เรื่องของวันนี้
ป้องกันโรค...คิดถึง
ย้อนกันเห็นๆเลย
เรื่องของพฤหัสที่แล้ว
หายหัวไปเลย
สวนรถไฟ...
สิ้นเดือนกันอีกแล้ว
พาน้ำไปฉัดวัคซีน
วันนี้ไปทำงาน
มีพี่น้องเยอะ...
วันเกิดของตัวเอง
เตรียมตัวยุ่งเหยิงอีกวัน...
ไปเที่ยวงานวัด
เรื่องของวันเกิด...
หลังวันที่ 13 กุมภาพันธ์ 1 วัน
สุขสันต์วันเกิดนะจ้ะป่าป๊า
ฟันมาแล้ว...
กินสุกี้ญี่ปุ่น
Party Day!
...นี่ที่รัก
ผ้าแดง...
ฟัน..ฟัน..ฟัน
เริ่มเข้าออฟฟิศตามปกติ
ว่าด้วยเรื่องปวดหลัง
เป่าดับกันอีกแล้ว...
หัดต่อรอง
บุรุษผู้ยิ่งใหญ่
มื้อดึก?
เจิมกันหน่อย



...นี่ที่รัก

 นี่ที่รัก

บาร์นี่ที่รัก

ตอนตั๋งเด็กๆจำได้ว่าชอบดูการ์ตูนอยู่ไม่กี่เรื่อง
ซึ่งส่วนใหญ่ก็จะเป็นเรื่องแบบสนุกสนาน ไม่ค่อยได้เน้นว่าจะต้องได้อะไรจาการ์ตูนนัก

เรื่องโปรดก็มี โดราเอมอน
ใครที่เป็นแฟนโดราเอมอนส่วนใหญ่ก็จะรู้ว่ามันเป็นการ์ตูนเกี่ยวกับแมวหุ่นยนต์กับเด็กขี้ขลาดคนหนึ่ง
ซึ่งทั้งสองคนมักจะมีอุปกรณ์ใหม่ๆ แปลกๆ แนวจินตนาการบรรเจิดมาให้สนุกเสมอๆ

ผลพลอยได้จากเรื่องนี้ทำให้ตอนนี้...ตั๋งกลายเป็นนักวิทยาศาตร์โดยวุฒิการศึกษา
(อืม...อันนี้ไม่แน่ใจว่าได้มาจากโดเรมอนกี่เปอร์เซ็นต์)

ตั๋งก็เลยมีความรู้สึกดีกับการ์ตูนเสมอมา หากมีเวลาก็ยังอ่านการตูนอยู่บ้าง

ตอนนี้มีลูกเป็นของตัวเองแล้ว เรื่องการ์ตูนก็ยังคงเป็นส่วนหนึ่งกับชีวิต

ใครหลายๆคนที่มีลูก คงเคยได้ยินคำแนะนำเรื่องโทรทัศน์กับเด็กมามากมาย
ตั๋งเองก็เช่นกัน

ส่วนใหญ่ก็จะมีคำแนะนำว่า อย่าให้เด็กดูทีวีนะ เดี๋ยวสมาธิสั้น เดี๋ยวสายตาเสีย เดี๋ยวไม่เล่นกับคน

และก็มีหลายคนที่ทำตาม เพราะว่าหมอบอกให้ทำ...

ส่วนตั๋งน่ะเหรอ...เฮอะ..เฮอะ...เฮอะ
หมอก็หมอเถอะ ขอให้หมออยู่บ้านเลี้ยงลูกตัวเองก่อน แล้วจะเชื่อตั๋งแทน

เพราะบางทีหมอบางคนก็ไม่มีลูก

ตั๋งเองได้คำแนะนำเป็นตัวอย่างจากพี่สาวพี่หน่อให้รู้จักตัวการ์ตูนตัวนึงเป็นไดโนเสาร์สีม่วงที่ชื่อว่า บาร์นี่
เพราะหลานสาวของพี่หน่อซึ่งตอนนั้นอายุ 1 ขวบกว่าๆเค้าดูอยู่ และเราก็เห็นผลจากการที่เค้าดู
ซึ่งผลที่ได้น่าพอใจมาก

พอเรามีลูกเป็นของตัวเอง ก็เริ่มที่จะหามาให้ลูกดูโดยที่เราคอยอยู่ด้วยตลอดเวลาที่เค้าดู
เริ่มจากพี่เนตก่อน เริ่มต้นสังเกตตั้งแต่เค้าเริ่มดูตอนอายุประมาณ 7-8 เดือนได้
ตอนนั้นแม่ก็ดูเป็นเพื่อนไปด้วย เริ่มจะจำเพลงต่างๆที่เค้าร้องได้ด้วย

สังเกตต่อจากนั้นคือ เค้าสามารถทำกิจกรรมต่างๆตามเพลง เต้นรำอย่างสนุกสนาน ฮัมเพลงตามแม่ร้องได้
เพราะด้วยความที่ตั๋งเลี้ยงลูกเอง ตั๋งไม่ใช่ศิลปินอย่างพี่หน่อ ตั๋งก็ต้องพึ่งบาร์นี่ช่วย
เนตยังเป็นเด็กที่ชอบเสียงเพลงมากๆเพราะได้รับการปลูกฝังจากพ่อแม่ ตายาย

เพราะบาร์นี่ร้องเพลงเพราะกว่า ร้องได้ดีกว่า แถมสอนภาษาอังกฤษด้วย
ลูกน่าจะซึมซับอะไรที่ดีกว่า ซึ่งหากเป็นเสียงร้องหรือวิธีร้องของแม่ล่ะก็ ลูกก็คงน่าสงสาร
เพราะแม่ร้องเพลงไม่เก่ง ดังนั้นลูกอาจจะได้ของไม่ดีจากแม่ไปแน่ๆ

แต่ในที่สุด...จากที่แม่เคยบอกว่าแม่คงไม่สามรถสอนลูกร้องรำทำเพลงได้
บาร์นี่ก็เข้ามาช่วยให้แม่เปลี่ยนแปลงตัวเองได้...เพราะตอนนี้ตั๋งร้องเพลงบาร์นี่ได้ทุกเพลง
ช่วยให้ตั๋งสามารถเชื่อมโยงลูกด้วยกิจกรรมร้องรำทำเพลงได้อีกวิธีนึง จากที่ไม่เคยคิดอยากจะทำเลย

ปัจจุบันนี้ เนตอายุ 1 ขวบ 9 เดือน สามารถร้องเพลงตามบาร์นี่ได้ทุกเพลงที่ได้ดู
นับเลข 1-10 เป็นภาษาไทย-อังกฤษได้

และที่น่าตื่นเต้นเป็นอย่างยิ่ง
เมื่อวันนี้ตอนขับรถไปรับพี่หน่อ เนตนั่งในรถร้องเพลงกับแม่ตามปกติ แต่ที่ผิดปกติคือ...
เนตสามารถร้องเพลง Twinkle Twinkle Littel Star เป็นประโยคยาวๆเต็มๆได้ด้วยตัวเอง โดยที่แม่ไม่ต้องร้องด้วย

นี่คือผลลัพธ์จากบาร์นี่...ที่รักของลูกและแม่
นอกจากนั้นยังช่วยให้แม่มีเวลาในช่วงเช้าที่เค้าทานข้าวไปพร้อมกับดูบาร์นี่ได้มีเวลาเพิ่มด้วย
เพราะตั๋งกับพี่หน่อต้องดื่มเชค แล้วก็ต้องดูอาหารให้ลูกด้วย บาร์นี่ช่วยได้เยอะ

นอกเหนือจากเรื่องของดนตรีที่ลูกได้แล้ว บาร์นี่ยังแทรกเนื้อหาเรื่องราวต่างๆไว้ด้วย
เช่น เรื่องการแบ่งปัน มารยาท ความรัก

เพลงธีมชื่อเพลง I Love You เป็นเพลงที่น่ารักมาก มักจะเปิดตอนใกล้จบเรื่องทุกแผ่น
เวลาที่เพลงนี้ขึ้น เด็กๆในนั้นก็จะกอดบาร์นี่ กอดกัน

ทุกวันนี้หากใครพูดคำว่า I Love You กับเนต เนตก็จะวิ่งเข้าใส่ไปสวมกอดเหมือนในบาร์นี่
ชื่นใจแม่จริงๆ...

พอมาถึงน้ำก็ copy มาเลย
แต่ว่ามีเพิ่มเติมจากเดิม เพราะตั๋งไปได้ DVD Baby Brainny จาก USA มา
เด็กๆเลยได้พัฒนาการไปด้วย เพราะตั๋งซื้อมาเกี่ยวกับการพัฒนาสมองซีกซ้างและขวา
น้ำชอบดูมากๆ เนตชอบดูแล้วก็พูดตาม โดยที่แม่อยู่ด้วย...

ครบรอบ 20 ปีของบาร์นี่แล้ว ถ้าไม่ดีจริงไม่น่าจะอยู่ได้นานขนาดนี้
ขอบคุณบาร์นี่...

เอาล่ะที่นี้ใครจะให้ลูกดูการ์ตูนได้แล้วมั่ง

เอาล่ะเริ่มวันนี้ซะที

วันที่ 8 กุมภาพันธ์ 2551

วันนี้ตื่นนอนอย่างสดชื่น เพราะพ่อและแม่น๊อคไปพร้อมลูกตอนกล่อมนอน
เราสองคนเลยได้นอนนานขึ้น แต่ก็ต้องตื่นบ่อยหน่อย เพราะน้ำละเมอร้องไห้

คงเนื่องมาจากการเล่นจ๊ะเอ๋อย่างหนักหน่วงของพี่เนตและพี่กิ๊บ
โดยเฉพาะกิ๊บ พี่เลี้ยงลูก เล่นจะเอ๋เนี่ย เอาแบบต้องให้สะดุ้งเลยถึงมันส์เค้าล่ะ
วันนี้เลยสั่งกิ๊บงดเล่นจ๊ะเอ๋ชั่วคราวก่อน เพราะตั๋งต้องตื่นบ่อยเลย

ตื่นนอนรีบอาบน้ำ เพราะว่าพี่หน่อนัดนิสิตแต่เช้าต้องไปส่งขึ้นรถ
ลงมาอาบน้ำให้เนต เนตกินข้าวต้มกับหมูหยองของโปรดเลย ดูน้ำแป๊บนึง
ก็ไปส่งพี่หน่อแล้วก็แวะซื้อของ ซื้อของไปอุ้มเนตไป เหนื่อยชะมัดเลย

วันนี้อยากกินส้มตำ แวะซื้อมะนาว
เวร...มะนาวลูกละ 4 บาท ซื้อมา 4 ลูก บอกพี่สายใช้น้ำมะขามแทนแล้วกันนะพี่...
กลางวันเลยได้กินส้มตำสมใจ

สูตรเด็ดที่พี่สายตำอร่อยมากๆคือ ส้มตำใส่กะปิ แทนปลาร้า อร่อยมากๆ
รสชาติคล้ายๆกัน ออกเค็มๆเปรี้ยวๆ หวานน้อยนิดเดียว กินกับขนมจีนอร่อยเริ่ด
หน้าตาสวยๆเนี่ยก็ชอบกินส้มตำปลาร้านะคะ(อืม...ใครชมแกสวยวะตั๋ง)

มื้อกลางวันเนตกินขนมจีน ไก่ทอด หมูทอด ข้าวเหนียว

นั่งกินอยู่เพลินๆแม่ก็เล่าเรื่องเหมียวให้ฟัง
เรื่องก็คือวันก่อนนี้เนตกับกิ๊บเห็นเหมียวมันคาบลูกกระรอกไปกัด แล้วตาย
แม่ก็เลยเล่าให้เนตฟังว่า แม่เห็นไอ้เหมียวตัวเดิมมันคาบจิ้งเหลนอีกแล้ว ไอ้ตัวนี้เนี่ยใจร้ายจริงๆ

เท่านั้นแหละ...เนตจากที่กินเพลินๆ เงียบไปนิดนึงแล้วก็ร้องไห้จ้า...เหมือนโดนหยิก
สาเหตุจาก...กลัวเหมียว

ผับผ่าซิ...แม่อยากจะเขกกบาลตัวเองจริงๆ..อยู่ดีไม่ว่าดี...ดันทำลูกร้องไห้..เลิกกินข้าวเลย
แม่ขอโทษ...

บ่ายไม่ได้ทำงานตัวเองเหมือนเดิมวันนี้
เล่นกับลูกอย่างสนุกสนาน

 นี่ที่รัก  นี่ที่รัก
 นี่ที่รัก  นี่ที่รัก

ตอนเย็นพี่หน่อกลับมาชวนแวะวิลล่าหน้าบ้านซื้อของซะหน่อย เพราะว่ามีนัดปาร์ตี้พรุ่งนี้ เลยพาเนตไปรับพ่อ
ตั๋งกะจะเอาพันช์ผลไม้ไปแจมกะเค้าหน่อย เลยซื้อน้ำผลไม้ตามสูตรเข้าบ้าน

กินข้าวเย็นที่บ้าน ซื้อสลัดญี่ปุ่นมาจากวิลล่า น้ำสลัดอร่อยมากๆ หอมงาบด

เนตกับน้ำกินข้าวเย็นเป็นปลาอินทรีย์ทอดกับต้มจืดตำลึง
กินกันเพียบเลย ท้องป่องเต็มที่

ก่อนนอนพ่อใจดี เปิดบาร์นี่ให้ดูก่อนนอนจากอินเตอร์เนต
เป็นเวบไซต์ของเค้า มีเพลงพร้อมกับบาร์นี่ออกมาเต้น เนตเต้นกระจาย น้องนั่งมองทำหน้างง งง

 นี่ที่รัก  นี่ที่รัก

 นี่ที่รัก  นี่ที่รัก

ได้เวลาพอเหมาะแล้ว พ่อก็เดินไปปิดไฟห้อง แล้วทุกอย่างก็เงียบสงบดี
แล้วแม่ก็นอนพร้อมลูก ไม่ได้อัพไดเลย

ไม่ได้เดี๋ยวพรุ่งนี้รับมือลูกลิงสองตัวเดี๋ยวไม่มีแรง

 นี่ที่รัก

ปล.พี่เนตโดนยุงกัดที่หน้าด้วย

เนตเตรียมตัวเข้านอน

เนต "ป่าป๊า..."
ป่าป๊า "ว่าไงลูก..."
เนต "เท้าหาย..."
ป่าป๊า"5...5...5"

เท้าโดนผ้าแดงพันอยู่

แหม...เดี๋ยวนี้เล่นเนียนขึ้นนะลูก

     Share

<< ผ้าแดง...Party Day! >>

Posted on Sun 10 Feb 2008 1:52


 
เช้าวันอาทิตย์เวลา 08.45 น.

เนต "ตุ้ม.." พร้อมเสียงทุบประตู
ตุ้มลุกไปเปิดประตูห้อง ชวนเนตนอนเล่น
เนตล้มตัวลงนอน "นีจ๋า"
เรียกน้านีที่นอนอยู่ข้างบน
น้านี "จ๋า.. ว่างัยคะ"
เนต "ปวดขา..."
น้านี+ตุ้ม "... "

สรุป น้านีนวดแขน ตุ้มนวดขา.. เนตนอนสบาย
เอ่อ.. ไปเอามาจากไหนเนี่ย.. -_-"
พี่ตุ้ม (เนตบอก)   
Mon 11 Feb 2008 16:32 [3]

ขอบ่นอีกที ทำไมปล่อยให้ยุงกัดหลาน พูดจนไม่รู้จะพูดยังงัยแล้ว เซ็งป้ามากๆ
ป้ารอง   
Sun 10 Feb 2008 11:09 [2]

บอกหลานรักทั้งสองด้วยว่าป้าอ่านทุกวันเลย คิดถึงหลานๆนะ
ป้ารอง   
Sun 10 Feb 2008 11:07 [1]


 

Name :
Email :
URL :
Comment :
กรอกข้อมูลก่อนส่ง CAPTCHA Image
Refresh