.

.

สายฝนหล่นพรมห่มทุ่ง
โค้งรุ้งทอฟ้าพร่าฝัน
แดดอ่อนส่องฉายพรายพรรณ
ภาพนั้นตระการดวงใจ

 

ดอกไม้ชูช่อรอชื่น
ใบหญ้าระรื่นลมไหว
บนฟ้าเมฆน้อยลอยไกว
งดงามอยู่ในดวงตา


ภาพนั้นงามเงียบเรียบง่าย
งามซ่อนอยู่ในพฤกษา
ใจอิ่มปริ่มสุขทุกครา
เวลาได้มาเยือนยล

--------------------------

 

เพิ่งลงเวรมาล่ะ วันนี้คนไข้เยอะมาก

มากเสียจนเสียงเซะซี่เลย

คือว่าพูดจนเสียงแหบแทบจะเป็นฝ่ายไปหาหมอเองบ้างแล้ว ^^

 

ลงเวรมาแล้วไปตามหากลอนที่แต่งไว้ในกระทู้พี่คนหนึ่ง

แบบว่าแต่งไว้ให้แล้วเกิดอยากมีเก็บไว้เองบ้าง

เลยไปตามหามา...

เจ้าของกระทู้เป็นเทพถ่ายภาพมาโครที่หาตัวจับยาก

รู้จักกันเพราะเข้าไปขออนุญาตใช้ภาพประกอบงานเขียน

2 ปีแล้วที่รู้จักกัน พี่ยังเอ็นดูเด็กแปลกๆคนนี้เสมอ

ขนาดว่าออกใบอนุญาตตลอดชีพ

ให้นำภาพไปใช้ได้โดยไม่ต้องขออนุญาตอีก

 

แต่รูปข้างบนนั้นไม่ใช่ของพี่คนนั้น

แต่เป็นของเพื่อนที่อาจเรียกได้ว่า เกือบจะเป็นแฟนฉัน สมัย ป.6

หลังจากจบ ป. 6 เราก็ไม่ได้เจอกันอีกเลย

จนวันนึงโลกมันกลม...

 1 ปีที่แล้วเราได้เจอกันอีกครั้ง

 

ถามสารทุกข์สุกดิบตามประสา

เลยได้รู้ว่าเพื่อนคนเก่งทำงานให้กับบริษัทดังของต่างชาติ

บินไปมาทั่วโลกเป็นว่าเล่น

 

ไม่แปลกใจเลย เพราะรู้ว่าเค้าเก่งมาก เก่งตั้งแต่ ป. 6 น่ะ

 

ที่ว่าเรียกได้ว่า แฟนฉัน

เพราะตอนที่เรียน ป.6 เราเป็นคู่แข่งเรื่องเรียนกัน

เราเป็นหัวหน้าห้องฝ่ายชาย-ฝ่ายหญิงคู่กัน

รำไทยงานโรงเรียนคู่กัน

และเราต้องหาเรื่องแกล้งกันประจำ

 

เพื่อนๆชอบล้อว่าเป็นแฟนกันด้วยล่ะ ^^

ที่สำคัญอาจารย์ก็คงลุ้นไปด้วย

เพราะเรียนหนังสือสูสีกันเหลือเกิน

เรียกได้ว่าชิงที่ 1 ชนะกันเพียง 1 คะแนน

ฝ่ายหญิงเชียร์หัวหน้าห้องหญิง

ฝ่ายชายเชียร์หัวหน้าห้องชาย

อาจารย์ขึ้นคะแนนแต่ละวิชาของเราสองคนบนกระดาน

ค่อยๆเขียนให้ลุ้นกันวิชาต่อวิชา

คะแนนทุกวิชาสูสี จนสุดท้ายเท่ากัน

รอลุ้นกันที่คะแนนวิชาสุดท้าย ภาษาอังกฤษ

ถ้าจะชนะต้องทำให้ได้ 99 เต็ม 100

และแทบไม่เชื่อสายตาตัวเอง

ได้ 99 เต็ม 100 จริงด้วย ฮิ้วววววววววววว

ฝ่ายหญิงเฮกันลั่น ฝ่ายชายโห่

นึกภาพแล้วสนุกดีน่ะ

 

ส่วนอีก 2 เทอมที่เหลือ ตกเป็นของฝ่ายชายนะ

คิดว่าโอเคเนอะ ชนะหมดไม่ดีหรอก จริงไหม ?

 

ส่วนอาจารย์วิชาเกษตร ชอบแกล้งให้เราไปยืนคู่กันกลางสนามหญ้า

เนื่องจากว่า เพื่อนๆในชั้นคุยกัน หัวหน้าต้องถูกทำโทษ -*-

ตอนนั้นไม่คิดอะไร ตอนนี้โตแล้วเลยเพิ่งรู้ว่าตอนนั้นอาจารย์คงแกล้ง

ก็ไงล่ะ ทำโทษนะ แต่ให้ยืนแบบไม่ต้องกระต่ายขาเดียว

ให้ยืนคู่กันเฉยๆ ยืนมองหน้ากันแบบ เฉย เฉย เฮ่อๆ

 

เจอกันตอนโตเพื่อนเพิ่งสารภาพว่า

ที่ตอนนั้นชอบแกล้ง ที่ตอนนั้นชอบแข่งด้วยทุกเรื่อง

ก็เพราะแอบชอบ ฮิ้วววววววววววว

(ละทำไมเพิ่งมาบอกตอนนี้อ่ะ ช้าไปมั๊ยเนี่ย)

แล้วก็บอกอีกว่า เวลารำไทยคู่ด้วยตอนนั้น

ไม่กล้าสบตา ไม่กล้าโดนตัว

555 ถึงว่าจิ ฝ่ายชายรำแข็งสุดๆเลยอ่ะ เอิ๊กกก

 

ฟังแล้วตลกดี นึกถึงทีไรก็ยิ้มได้ทุกครั้ง

เพราะก็จะเข้าใจเหตุผลของอะไรหลายอย่างเมื่อตอน ป.6

ที่สำคัญ ป.6 เป็นช่วงเวลาที่น่าจดจำที่สุดช่วงนึงเลยล่ะ

หวานหอมความไร้เดียงสา แบบที่ไม่รู้ว่ารักคืออะไรด้วยซ้ำ

และที่สำคัญ ดิชั้นนี่ความรู้สึกช้ามากๆ แบบว่าไม่รู้ตัวเลยว่าเค้าชอบ

เฮ่อๆ

 

แต่เรื่องของปัจจุบัน...ทั้งหมดนั้น

แฟนฉันก็เป็นเพียงเรื่องที่ทำให้ยิ้มกับวัย ป.6 ของตัวเอง

ตอนนี้เราเป็นเพื่อนกัน

ที่ถึงแม้จะเพิ่งได้คุยกันอีกครั้ง เราก็สนิทกันแบบไม่ต้องขัดเขินอะไรเลย

เพื่อนแบบสบายใจ

 

เมื่อวานนี้นึกถึงเลยโทรหา

คุยกันต่างๆนานา เลยรู้ว่ากำลังทำงานหนักเลย

เลยอวดทับไปว่าอยู่นี่ก็ทำงานหนักเหมือนกัน 555 (ชิส์ ยังไม่ยอมแพ้ 55)

พร้อมกับขออนุญาตขโมยภาพมาหน่อย

เจ้าของภาพถามว่าเอาไปไหน

ตอบไปว่าไม่บอก ก็ไม่อยากให้มาอ่านไดอารี่นี่นา มันเขินนน ^^"

 

ไม่แปลกใจเลยที่เพื่อนถ่ายภาพสวย สวยจัด

เพราะเค้ามีพรสวรรค์ด้านศิลปะ

อย่างที่ชนะการแข่งขันระดับประเทศมาตั้งแต่เด็กแล้ว

ชอบรูปหลายรูป เลยขโมยมาไว้ที่นี่ แบบที่เจ้าของภาพอนุญาตแล้ว

 

ไว้จะขโมยมาบ่อยๆนะ ฮี่ๆ

 

ขอบคุณนะค๊า

 

ปล. ขอบคุณสำหรับของขวัญเซอร์ไพรส์ตอน ม. 3 นะ ^^

 

 

 

     Share

<< .. >>

Posted on Thu 22 May 2008 1:48


 
- 4522 -
Molecule   
Thu 22 May 2008 1:32 [1]