3 days in Paris: day 2 part 1
3 days in Paris: Day1
ตุหรัดตุเหร่ ในลอนดอน ตอน 1
สาบานว่า...ไม่เสียใจ
เพราะเธอ...
คนเดียว
2551 - Back to school
จำเลยร๊ากกกก
แมลงปอ/เพื่อนบ้าน/บอกรัก
หยุดแรงงาน ท้องฟ้าจำลอง
โอ้ชีวิตมีอะไรตั้งเยอะแยะ...
เดย์ทริปทะเลกระบี่
อ้วนนนที่กระบี่วันแรก
กลับบ้านยาวๆ
ก่อนกลับบ้าน
วันพิเสษ ของคนพิเศษ
Face "it" with the Grin
สามสิบ
The Ring อาถรรพ์แห่งแหวน
the way we (choose to) ...were
รีมิกซ์แดนซ์
ศิลเปรอะ
Follow me
ปณิธาน
ไม่ใช่นางเอก
(สาม)วัน สุข สุข
ก้อนหิน / กองขี้หมา
ทริปตามความใคร่
เพื่อนสนิท
แม่ลูกอลเว(ร)ง (+กรรม)
"เธอ"
can't smile without you
อาบ อบ นวด
ตกหลุมรัก.....
โบนันซ่า???
The 6th year
ระลึกถึงเฮียชัย
นับถอยหลัง
ความลับ..กับเรื่องสมมุติ




the way we (choose to) ...were

ไม่อนุญาตให้อ่นไดอารี่

<< รีมิกซ์แดนซ์The Ring อาถรรพ์แห่งแหวน >>

Posted on Tue 18 Mar 2008 14:56

ชอบรูปค่ะ ... ชอบเพลงด้วย แต่ฟังแล้วเศร้าจัง ....
sk   
Fri 21 Mar 2008 13:21 [6]

รูปสวยจังครับ...
ลุงน้ำชา   
Thu 20 Mar 2008 21:41 [5]

ไม่รู้จะเม้นท์อะไรดี

แค่ไม่อยากพลาดไปสักหน้า

คริ คริ

ในชีวิตคงมีอีกหลายพันล้านเรื่องให้ต้องคิด

บางทีถ้าได้ถามตัวเองว่าทำไมต้องคิดถึงเรื่องนี้

บางครั้งมันก็มีเหตุผลของมัน

หรือบางครั้งมันก็ไม่มีเหตุผล

เหมือนกินข้าววันนี้อยากกินอันนี้ แต่ไม่ได้กิน

วันนี้ไม่ได้อยากกินกลับได้กิน

และเชื่อว่าทุกสิ่งกำหนดได้ด้วยตัวเราเอง

ร่างกายของเรา จิตใจของเรา

เพียงแต่เมื่อสภาวะที่แวดล้อมเรา

มันมากำหนดทางเดินให้เรา

แต่เราก็สามารถมีความสุขบนทางที่เราไม่ได้เลือกได้แน่นอน

ถ้าเราอยากจะทำ เนอะ....
แป้น   
Thu 20 Mar 2008 16:10 [4]

อ่านจบแล้ว แต่คงต้องขออ่านอีกรอบตอนสมองปลอดโปร่งนะจ้ะ

แล้วจะแวะมาใหม่ละกัน อิอิ
พี่แอร์   
Wed 19 Mar 2008 22:05 [3]

ลืมบอกไปเลย มัวแต่เม้าท์ ฮ่า
ชอบทุกรูปที่น้องมีถ่ายมาเลยอ่ะ
ภาพธรรมชาติ สวย และสบายตาดีจัง สบายใจที่ได้มอง....

พี่ไม่ค่อยได้ถ่ายรูปแนวๆนี้มากนัก
เพราะพี่มักจะเน้นแต่ไททั่นท่าเดียวเลย
มาดูรูปที่น้องมีถ่ายในแต่ละสถานที่แล้ว
ชอบจังค่ะ จริงๆนะ
ไปจริงๆละ อ่านย้อนอีกหลายเรื่องเลย

คิดถึงเหมือนกันค่ะ
อีกทีค่ะ   
Wed 19 Mar 2008 12:16 [2]

บางครั้งก็คิดว่า ชีวิตคนเรา บางทีมันก็เลือกตามใจตัวเองไม่ได้หรอก
ถ้าเลือกได้...บางทีคนเราบางคน ก็คงไม่อยากเกิด แต่ก็ดันเกิดมาแล้ว
เลือกจะตาย บางทีดันเป็นอัมพาธตลอดชีวิตไป ซะงั้น
สมัยก่อนก็เคยคิดว่า เราคงเลือกอะไรในชีวิต ให้เป็นอย่างที่ใจต้องการได้
แต่ประสบการณ์ที่ผ่านมาก็ ตอกย้ำและสอนให้รู้ว่า
เทียบกับโลกนี้ เรามันก็ตัวนิดเดียว
เราเลือกได้เฟ่ย แต่มันจะเป็นอย่างที่ต้องการหรือเปล่า มันอีกเรื่องหนึ่ง
“ความพยายามมันอยู่ที่คน แต่ความสำเร็จมันอยู่ที่ฟ้า”

เลยเริ่มไม่แน่ใจว่าเราจะเลือกลืมหรือเลือกที่จะจำความทรงจำได้หรือไม่
หลายเดือนมานี่ก็คิดๆอยู่ว่า หลายครั้ง ที่เราเผลอ
ไอ้ความทรงจำในอดีตที่เคยคิดว่าลืมได้แล้ว
มันก็หลุดออกมาจากกรง มาหลอกหลอนเหมือนแฟนเก่า
ที่บางทีก็ย้อนมาเจอโดยที่เราไม่ตั้งตัว ในขณะที่เดินห้าง
หลายครั้งที่อยากจะดึงความทรงจำดีๆที่พยายามจำไว้ออกมา มันดันไม่ชัด ซะงั้น
บางความทรงจำดีๆมันก็แทรกซึมได้ด้วยความเจ็บปวด
เลยได้ข้อสรุปว่า มนุษย์มันก็เป็นอย่างงี้แหละ
เราเกลียดขี้หน้าคนบางคนในที่ทำงาน แต่จะไม่ให้เจอหน้ามันก็ทำไม่ได้
เราเกลียดหน้านายก จะไปทำอะไรมันตอนนี้ก็ทำไม่ได้
แต่ทั้งนี้ทั้งนั้น เหมือนทุกอย่างมันจะมารวมอยู่ที่เดียว คือ ที่ “ใจ” และ “ความรู้สึก” ของเรานี่แหละ
ดังนั้น ตอนนี้ อะไรมันจะผ่านมา อะไรมันจะผ่านไป ใครจะมาใครจะไป ก็ต้องพยายามระงับไว้ที่ อารมณ์ของเราเอง
และพยายามแปรเปลี่ยน ให้มันเป็นพลัง ที่จะทำให้เราเติบโตแข็งแรงและเดินก้าวต่อไปในอนาคต

ก็หวังว่า “ใครบางคน” ของมีนา จะเข้าใจชีวิตและอยู่กับมันไปอย่างเข้าใจและมีความสุข
รอบตัวเราเหมือนมีมีดที่ทำร้ายความรู้สึกของเรามากมาย แต่ถ้าเราเดินไม่ให้โดนมัน แม้มันจะอยู่ใกล้เพียงครึ่งมิล
ของเพียงเราไม่โดนมัน มันก็ไม่เจ็บหรอก
(แต่บางทีเรามันชอบเจ็บเล็กๆเพื่อความสะใจว่ะ ไม่รู้ทำไม ไม่งั้นไม่มีแรงบันดาลใจ)

จะบอกว่า ชอบรูปที่ทองผาภูมิจัง เวลาเราจินตนาการเพื่อพักผ่อนสมอง ในสมองเรารูปก็คล้ายๆแบบนั้นแหละ
เพื่อนชายมีนา   
Tue 18 Mar 2008 16:54 [1]