calendar

มิซควายปาย
แมวหงอย
กระโดด ไปซื้อกับข้าว หิวจัง
อิอิ สู้ต่อไป
เพราะมีครู ถึงมีฉันวันนี้
HAPPY BIRTH DAY KOOKIE
เรื่องของดอกไม้
มาม่า อร่อย
เด็กดี มีคุณธรรม ในใจ...และการกระทำ
REST
รายงานสถานการณ์
เหตุการณ์ระทึก
เดี้ยงรับปีใหม่จ้า
มีแต่คิดถึง
ขอน้อมรำลึกถึงพระมหากรุณาธิคุณในสมเด็จพระเจ้าพี่นางเธอ เจ้าฟ้ากัลยานิวัฒนา กรมหลวงนราธิวาศราชนครินทร์
สวัสดีปีใหม่คร้าบ
ลาทีปีเก่า
มาพร้อมของฝากจ้า
WORK HARD!!
Song Series: บทที่25 อย่าอยู่คนเดียว
Best friend save my life
งานแต่งเพื่อนกับน้องหมา+เรื่องเงินกับมือถือ
อัพนิดนึงส์อ่า งานแยะ
หง่าว หง่าว
ฮ้าว~ ง่วงงงงง
ขอจงทรงพระเจริญยิ่งยืนนาน ด้วยเกล้าด้วยกระหม่อมขอเดชะ
ความสุขใจ
ไม่รอด... แต่ก้อยังพอกระดื้บๆไปได้
เรื่องขัดใจของฟอร์เวิร์ดเมล
ยังคงเท่าเดิม
Some one special
Yumede Aruyouni
ผ่านไป...
No more Tear
กระโดด เอ๊า โอะ โอะ โอ้ว โน โน
สุขสันต์วันแต่งงานเพื่อน อ้าว! 555
The show must go on
Song Series: บทที่24 กล่อม
ขอบ่นเรื่องประเทศหน่อยเหอะ



Song Series: บทที่25 อย่าอยู่คนเดียว

รู้ไหม ว่าฉันไม่อยากเห็นเธอเจ็บ

แต่ทุกครั้งที่เห็น

ฉันก็ไม่กล้าละสายตาจากเธอไป

หากจะมีเวลาสักนิด ฉันอยากให้เธอได้หลับ

ได้อิ่ม ได้สบายขึ้นสักนิด

แค่นั้น...

 

ตีสองครึ่ง

ผมยังนั่งพิมงานอยู่คนเดียวที่หน้าคอมพิวเตอร์..

คนอื่นอาจจะนอน อาจจะไม่ไหว

แต่สำหรับผมแล้ว เวลานี้เป็นเวลาที่ผมอยู่ประจำเสมอๆ

ตั้งแต่ ผมได้รู้จักเธอ.......

 

เวลาที่ผ่านไปเรื่อยๆ

ผมยังคงนั่งมองงาน

ใกล้เสร็จแล้วสินะ

และก็ใกล้เวลา...

เวลาที่เธอจะออนมา

 

บางครั้ง......

เธอ ก็จะมาเล่า เล่าเรื่องเธอ

กับเขา...

บางที เธอก็กำลังร้องไห้

ผม... ได้แต่เฝ้ารอ และเฝ้ามอง...

รัก ไม่ได้มีอะไรที่ทำให้ผม

จะเปลี่ยนใจเธอได้

และผมเอง

ก็ไม่อาจจะใช้อะไรเปลี่ยนหัวใจเธอได้

ผมรู้ดี และผมก็ไม่เคยหวังว่าจะเปลี่ยนใดใด

 

เธอรักเขา

ดูเหมือนว่าเขา คงไม่ได้สนใจเธอสักเท่าไหร่

เหมือนรัก แต่ก็เหมือนไม่รัก

บางครั้งแค่ออนเอมมาคุย

เธอก็ดีใจไปเป็นวันๆ

พล่ามถึงเขาไม่หยุด

แต่มากมาย ที่เธอเสียใจ และเหงา

สิ่งที่ผมทำได้ คือการคุย

และทำให้เธอยิ้ม..

 

คืนนี้ เธอยังไม่มา.. เลยเวลาแล้ว..

ผมมอง แล้วก็มอง

งานเสร็จ แต่ใจผมยังไม่อยากไปนอน

ผมชันเข่าขึ้นมากอด

เอาคางวางบนหัวเข่า

มองไปที่หน้าจอที่ว่างเปล่า....

 

จะตีสี่แล้ว...

ผมรอมาชั่วโมงนึงแล้วหรือนี่

ไม่รู้สึกตัว...

ผมขยับมือไปที่หน้าจอ เธอคงไม่มาแล้ว

คลิก... ชัทดาวน์

แต่ จู่ๆ ชื่อเธอก็เด้งขึ้นมา

ผมคลิกไปแล้ว มันไม่ทัน ผมรีบขยับเมาส์คลิกๆๆ ไปที่สตาร์ทเมนู

แต่ไม่มีผลอันใด

ผมเฝ้ารอให้เครื่องปิดให้สนิท เพื่อจะกดเปิดมันใหม่ นิ้วผมจิ้มไปที่ปุ่มเปิดค้างไว้

สักพัก.. เครื่องก็ดับและเริ่มทำงานใหม่

ผมนั่งจ้องไปที่จอ.. เร็วสิ เร็วสิ

"อย่าอยู่คนเดียวเลยคืนนี้..."

เสียงโทรศัพท์ผมดังขึ้น

ใครวะ ผมหัวเสีย รีบไปหยิบ. ชื่อเธอ

"ฮัลโหล สวัสดีครับ"

"นอนแล้วหรอ.." เสียงเธอดังมา

"ยัง เราพึ่งปิดเครื่อง" ผมพูดไป

"เป็นไร..."

เธอเงียบ..

"เราไปหาได้ไหม..." ผมถาม

"เราห่วงนะ"

"ไม่!" เธอตะโกนกลับมา

"อือ ไม่ก็ไม่ งั้นเราคุยอยู่นี่นะ"

เธอเงียบ เสียงสะอื้นดังมา..

"เค้าไม่รักเราใช่ไหม..." เธอถาม

"อย่าคิดมากสิ" ผมปลอบ

"ไม่หรอก ก็อาจจะแค่.."

"ไม่มีเวลา ไม่มีเวลา เราไม่เข้าใจ ว่าทำไมก่อนหน้านี้ เวลาถึงได้มีเยอะ ตอนนี้ทำไม"

เธอร้องไห้

"ทำไมเขาถึงไม่เป็นคนเดิม ทำไมเค้าถึงเปลี่ยนไป"

ผมนิ่ง พยายามคิดหาทางพูดอะไรให้มันดีขึ้น แต่ว่าอะไรดีล่ะ..

"ไม่หรอก เค้าคงยุ่งจริงๆ ตะเองอย่าคิดมาก อย่ารอ้งไห้เลยนะ"

เธอเงียบ ไม่ตอบ แต่ร้องไห้

"อือ เราอยู่นี่นะ" ผมพูด

"อื้อ" เธอตอบ..

"ไหวไหม เราห่วง"

"อือ" เธอยังร้องไห้ แต่เสียงเงียบขึ้น

"เราดีขึ้นแล้วล่ะ ขอบใจนะ" เธอพูด

"อือ ไม่เปนไร มีอะไรก็โทรมานะ" ผมตอบ

"อือ"

เธอวางไป...

ผมนั่งซึม... มองดทรศัพท์

กว่าจะหลับได้ก็ตีห้ากว่า... เพราะไม่รู้ว่าเมื่อคืน

เธอเป็นยังไงบ้าง

 

จนเช้า..

ผมลุกขึ้นมาก็สิบโมงกว่าแล้ว

เริ่มปฏิบัติภารกิจปกติของชีวิต

ไปซื้อของกิน ทำความสะอาดห้อง

.. โทรศัพท์ดัง

ผมรับ เธอโทรมาอีกครั้ง

"วันนี้ว่างไหม.." เธอถาม

"อื้อ ว่างดิ กับเธอเราว่างให้แน่ๆ " ผมตอบไป

"เราไปหานะ ห้องมีใครรึเปล่า" เธอตอบ

ผมอึ้งไปนิด "ไม่มีหรอก จะมาก็ได้นะ เราจะได้เตรียมอาหารไว้"

"ไม่อ่ะ เรากินไม่ลง เรายังไม่ได้นอนเลย" เธอตอบ

"อ่ะ" ผมอึ้งไป " อือหือ งั้นมานอนนะ เราจะนั่งข้างๆ "

"อืม เด๋วเราอาบน้ำก่อน แล้วเจอกัน" เธอตัดบทแล้วก็วาง..

 

ผมรีบทำความสะอาดบ้าน เช็ดโน่นเช็ดนี่

รีบไปซื้อผลไม้ ซื้อผักสด แล้วก็โจ๊ก มาไว้ในห้อง

สักพัก เสียงเคาะประตูดังขึ้น

ผมเปิดออกไป เธอมาในชุดเสื้อยืดสีขาว ปล่อยผมที่ดัดนิดหน่อยให้ปรกไหล่

กางเกงยีนขาสั้น แต่ไม่มากนัก ถือกระเป๋าสะพายสีดำใบโตนิดหน่อย

"หวัดดี" เธอทัก

"หวัดดีคับ เข้ามาก่อนนะ" ผมตอบ รีบหลบให้เธอเดินเข้ามา

เธอเดินเข้ามา มองไปรอบๆ แล้วก็หย่อนตัวลงบนเก้าอี้กลมสำหรับดูหนัง

"เรากวนไหม" เธอถาม

"ไม่หรอก เราดีใจด้วยซ้ำ" ผมตอบ

เราเขินๆกัน ผมรีบแก้บรรยากาศอึดอัดด้วยการลุกไปที่ตู้เย็น

"ทานน้ำอะไร" ผมถาม

แต่มือก็รินน้ำส้มมาให้ เธอรับไปดื่ม

มองหน้าผมนิดๆ ผมยิ้ม แล้วเธอก็ทานไป

"เราซื้อโจ๊กไว้ เธอหิวไหม" เธอส่ายหน้า

แล้วก็นิ่งๆ

"เธอทำงานเถอะ เราไม่กวนหรอก แค่ไม่อยากอยู่คนเดียว" เธอตอบ

"อือ ฟังเพลงไหม เล่นเกม?" ผมถามอีกที

"ไม่อ่ะ เราอยากนอน" เธอตอบ แล้วลุกขึ้นไปนั่งบนเตียงผม

เธอเหลือบมองรูปเธอบนหัวเตียง.. แล้วหยิบขึ้นมา

"ปริ้นมาด้วยหรอ" เธอถาม

"อือ เราเอาไปทำที่ร้าน" ผมตอบ มันเป็นกรอบรูปแบบใส ที่ใช้ภาพฟิลม์มาสอดไว้ตรงกลาง

เธอยิ้ม แล้วก็วางลง

"เรานอนนะ" เธอหลับตา

"อื้อ" ผมรับคำ

เธอนอนหลับตาสนิท ผมนั่งมองเธอที่หลับบนเตียง

"อ๊ะ" ผมสะดุ้ง เธอลุกขึ้นมา

มองผม ที่นั่งกอดเข่า หันหน้ามาทางเตียงแบบงงๆ นิดหน่อย แล้วมองไปที่กระเป๋าถือของเธอ

ผมหยิบให้

"เดี๋ยวมีคนโทรมากวน เราไม่อยากตื่น"

เธอหยิบโทรศัพท์ออกมาปิดซะ ทำท่าลังเลใจนิดหน่อย แต่ก็ปิดมัน แล้วโยนกลับเข้าไปในกระเป๋า

ท้งตัวตะแคงลงบนเตียง แล้วหันหน้ามาทำตาแป๋วมองมาทางผม

 

ผมยิ้มน้อยๆ เธอยิ้ม เอามือตบของเตียง

"มานี่ๆ"

ผมมองตาเธอ เธอยิ้มจนตาหยี

ผมเลยกระดื้บไปที่ข้างๆเตียง นี่งเอาไหล่พิงข้างเตียง

"อยู่ตรงนี้แหละ หลับไปก็ดีนะ" เธอพูด

"อือ" ผมรับคำ หลับตาลง

สักพัก เสียงเธอหายใจสม่ำเสมอ ผมหันไปมองเธอ

กอดเข่าแน่นขึ้น ผมไม่อยากหลับหรอก

อยากมองเธอตรงนี้ จนกว่าเธอจะตื่น

อย่างน้อย ได้เห็นเธอหลับ

ก็ดีใจกว่าเมื่อคืน ที่ไม่รู้ ว่าเธอได้หลับไหม

พอตื่น ผมก็จะเอาโต๊ะญี่ปุ่นมา

เอาสลัด กับไส้กรอกหอมๆวาง

เธอคงจะกินมันลง

แล้วยิ้มได้..

ผมขอแค่นี้ก็พอแล้ว...

Song Series บทที่25 อย่าอยู่คนเดียว

แห่ะๆ

งานยังไม่เสร็จเลยครับ

พรุ่งนี้ไปงานศพพ่อเพื่อนที่อรัญ

แบบว่า ยังอุสาห์

5555

ขอไม่ไปตามเม้นนะครับ เด๋วกลับมาจะตาม T_T

แบบว่าเร่งงานต่อก่อน

 

จู่ๆ

ก็ต้องเปิดเพลงนี้มาฟัง

เห้อ

ไม่อยากให้อยู่คนเดียว

ไม่ได้คิดอะไร

แค่อยากให้ยิ้ม...

แล้วก็เลยมาเขียนเรื่องนี้

รู้ไหมครับ ว่าทำไม

บางเวลา

เราถึงนอนยังไงก็ไม่หลับ

กินอะไรไม่ได้

บางเวลา

เราถึงนอนหลับสบาย

กินอิ่มอร่อย

เหตุผลง่ายๆก็คือความสบายใจ

บางครั้ง ความสบายใจ

อาจจะไม่ได้มาจากการเจออะไรดีๆ

แต่การที่ได้อยู่ในสถานที่

ซึ่งเรารู้สึกว่า เราอบอุ่น ปลอดภัย 

เราก็จะหลับได้ กินได้

นั่นคือเราสบายใจขึ้น

 

มีความสุข เวลาที่คนทีเราห่วงใย

มาหา แล้วนอนหลับ

มีคนที่เครียดๆ มาหลับได้ กินได้ ยิ้มได้

เราก็พอใจ.. 

     Share

<< Best friend save my lifeWORK HARD!! >>

Posted on Fri 14 Dec 2007 23:41
 

Comments

เธอคนนั้นจะไม่ได้กินหรอก
เพราะลี่จะแย่งให้หมดเล้ย 555
iamly   
Sat 15 Dec 2007 0:02 [1]

 
 
Name :
Email :
URL :
Comment :
กรอกข้อมูลก่อนส่ง CAPTCHA Image
Refresh