กะว่าจะกลับมาอีกครั้ง
จดหมายของพ่อ
เรื่องของสนามพรหมินทร์
ปวดหัวววววววววว
อะไรนักหนา
ไปรับรถ
อู่งี่เง่า อู่โชคเจริญเซอร์วิส
เซ็งบรม
รถชน
ทำใจ
ปวดหัว
หายไปนาน
ข่าวร้าย
ศุกร์ที่ 1
เสาร์ ร้อนๆๆๆๆ
ศุกร์ เซ็งๆ
พฤหัส ป่วนๆ
พุธ งั้นๆ
วันอังคารขุ่นๆ
จันทร์ ขี้เกียจๆ
อาทิตย์เหนื่อยๆ
เสาร์ว่างๆ ไปเรื่อยๆ




เรื่องของสนามพรหมินทร์

คนเราอยู่ดีดีก็มีคนมาหาเรื่อง อืมแต่เราก็อยากมีเรื่องแบบนี้มานานแล้ว เอาเป็นว่า อยู่ดีดีก็มีคนเดินมาให้เราหาเรื่อง

เรื่องของเรื่องคือว่า เรานัดกับ อจต จะไปเล่นเทนนิสกันเย็นนี้ เพราะได้ยินมาว่า อจก ไม่สอน ห้าโมงเย็นเราเลยไปถึงสนามเทนนิส แต่ อจต ยังไม่มา เราเลยนั่งรอในรถ สักพัก อจก มาจอดรถท้ายรถเราแล้วเดินไปในสนามคุยไรไม่รู้กะ นศ ประมาณ 5-6 คน แล้วสักพักก็เดินดุ่มๆมาที่รถเรา มาถามว่า “มาทำไรรึ” เราก็เลยออกจากรถมาคุยกะแก

เรา – ว่าจะมาเล่นเทนนิสค่ะ แต่พอดีเห็นว่ามีสอนเลยไม่ลงไป

อจก – อืมพอดีว่าจะปิดคอร์สอาทิตย์ที่แล้ว แต่ไฟมันดับ เลยเลื่อนมาเป็นอาทิตย์นี้

เรา – ก็สอนเลยค่ะ หนูไม่เล่นแล้ว

อจก – นั่นแหละว่าจะปิดนานแล้ว แต่มัน.....(พล่าม)..

(เราชักรำคาญ แกไม่ไปซักที)

เรา – อ่อ ไหนๆก็ไหนๆแล้ว ก็อยากถามอยู่เหมือนกันค่ะ ว่า เทอมหน้าจะสอนวันไหน

อจก – เหมือนเดิมคับ จันทร์อังคารตอนเย็น

เรา – ว้า ไม่เห็นใจคนเล่นบ้างเหรอคะ น่าจะย้ายเวลาได้ จะได้ไม่ชนกัน

อจก – ย้ายไม่ได้ (เสียงแข็ง)

เรา – ไม่น่าจะมีปัญหาอะไรนี่คะ เพราะพวกเราก็มาเล่นกันหลังเลิกงาน ไม่ได้มาเล่นในเวลาราชการ

 อจก – เวลาอื่นผมไม่ว่าง ผมว่างเฉพาะเวลานี้

เรา – อ้าว แล้วทำไมไม่สอนในเวลาราชการล่ะคะ

อจก – ก็บอกว่าไม่ว่าง ผมมีสอนจ๊อกกิ้ง ปิงปอง ...ฯลฯ (เสียงดังขึ้น)

เรา – อ้าว พี่ก็สลับเวลาเทนนิสกับจ๊อกกิ้ง ปิงปอง ก็ได้นี่ จะได้ไม่มีปัญหากับใคร (เสียงเรายังปกติอยู่)

อจก – ผมเป็นคนสร้างสนามเทนนิสนี้ (เสียงดังมาก) และสร้างเพื่อวัตถุประสงค์ในการเรียนการสอน

(เราก็เริ่มโมโห)

เรา – อ้าว ไม่รู้นี่คะ ไม่เห็นเขียนป้ายบอกนี่ ว่าเป็น สนามพรหมินทร์ ถ้ารู้อย่างนี้จะได้ไม่มาเล่น

(เริ่มเสียงดังทั้งสองคน ขอบอกว่าเสียงดังมาก ถึงป้อมยามเลยล่ะ)

อจก – ไม่ใช่อย่างนั้น ผมไม่ได้หมายความว่า ไม่ให้ใครมาเล่น ผมขอสอนแค่วันจันทร์กับวันอังคาร

เรา – ก็โอเค เลื่อนเวลาไม่ได้ก็ไม่เป็นไร หนูก็ขอเหมือนกัน ขอสนามที่ 1 ไว้เล่น อีกสองสนามพี่ก็สอนของพี่ไป

อจก – ไม่ได้ ผมจะใช้สอนทุกสนามคนอื่นมาเล่นไม่ได้

เรา – (ชี้ไปที่ป้ายที่ติดอยู่หน้าสนาม) อ้าว ป้ายก็เขียนบอกชัดเจนว่า ช่วงเวลา 17-20 น. สนามที่ 1 สำหรับบุคลากรภายใน เพราะฉะนั้นตามกติกาพวกเราก็มาเล่นสนามที่ 1 ได้

อจก – ผมไม่ได้เป็นคนเขียนป้าย ผมไม่รู้เรื่องหรอก ผมสร้างสนามนี้มาเพื่อการเรียนการสอน

(จุดนี้แหละที่เราปรี๊ด ฟิวส์ขาด)

เรา – พี่พูดว่าพี่เป็นคนสร้างสนาม พูดว่าไม่ใช่คนเขียนป้าย พี่พูดออกมาได้ยังไง มันใช่เหตุผลรึป่าว

อจก – ผมถามหน่อยเถอะ คุณมีคุณธรรมและจริยธรรมบ้างมั๊ยนี่ (มันเกี่ยวอะไรกับคุณธรรมและจริยธรรมวะ)

เรา – พี่ หนูคุยกับพี่ดีดี ถามพี่ดีดี ทำไมพี่ต้องขึ้นเสียง หนูไม่ได้อยากมาทะเลาะกับพี่นะ พี่เดินมาหาหนูทำไม เพื่อจะชวนทะเลาะงั้นเหรอ (จัดให้ได้) ตกลงพี่เอายังไง

....... และทะเลาะเรื่องป้าย เรื่องคุณธรรม ซ้ำไปซ้ำมา....นานหลายนาที

ตอนนั้น อจต ขับรถมาจอดแล้วเดินมาพอดี คงกำลัง งง กับเหตุการณ์อยู่เลยยืนอยู่ห่างๆ

เรา – ก็ป้ายสนามก็บอกชัดเจนอยู่นี่คะ ว่าสนาม 1 สำหรับบุคลากร

อจก – ก็บอกแล้วไง ผมไม่ใช่คนเขียนป้าย

 (ไม่ใช่คนเขียนป้ายแล้วก็ไม่ต้องเคารพกติการึไงวะ หน้าด้านจริงๆ)

เรา – ถ้าป้ายมันไม่มีความหมายก็ปลดออกกระทืบทิ้งเลยสิ เอาซี่

อจก – คุณไม่มีคุณธรรมและจริยธรรมบ้างรึไง นศ เขาจะเรียน คุณไม่มีสิทธิ์ใช้สนามในเวลาเรียน

เรา – จริงๆ หนูก็ยอมมาตลอดแหละ แต่ถ้าเป็นอย่างนี้ หนูก็ขอใช้สิทธิ์ใช้สนามในฐานะบุคลากรเหมือนกัน

อจก – อยากเล่นกันขนาดนั้นก็ทำเรื่องไปถึงผู้บริหารเลยสิ ทำหนังสือไปเลย เขาว่าไงก็ว่าตามนั้น

เรา – ก็พี่เป็นผู้บริหารอยู่ไม่ใช่เหรอ จะตัดสินยังไงก็ว่ามา ขอฟังเหตุผลด้วย

อจก – ผมไม่ได้มาพูดกับคุณในฐานะผู้บริหารนะ ผมพูดในฐานะอาจารย์ผู้สอน

(อจก เดินไปหา อจต เพื่อขอความเห็น(รึป่าว))

อจก – อจต ว่ายังไงล่ะ จะเอายังไง จะเล่นเทนนิสให้ได้รึไง

เรา – (เดินไปดักหน้าเขา) ไม่ต้องเบี่ยงประเด็นไปที่คนอื่น พี่มาเคลียร์กะหนูเลย ไม่ต้องไปยุ่งกับ อจต ไม่ต้องเดินหนี ถ้าหากพวกหนูกำลังเล่นอยู่แล้วพี่มีสอน พี่ก็คงต้องทำหนังสือเพื่อขอใช้สนามที่พวกหนูกำลังเล่นอยู่เหมือนกัน ต่างคนต่างทำหนังสือขอเลยดีมั๊ย

อจก – การเรียนการสอนยังไงก็ต้องใช้สนามทั้งหมด มีคนอื่นมารบกวนเวลาสอนไม่ได้

เรา – ก็นั่นมันนอกเวลาราชการนี่ พี่จะห้ามคนอื่นมาเล่นได้ยังไง ไม่ต้องการคนรบกวนก็ไปสอนในเวลาราชการสิ

อจก – ยังไงๆ สนามมันก็ไม่พออยู่ดี

เรา – พี่ก็เปิดรับ นศ ในจำนวนที่สามารถใช้สองสนามได้ อย่าเปิดรับจำนวนมากเกินไปสิ

อจก – มันทำอย่างนั้นไม่ได้หรอก

เรา – ทำไมจะทำไม่ได้ เรื่องแค่นี้เป็นหนูๆก็ทำได้ ไม่งั้นก็ไปสอนในเวลาราชการซะ

อจก – ผมบอกว่าไม่ได้ก็ไม่ได้สิ เวลาราชการ นศ ก็ไปเรียนวิชาอื่นๆ หมด ไม่มีใครว่างมาลงพละหรอก

(ตลกว่ะ ขำขี้แตกเลยสิ)

เรา – อ้าว ใครไม่ว่างก็ไม่ต้องมาเรียน ส่วนคนที่ว่างแล้วอยากเรียนจริงๆ เขาก็มารียนได้ วิชาพละเด็กเขาลงแค่หน่วยเดียวก็ผ่านแล้ว แล้วพละก็ไม่ได้มีวิชาเดียว มีอีกหลายวิชา หลายคนสอนด้วย ให้เขาเลือกเรียนของเขาเองสิ

อจก – ผมทำอย่างนั้นไม่ได้หรอก มัน.....(พล่าม)...(ประมาณว่าทุกวิชาทุก sec ของเขาจะต้องมี นศ ลงเต็ม)

เรา – ไม่ได้ก็ไม่เป็นไร หนูขอเหตุผลที่มันพอฟังได้หน่อยสิ ว่าทำไมทำไม่ได้

อจก – คุณไม่ต้องมาออกคำสั่งผม (ชี้หน้าเรา) คุณไม่มีสิทธิ์อะไรทั้งนั้น

เรา – หนูไม่ได้ออกคำสั่ง หนูแค่ถาม พี่ก็ตอบหนูมาสิว่าได้รึไม่ได้ ตอบมาสิว่าทำไม ไม่ใช่เอาเหตุผลที่พี่บอกว่าเป็นคนสร้างสนาม ไม่ใช่คนเขียนป้ายมาพูด นั่นมันไม่ใช่เหตุผล

อจก – คุณนั่นแหละมาออกคำสั่งผม

เรา – อ้าว แยกแยะไม่ออกรึไงคะ ระหว่างคำถามกับคำสั่ง หนูแค่ถามเฉยๆ

อจก – คนเราน่าจะมีคุณธรรมและจริยธรรมกันบ้าง (อีกละ ปรี๊ดดดดดดละ)

เรา – โอเค พูดยังไงก็ไม่รู้เรื่องแล้ว พี่น่ะมี เป็นคนที่มีคุณธรรมและจริยธรรมมากมายเหลือเกิน ส่วนหนูน่ะมันไม่มีหรอก ขอโทษ!!

(แล้วเดินหนีเลย)

เกือบได้ตีกันตายไปข้างแล้วมั๊ยล่ะ คนเราทำไมเป็นอย่างนี้ ตำแหน่ง ผศ ตำแหน่งรองฯ มาชวนทะเลาะกันยังกะกุ๊ยข้างถนนเลยว่ะ ตลกสิ้นดี...

ถ้าเขายังยืนยันจะสอนเวลาเดิม เราไม่เล่นเทนนิสก็ได้นะ ไม่ได้อยากเล่นมากมายขนาดนั้น (เพื่อเด็กเราก็ทำได้) แต่ปัญหานี้มันมีวิธีแก้อยู่แล้ว ซึ่งเขาไม่ทำ(อยากกวนตีนเล่นๆมั้ง) และมันก็ทำให้เราได้รู้ว่า ช คนนี้ ไร้ซึ่งคุณธรรมและจริยธรรมจริงๆ ไร้ความเห็นอกเห็นใจผู้อื่น นับว่าเป็นคนที่สามในหน่วยงานนี้ที่เราบันทึกไว้ว่า เป็นคนเห็นแก่ตัว..

     Share

<< ปวดหัววววววววววจดหมายของพ่อ >>

Posted on Thu 14 Feb 2008 15:54


Name :
Email :
URL :
Comment :
กรอกข้อมูลก่อนส่ง CAPTCHA Image
Refresh