ถามน้องที่ปั๊มมาก่อน คงได้หลงทางแน่ๆ
ข้ามสะพานแม่กลองแล้วให้สังเกตปั๊ม ปตท.
เส้นทางที่ว่าจะอยู่เลยปั๊มไปนิดเดียว
อย่าหวังพึ่งป้ายบอกทาง
เพราะตอนขากลับ
แอบเห็นว่ามีใครเอาป้ายโฆษณาอะไรไม่รู้มาแขวนทับ
คำว่า "เส้นทางลัดชะอำ" เหลือแค่คำว่า "ะอำ" แค่นั้นเอง
ป้ายบอกทางเยี่ยงนี้. . .พระเจ้าเท่านั้นที่รู้
ถึงปากอ่าวบางตะบูน ตอน 6 โมงนิดๆ
พ่อกะจะมาหาซื้อข้าวกลางวันแถวนี้
แต่ที่นี่ไม่มีตลาดเช้าอย่างที่คิดและร้านอาหารตามสั่งก็ยังไม่เปิด
แล้วอยู่ๆ น้องเปียกปูนก็ออกอาการสะอึก อึก อัก
ถ้าน้องเปียกปูนตายไป เราจะกลับบ้านกันยังไง?
ข้าวก็ไม่มีจะกิน
ช่างมัน ถึงตอนนั้นค่อยคิด ฮ่าๆๆ
ลงเรือก่อนก็แล้วกัน สายไปมากแล้ว
พ่อได้คิววันเสาร์ของไต๋จำรูญคนดังมาอย่างฟลุ๊คๆ และกะทันหันจริงๆ
ปกติต้องจองล่วงหน้าเป็นเดือนๆ เดือนๆ และ เดือนๆ
คิวเสาร์อาทิตย์ของไต๋เต็มยาวไปจนสิ้นเดือนธันวาแล้ว
ลำพังแค่คนตกปลาจาก Siam Fishing ก็ชิงคิวไต๋กันจะแย่
แกยังมาดังจากเรื่องวาฬบรูด้าซ้ำเข้าไปอีก
นี่ก็เพิ่งลง อสท.เล่มล่า (หน้าปกวาฬบรูด้าอย่างงาม) ลงเบอร์โทรหราเลย
ก็ตามจองกันไปเถอะค่ะ คิวน่ะ
--
พ่อเพิ่งถอยกล้องส่องทางไกลมาให้ใหม่
เอามาลองสักหน่อย
ใครเค้าส่องกันแบบนี้เล่าท่าน
เออ มันต้องอย่างนี้
ไต๋แวะเอาของมาให้ลุงคนนี้
ลุงแกบอกว่า เมื่อวานยังเห็นอยู่เลย ขึ้นอยู่แถวๆ นี้แหละ
เง้อ หลอกให้เรามีความหวัง
ขับเรือตามหาวาฬบรูด้าอยู่หลายชั่วโมงก็ไม่เจอ
อากาศไม่ดี ฟ้าไม่เปิด คลื่นลมแรงเป็นอุปสรรคอย่างมาก
พ่อเห็นพี่ปายซึมๆ กลัวพี่ปายจะเมาเรือด้วย
เจอทั้งคลื่น ทั้งลม ทั้งฝน หนาวมากๆ เลย
แล้วพี่ปายก็หลับไป แม่เลยพาลงไปนอนที่พื้น
เอาผ้าใบคลุมกันลม กันละอองน้ำไว้หน่อย
พ่อเลยขอให้ไต๋พาไปหาที่สงบๆ ตกปลาก่อน
บ่ายๆ ค่อยออกมาตามหาบรูด้ากันใหม่
(เราน่าจะมากันเมื่อวานนะ ทะเลสงบท้องฟ้าแจ่มใส บรูด้าก็มาให้เห็นด้วย)
ไต๋พาไปจอดตามโป๊ะ เพื่อตกปลา
เด็กน้อยก็ตื่นขึ้นมาร่วมวงทันที
ตกได้มาเป็นพวงอย่างนี้แหละ
เด็กน้อยนับเพลินไปเลย
หนึ่ง. . .
สอง. . . สาม. . . สี่. . . ห้า
ตัวประมาณแบบนี้ได้มาเยอะเลย
(ดูน้ำปลามันย้อยลงไปในเสื้อสิ ยี้ หยะแหยงมาก)
แล้วก็ปลาหน้ามอมแบบนี้
ปลาวัวแบบนี้เราไม่เอาค่ะ ถ่ายรูปเล่นแล้วก็ปล่อยกลับ
แรกๆ จะไปไหนมาไหนต้องให้พ่ออุ้มพาไป ไม่กล้าปีนเอง
หลังๆ ก็อย่างนี้แหละ
รอคนมาอุ้มมันไม่ทันใจ ปีนเองแล้วกัน
ย้ายมาอีกหมายหนึ่ง ตรงนี้ได้ปลาเห็ดโคนเยอะเลย
ล้วงถังเล่นทั้งวัน สนุกเค้าล่ะค่ะเด็กน้อยคนนี้
เปิดถังดองปลาดูสักหน่อยซิ
ได้มาเยอะเหมือนกัน (ที่เห็นนี่เพิ่งแค่เริ่มต้น)
กุ้งในถุงนั่น ไต๋เตรียมมาให้ เอาไว้ทำเหยื่อ
ปลาสดมาก น่ากินสุดๆ อะ ตาใส ผิวตึงเด้งดึ๋ง เหงือกแดง
เริ่มไปอ้อนพ่อ จะเอาอะไร
จะขอตกปลาบ้างนั่นเอง
พอบ่ายสามก็กลับเข้าฝั่ง
เพราะน้องเปียกปูนอาการไม่ดี จะแวะพาเข้าศูนย์สักหน่อย
ไต๋ก็บ่นว่าเครื่องเรือไม่ดีเหมือนกัน
พอกลับถึงฝั่งก็โทรยกเลิกคนที่จะมาพรุ่งนี้เลย
โชคดีนะ ที่เครื่องไม่ดับไปตอนอยู่กลางทะเล
ขับรถไปบ้านแหลม แต่ศูนย์ปิดแล้ว
(ต่างจังหวัดนี่ทำงานกันสบายเนอะ ยังไม่ทันจะ 5 โมงเลย)
เลยแวะอู่แถวนั้น
ระหว่างรอรถก็ไปกินข้าวกัน
เพิ่งจะได้กินข้าวมื้อแรกกันตอนเกือบ 5 โมง
ผิดแผนไปหน่อยนึกว่าจะมีข้าวขาย
พอเราไม่ได้เตรียมข้าวไป ไต๋ก็เลยไม่กล้ากินข้าวที่ไต๋เตรียมไป
กลับเข้าฝั่งก็ยกหม้อข้าวลง ข้าวยังอยู่เต็มหม้อ
สงสารไต๋จัง แง หนูผิดไปแล้ววววคร่า
ค่อยๆ ขับกลับบ้านกลัวเปียกปูนน๊อก
ถึงบ้านทุ่มนึงพอดี
เปียกปูนก็โอเคมาตลอดทางนะ ไม่มีอาการอะไร
พอเลี้ยวเข้าซอยปุ๊บ เธอก็สะอึก อึก อักทันที
ประมาณว่า โอ๊ย หนูไม่ไหวแล้ว จะขาดใจแล้ว
โถ ขนาดป่วยๆ ก็ยังทำหน้าที่
พาพวกเราไปกลับกรุงเทพฯ - บางตะบูนได้อย่างไม่มีปัญหา
พ่อเลยพาไป Admit ซะเลย
พักผ่อนซะนะน้องเปียกปูน
- - บางตะบูน - -
ไม่ไกลอย่างที่คิด แค่ 2 ชั่วโมงจากบ้านเรา
ไว้ไต๋เปิดคิวให้เราเมื่อไหร่ จะกลับไปอีกแน่นอน
คราวหน้าน้องบรูด้าคงไม่ใจร้าย
ยอมแวะมาให้เราเห็นหน้าเห็นตากันบ้างน๊า
(หรือว่าน้องย้ายไปอยู่ที่อื่นแล้วหว่า สงสัยต้องมาใหม่ปีหน้า T_T)
ถึงจะไม่ได้เจอบรูด้าอย่างที่ตั้งใจ ดช.ปายก็สนุกมากๆ
จับปลาเล่นจนเละไปทั้งตัว (เหม็นคาวปลาสุดๆ)
ตอนแรกกล้าจับแต่ปลาที่ตายแล้ว
หลังๆ เริ่มพัฒนากล้าจับปลาเป็นๆ
และพัฒนาสูงสุดเอาปลาเป็นๆ มาเล่น
เล่นจนตายคาเขียงเลย
สงสารปลาสุดๆ
ขอตายแบบสงบๆ สักหน่อยก็ไม่ได้
เอาล่ะ อยู่ในความสงบ ไว้อาลัยให้ปลา 1 นาที
วันนี้เอาคิทไปตัวเดียว (ก็มีอยู่ตัวเดียวนี่หว่า)
ถ่ายมาไม่ค่อยได้ใจเลย ยังไงก็ไม่รู้ ไม่ชอบ!!
สงสัยมันจะหาเรื่องซื้อเลนส์ใหม่ ^^
เวลาไปเที่ยว วิว อะไรก็ไม่ค่อยได้ถ่ายกับเค้าเลย
เพราะต้องดูแลลูก
ส่วนรูปลูกถ่ายได้
เพราะกำลังดูแลลูกอยู่
ดูแลลูกผ่านทางเลนส์ ฮ่าๆๆๆ
(คุณแม่ดีเด่นแห่งปีจริงๆ เลยเรา)
วันนี้ได้เด็กป่วยกลับมาหนึ่งคน น้ำมูกย้อยมาเลย
สบายใจไป
ช่างเถอะ อยู่บ้านเฉยๆ ก็ป่วย ไปเที่ยวก็ป่วย
งั้นป่วยเพราะไปเที่ยวน่ะแหละดีแล้ว
จะอยู่บ้านเฉยๆ ทำไม
หนึ่งวันที่ได้ใช้ชีวิตแบบห่างไกลทีวี ห่างไกลคอมพิวเตอร์และอินเตอร์เน็ท
เออ มีความสุขดีนะ
กลับมาถึงบ้านเดี้ยงกันเป็นแถวๆ
เมาเรือค่ะ ยังรู้สึกโคลงกันไม่เลิก เข้านอนกันเงียบแต่หัววันเลย
ไม่ไหวแล้ว มาวววววอะ
เพิ่มรูปได้อีก อย่าได้แคร์
ภาคก่อนจะเละ ไปนั่งพับเพียบเรียบร้อยอยู่อย่างนี้แหละ
ไต๋ตกได้อีกแล้ว
สองคนพ่อลูกทำหน้าชื่นชมสุดๆ
(พ่อคงแอบคิดในใจ ทำไมตรูตกไม่ได้อย่างนี้บ้างฟระ)
ไหนดูซิ ได้เยอะยัง
โป๊ะนี้ปลาชุมดีจังค่ะ
มีแมงกะพรุนตัวอ้วนใหญ่ด้วย
พ่อก็ตกกับเค้าได้เหมือนกันวุ้ย ภูมิจายยย
ปลาอารายหว่า
พอแค่นี้ดีกว่านะ
