.

.

 

อะไรจะมีความสุขเท่า...

กับการได้นั่งเงียบๆในห้องนอน
มองออกไปที่นอกหน้าต่าง
มองเห็นทิวเขาไกลตรงนั้นที่วันนี้เห็นเป็นเพียงริ้วเส้นสีเทา
ทอดตัวเป็นเส้นโค้งยาวพอนอรามา
และท้องฟ้าสีเทาชมพู อ่อนๆจางๆ

 

สองสามวันที่ผ่านมา
ฉันรู้สึกได้ว่าลมหนาวของปีนี้ได้พัดหวนกลับมาทักทายเราแล้ว
และมันทำให้ฉันรู้สึดสดชื่นอย่างบอกไม่ถูก

 

จริงๆแล้วฉันเป็นคนที่หนาวง่ายมาก
และในทุกฤดูหนาว...การอาบน้ำก็เป็นเรื่องน่าลำบากใจอย่างเหลือเกิน
แต่ถ้าแลกกับท้องฟ้าสวยยามเย็นของฤดูหนาวแบบนี้
แลกกับการซุกใต้ผ้าห่มอุ่น...ซึ่งทั้งอุ่นทั้งหอม
จะหนาวกว่านี้อีกสักหน่อย ฉันก็ยอม

 

ท้องฟ้าสวยยิ่งสวยกว่า
เมื่อมีนกตัวน้อยบินเล่นเรื่อยล้อเล่นกับลมหนาว
จังหวะที่ปีกขยับอย่างช้าๆแล้วปล่อยตัวให้ลอยอยู่ในอากาศ
นกจะรู้สึกไหมนะว่าเวลาที่บินมีความสุข
ก็ไม่รู้สิ ก็ฉันรู้สึกดีแค่ได้เห็นว่านกบินอยู่ในท้องฟ้าสวยๆแบบนี้

 

อีกไม่นานคงมีหมอกเคล้าเคลียที่ทิวเขาไกล
ต้อนรับวันใหม่ในทุกเช้าที่ฉันตื่น

อีกไม่นานเสื้อกันหนาวสวยๆที่ถูกพับเก็บไว้
คงถึงเวลาที่จะใส่ไม้แขวนเก็บไว้ในตู้เสื้อผ้าอีกคราว

และอีกไม่นาน ความทรงจำของความคิดถึงในฤดูหนาว
ก็คงถูกทบทวนเรื่องราวอีกครั้ง

อีกไม่นาน...

 

 

 

     Share

<< .เหนือชีวิต >>

Posted on Wed 4 Nov 2009 17:49


 
- 16402 -
Molecule   
Wed 4 Nov 2009 17:50 [1]


 

Name :
Email :
URL :
Comment :
กรอกข้อมูลก่อนส่ง CAPTCHA Image
Refresh