Calendar
 
  Last Diary
 
[..จะรักให้ดีที่สุด...]
[...กลับบ้าน...]
[...ตามรอยรถไฟ...]
[...เธอเห็นท้องฟ้านั่นไหม...]
[...จะเป็นฉันหรือเปล่า...]
[...วิมานดิน...]
[...คนพิเศษ...]
[...เธอเท่านั้น...]
[...เหนื่อย...]
[...คนไม่พิเศษ...]
[...ทั้งโลกจะหยุดหมุนด้วยความรัก...]
[...T-T...]
[...วันนี้พรุ่งนี้...]
[...ความรักครั้งใหม่...]
[...เหงา..เหงา..]
[...แย่จัง...]
[...การเดินทางที่แสนพิเศษ...]
[...ดอกไม้ในมือ...]
[...กวีบทเก่า...]
[...เพลงใบไม้...]
[...ทะเลสีดำ...]
[...เธอหมุนรอบฉัน ฉันหมุนรอบเธอ...]
[...เราจะข้ามเวลามาพบกัน...]
[...รักที่นับไม่ถ้วน...]
[...บ้านของหัวใจ...]
[...ดอกราตรี...]
[...กระจกเงา...]
[...เวลาจะช่วยอะไร...]
[...เพื่อนของเราชื่อความเหงา...]
[...พรุ่งนี้...]
[...ควันไฟ...]
[...ปล่อยวาง...]
[...ในวันที่เราต้องไกลห่าง...]
[...ทุกเวลา...]
[...อยากได้ยินเสียงเธอ...]
[...ที่ว่าง...]
[...ขอให้เหมือนเดิม...]
..หากันจนเจอ...
..so far away...
  Favourite Diary
 
  Counter
       


  [...เพลงใบไม้...]  

 

 

 

เกิดเป็นเพียง ใบไม้หนึ่งใบ
เคยพริ้วไหว ใต้แสงตะวัน
และแล้ววันหนึ่ง ใบไม้ก็ถึงวัน
ทิ้งตัวปลิว พริ้วร่วงลงไป

แต่บังเอิญ ลมพัดผ่านมา
เพียงช้าช้า เหมือนฟ้าตั้งใจ
โอบอุ้มใบบาง ให้ลอยละลิ่วไป
สูงขึ้นมาใหม่ แล้วเริ่มเดินทาง

สูงขึ้นไป ลอยขึ้นไป บนท้องฟ้ากว้าง
ขึงใบบาง บินขึ้นไป สูงสุดฝัน
อยากจะลอย ได้อย่างนี้นานนาน
ฟ้าช่างงดงาม แสนเพลิดเพลินใจ



แต่พอลม โชยล้าอ่อนแรง
เจ้าใบไม้ ก็ร่วงทันใด
อยากฝืนตัวเอง ผลักตัวให้ขึ้นไป
ฝืนสักเท่าไร ก็เกินเป็นจริง
เมื่อฝันสวยงาม ผ่านเลยและลับไป
ใบไม้ก็แนบกาย ซบลงบนดิน...

 

 
 

เหนื่อยมากมาย...

เวรดึก..กะว่าจะของีบสักหน่อย...

แต่ก็พลาด...กำลังเคลิ้ม...

Extern วิ่งซะแผ่นดินสะเทือน...

ด่าในใจ...จะวิ่งอะไรมากมายขนาดนั้น...

..

สักพักลุกออกมาดู..

อ้าว...วอร์ดข้างๆกำลังปั๊ม...

ด้วยสปิริท...ความจริงพี่ที่วอร์ดเขาเดินไปก่อนหน่ะ...

จะไม่ตามไปก็กระไรอยู่...

ก็เลยเข้าไปช่วยซะหน่อย....

..

ความจริงตามหลักแล้วเราจะต้องทำหน้าเคร่งขรึม...

แต่ที่ไหนได้...รวมพลคนบ้าทั้งนั้น...

ปั๊มไปก็คุยแซวกันไปมา...เฮฮาซะงั้น...

ดีนะที่ไม่มีญาติคนไข้อยู่...ไม่งั้นโดนร้องเรียนแหงมๆ...

...

พอช่วยได้เป็นพิธี...ก็ขอแยกย้ายลากลับ...

ทุกอย่างกลับสู่สถานการณ์ปกติ..

แต่เหลือเวลาอีกครึ่งชั่วโมงก็จะถึงเวลา start งาน

ก็เลยตัดใจไม่นอน...อดทนไว้....

...

เช้ามานี่วิญญาณแทบหลุดออกจากร่าง...

ส่งเวรผิดๆถูกๆ...

โดนด่ามากมาย...

อะไรๆก็ผิดหมด...เฮ้อ!!!

เริ่มไม่อยากทำงาน...

ทีเราเห็นว่าเขาทำผิดกัน...ไอ้เราก็ไม่กล้าบอก...

นี่ละน้า...เขาเรียกว่าตามลำดับอาวุโส...

มันไม่เคยหายไปจากสังคมไทยเลย...

ไอ้เราก็ไม่กล้าซะด้วยสิ...

ประมาณว่าเราก็ผิด...ไปโทษคนอื่นอีกก็ไม่ดี..

เอ้า!!!...จะว่าอะไรก็ว่ามา...ช่างแม่งมัน...

...

ตอนแรกก็หลงดีใจ...ว่าไม่ต้องต่อเช้า...

ที่ไหนได้...พอเปลี่ยนเสื้อผ้าเสร็จ...พี่แกโทรมา...  “มด...อยู่ไหน???...นอนหรือยัง???”

และก็สปิริทอีกล่ะ...

ไปก็ได้ว่ะ...

แต่ความจริงเห็นแก่เงินอ่ะ....เอิ๊ก!!!

...

...

วันนี้เบลอๆทั้งวัน...

แต่ก็ดีที่ผ่านไปได้...

เดี๋ยวมีคืนนี้ต่อ...

หนักหนาสาหัสกว่าคืนที่ผ่านมาอีก...

จะไหวไหมเนี่ยฉัน...

เอาว่ะ...อีกเวรเดียว...จะถึงเวลาปล่อยผีล่ะ...สู้ๆๆๆๆ

...

...

....

 

 

 

     Share

<< [...ทะเลสีดำ...][...กวีบทเก่า...] >>


Posted on Thu 27 Mar 2008 16:39

Name :
Email :
URL :
Comment :
กรอกข้อมูลก่อนส่ง CAPTCHA Image
Refresh