เรื่องของแม่ (หนูไม่เกี่ยว)

 

 

 

วันนี้เหรอ

มีเหตุจำเป็น ไม่สามารถตามไปถีบส่งลูกที่หน้าโรงเรียนได้

ก็เลย

ถีบส่งมันหน้าบ้านนี่ล่ะ

ข่าวว่า เธอร้องไห้ตั้งกะหน้าบ้าน-ยัน-หน้าโรงเรียน

และก็คงร้องต่อไปจนเลิกเรียนเลยกระมัง

ฮ่า ฮ่า ฮ่า เศร้าว่ะค่ะ

 

10.00 น.

 

ไปนั่งรออยู่หน้าห้อง

บรรดาแม่ๆ ก็จับกลุ่มคุยกันอย่างออกรส

บรรยากาศครือๆ กับไปโรงเรียนพี่ปาย

ต่างกันตรงที่ว่า. . .อะนะ อะนะ

เราต่างก็ถามไถ่กันเมื่อได้เห็นหน้า

น้องอายุเท่าไหร่แล้ว

น้องเป็นอะไร ยังชันคอไม่ได้ใช่มั๊ย กินยากันชักหรือเปล่า

วันนี้พามาอวดครูค่ะ นั่งได้แล้ว (เย้ เย้ แอบอิจฉาเล็กๆ)

น้องมาทำกายภาพอะไร บลา บลา บลา

 

คุณยายคนหนึ่งถามคุณแม่คนหนึ่งที่นั่งอยู่ข้างๆ เรา

น้องเป็นอะไร

น้องเป็นซีพี ไส้กรอกน่ะ ไส้กรอกซีพี นี่จริงๆ ก็อร่อยนะ

คุณยายทำหน้างง?!?งง สุดริด

 เป็นอะไรวะ ซีพี ไส้กรอก หมูตัวเดียว หมูสองตัว สามตัว

ฮ่า ฮ่า ฮ่า อิฉันนั่งหัวเราะในใจ

คุยอะไรกัน น่ารักจัง

 

ความจริง

โลกใบนี้-ที่-ลันตานำมาสู่แม่

มันก็ไม่เลวทีเดียว

 

พูดถึงเรื่องการไปรับลูกน่ะหรือ

หน้าที่นี้เป็นของคุณตามาแต่ไหนแต่ไร

แต่เป็นหน้าที่ที่คุณตาไม่ค่อยอยากจะทำเท่าไหร่

แม่เลยมักจะเป็นเด็กคนสุดท้ายที่ก้าวเท้าออกไปจากโรงเรียน

 

เคยมีกระทั่งว่า

ถึงเวลาที่เด็กที่อยู่ประจำที่โรงเรียน อาบน้ำประแป้งหน้าขาว ตัวหอมลงมากินข้าวกันแล้ว

แม่ก็ยังคงนั่งอยู่อย่างนั้น

โล้ชิงช้าตัวเดิม

ที่จำไม่ได้ว่า โล้ไปโล้มากี่พันกี่หมื่นครั้งเข้าไปแล้ว

คุณครูต่างพากันตกใจที่เห็นเด็กไปกลับคนหนึ่งซึ่งสมควรจะกลับบ้านไปนานแล้ว

แต่ก็ยังไม่ได้กลับ

นับเป็นเรื่องเศร้าเรื่องหนึ่งในชีวิตของแม่

และวิธีการแก้ปัญหาของคุณตา

ก็นับเป็นเรื่องเศร้าอีกเรื่องหนึ่ง (จากล้านเรื่อง) ในชีวิตของแม่

ฮ่า ฮ่า ฮ่า ขำว้อย

 

หนูอาจจะสงสัยว่าน้าเม่นไปไหนเสียล่ะ

ตอนนั้นน้าเม่นยังไม่เข้าโรงเรียนครับ

พอน้าเม่นเข้าโรงเรียน คุณยายก็ทำหน้าที่มารับมาส่งน้าเม่นเอง

(คงไม่ไว้ใจคุณตาอีกต่อไปแล้ว 55)

แม่น่ะ เป็นแค่ตัวแถมเท่านั่นล่ะ

แต่ก็ดี ได้กลับบ้านเร็วๆ

ดีกว่าไปนอนรอคุณตาอยู่ที่บ้านเพื่อนเป็นไหนๆ

กว่าคุณตาจะมารับก็ปาเข้าไปสองสามทุ่มทุกวัน

เป็นช่วงชีวิตซึ่ง

เด็กหญิงขี้ก้างตัวน้อยๆ เฝ้าถามตัวเองอยู่ทุกบ่อย

"ฉันมาทำอะไรที่นี่"

ฮ่า ฮ่า ฮ่า งงกับชีวิตจังว่ะ

 

ต้องไปรับลูกแล้ว

ไว้ค่อยกลับมาเม้าท์ต่อละกันนะ

 

พี่ปายจะออกจากห้องเป็นคนสุดท้าย

ทุกวัน

(ทำอะไรอยู่นะ . . . อยากรู้จัง)

เรื่องของแม่ หนูไม่เกี่ยว

 

ใส่รองเท้าเสร็จ. . .เป็นคนสุดท้าย

ช้าจนครูต้องเข้ามาช่วย

 

แม่เห็นพี่ปายแล้วก็ตกใจเล็กน้อย

ทำไม แต่งกายครึ่งท่อน

ปกติหนูไม่เคยฉี่รดกางเกงเลยนี่นา

(กางเกงอยู่ในถุงพลาสติก ครูซักให้เรียบร้อย หอมฉุยเชียว)

เรื่องของแม่ หนูไม่เกี่ยว

 

เดินต่อแถวรถไฟเอากระเป๋าไปเก็บหน้าประตู

หน้าตาแบบมองหาแม่สุดริด

แต่คงไม่แน่ใจว่ายายคนนี้ใช่แม่หรือเปล่า

(วันนี้แอบไปซุ่มโป่งใกล้ๆ โดยใช้กล้องช่วยอำพรางใบหน้า)

 

แม่มัวแต่แอบถ่ายรูปหนู

หนูเอากระเป๋าไปเก็บแล้วคงมองหาแม่ไม่เจอ

ทุกทีเอากระเป๋าไปเก็บแล้ว ต้องเห็นแม่นั่งรออยู่นี่นา

แง แง แง ร้องไห้ดีหว่า

 

เรื่องของแม่ หนูไม่เกี่ยว

 

เด็กคนนี้น่ารักดี

รู้สึกว่าจะอยู่ห้องเดียวกับพี่ปาย (จริงเหรอ?)

 

เรื่องของแม่ หนูไม่เกี่ยว

 

เด็กอื่นเขาวิ่งเล่นออกกำลังกาย

เด็กคนนี้. . .แค่นั่งขยับปากก็เหนื่อยแระ

 

เรื่องของแม่ หนูไม่เกี่ยว

เรื่องของแม่ หนูไม่เกี่ยว

 

ต่อแถวรถไฟเดินไปหน้าโรงเรียน

 

เรื่องของแม่ หนูไม่เกี่ยว

 

ไปกินติม

 

เรื่องของแม่ หนูไม่เกี่ยว

เรื่องของแม่ หนูไม่เกี่ยว

เรื่องของแม่ หนูไม่เกี่ยว

 

เรื่องของแม่ หนูไม่เกี่ยว

 

และกินติม

 

เรื่องของแม่ หนูไม่เกี่ยว

แปะๆ รูปไปงั้นแหละ พักนี้ไม่ค่อยได้ใช้กล้องใหญ่ถ่ายรูปลูก

นานๆ ถ่ายที แปะๆ ซะหน่อย

เรื่องของแม่ หนูไม่เกี่ยว

 

เมื่อวานพี่กั๊ตโชคดี

เจอไม้ที่ได้แถมไอติมอีก 1 แท่ง

วันนี้ได้ไม้เปล่า

เดินถือไม้เปล่าไปถามเขา

"ไม้เปล่า แลกได้ไหมครับ"

 

ของน้องปายเป็นไอติมผีเสื้อ ดีเหมือนกัน ซื้อ 1 ได้ไม้ 2

แท่งแรกเจอไม้เปล่า

แท่งที่สอง เย้ ได้แถม ได้แถม

พี่กั๊ตวิ่งเอาไปแลก

ป้ามดว่า ไว้แลกพรุ่งนี้ดีกว่าไหม

นะ แลกพรุ่งนี้ดีกว่านะ

 

แล้วเราก็กลับบ้านกัน (จริงๆ ซะที)

 

ช่วงเวลาที่มีความสุขและสนุกที่สุดของการไปโรงเรียน

ก็คือ

ช่วงเวลาที่ได้โต๋เต๋ไปมาอยู่หน้าโรงเรียน

แวะกินโน่นกินนี่ก่อนกลับบ้านนี่ล่ะ

หนูว่างั้นไหม

 

พักนี้มีแต่เรื่องพี่ปายไปโรงเรียน

ก็

พี่ปายเพิ่งจะไปโรงเรียนนี่นะ

ความทรงจำแรก

เก็ยไว้หน่อย

ดีกว่าวันหนึ่งหันมองกลับมา

แล้วพบว่า

มันว่างเปล่า

 

การไปโรงเรียนครั้งแรกของลูก

(หรือทุกๆ อย่างที่เป็นครั้งแรกของลูก)

มันก็มีได้แค่ครั้งเดียว

นี่เนอะ

 

     Share

<< เมื่อไหร่รักษาใครก่อน >>




Posted on Thu 22 May 2008 21:02



 

 

 

Name :
Email :
URL :
Comment :
กรอกข้อมูลก่อนส่ง CAPTCHA Image
Refresh
 

 

 

 

 


วันอัฎฐมีบูชา
วันจันทร์ธรรมดา
คนไม่สำคัญ
เหงื่อของยาย
รักษาใครก่อน
เรื่องของแม่ (หนูไม่เกี่ยว)
เมื่อไหร่
ไปโรงเรียนสาย
วันอาทิตย์
วันเสาร์
วันศุกร์

 

 



วันนี้อาม่าบอกว่า ซื้อไอติมให้กินอันเดียวก็พอ แล้วหักครึ่งแบ่งกัน จิงๆไอ่ไอติมผีเสื้อเนี่ย เค้าให้กันสองคนน้าาาาา อาม่าบอก อิอิ

mama   
Fri 23 May 2008 21:16 [4]

มาอีกรอบ..

พี่มด เด็กไปกลับ คุณตาลืมมารับใช่ป่ะ..

ของ Mamy เป็นเด็กประจำ..
ครูขี้ลืม..วันศุกร์เย็น ลืมเด็กคนนี้ไว้ที่โรงเรียน..ลืมพาไปส่งบ้าน..
คืนนั้น อดกลับบ้าน ตั้งตารอมาทั้งอาทิตย์..
ตื่นเช้า..หน้าแช่ม ที่บ้านมารับเอง..
(ตอนนั้น ครอบครัวอยู่ต่างจังหวัด..
เลยต้องมารับตอนเช้า)
ครูคนนั้น..รู้สึกผิด จากนั้น..
โห..เอาใจเด็กคนนี้มากเลย อิ อิ
Mamy เจ้าชายน้อย   
Thu 22 May 2008 17:01 [3]


..บรรยากาศหน้าห้อง แบบนี้
คุ้นๆ อ่ะ..:) ลูกนำพาเราไปสู่โลกอีกใบ..ที่คนพิเศษอย่างเรา..จะเข้าไปได้..ว่ามั๊ยค่ะ แม่มด ฮุ ฮุ (มองในแง่ดีสุดฤทธิ์)

ได้รับหนังสือแล้วนะคะ หลายวันแล้วด้วย แต่ไม่มีโอกาสเขียนบอกอ่ะ..
เจ้าชายน้อยชอบเหลือเกิน..
รอให้อ่านเบื่อก่อน ค่อย shop เพิ่มนะคะ
Mamy เจ้าชายน้อย   
Thu 22 May 2008 16:57 [2]

งือ ลันตาก็จะไปโรงเรียนเหมือนกันเหรอค้าา ดีจัง :)

อ่านแล้วนั่งรถไฟสายย้อนอดีตไปด้วยคนเนี่ย เพิ่งจะเิริ่มเห็นข้อดีของครอบครัวอันใหญ่โตมโหระทึกของตัวเองก็วันนี้

เพราะอยู่รวมกันเป็นครอบครัวใหญ่ แถมด้วยโรงเรียนอยู่แค่ข้ามถนนไป เลวร้ายที่สุดก็คือ คุณครูจูงมือมาส่งบ้าน เพราะจะปิดประตูโรงเรียน

พอโตได้ ป.5 ก็ต้องนั่งรถเมล์ไปโรงเรียนเอง (เคยเกือบตกรถเมล์ตายด้วย เหอ เหอ) ต่างกับบรรดาน้องๆ ที่อาม่าไปรับไปส่งเองทุกเช้าเย็น -*-

แต่ก็อีกนั่นแหล่ะ ด้วยความที่ห่างกับน้องๆมากเหลือเกิ๊นนน ช่วงที่อาม่าไปรับส่งน้องๆ มาม้าก็เป็นวัยรุ่นพอดี กะลังต้องการอิสระ เลยดีใจที่อาม่าไม่มาตามจิกตัวเอง


ชีวิตที่โตมาด้วยความคิดว่าพ่อแม่ไม่ค่อยรัก มันก็เลยแหว่งๆวิ่นๆ แบบนี้ ต้องคอยวิ่งตามเรียกร้องหาความรักจากคนอื่นแทนล่ะ แต่ไม่เศร้าละ เพราะมีเครื่องสร้างรอยยิ้มและกำลังใจส่วนตัว (แต่ไม่รู้ว่าอีกหน่อยมานจะไปเป็นของคนอื่นเมื่อไหร่นี่จิ เหอ เหอ)

mama   
Thu 22 May 2008 16:46 [1]




 


 

 



Theme design by :
plengpleng's diary