What's your meaning to keep walking?
  และแล้วก็ย่างไปถึง ม. ในที่สุด แม้จะโดนแสงแดดแผดเผาจนเนื้อแทบใหม้ก็ตาม แต่ในที่สุด ก็มาถึง ม. บรรยากาศที่ไม่แตกต่างจากเดิมยังคงวนเวียนเข้ามาเสมอ ผู้คนเดินไปมา ศาลาพระเกี้ยว บรรยากาศการสอบ

และ ความอึดอัด ความหงุดหงิด ความกังวลที่ฝังลึกอยู่ก็ตามมาเกาะหลังเช่นเดิม

  ไม่ใช่ว่าชั้นเกลียดการเรียน ชอบด้วยซ้ำ อยากเรียนรู้สิ่งใหม่ ๆ ที่สามารถพัฒนาทักษะงานของชั้นได้ แต่มันไม่ใช่แบบนั้น

  เพราะโลกภายนอกไม่ใช่สถานที่ของคนเพียงคนเดียว สังคมเดินหน้าไปได้ด้วยการอยู่ร่วมกัน มหาลัยก็ด้วย ทั้งกิจกรรม งานต่าง ๆ การเรียน ล้วนแต่เป็นสิ่งที่ไม่อาจทำด้วยตัวคนเดียวได้ ทุกคนต้องอยู่ในสังคม อยู่ในวงกลมวงใหญ่เพื่อเรียนรู้การใช้ชีวิต เรื่องธรรมดาที่ถูกต้องและควรจะเป็นไป

แต่ชั้นอยู่นอกวงกลมนั้น ทั้งถูกผลักออกไปและถอยห่างออกไปเอง

วันนี้เดินเจอเพื่อนในคณะ แต่เค้าก็ทำเป็นมองไม่เห็นชั้น ทั้งที่อยู่ตรงหน้า และเห็นกันชัด ๆ

ควรทำไงละ? เข้าไปทักทาย "หวัดดี! ไม่เจอกันนานนะ! บายดีปะ!?" สินะ

อื้มควรเป็นแบบนั้นแหละ แต่พูดไม่ออก

ทำไมน่ะเหรอ? ก็เพราะไม่ได้คิดแบบนั้นไง ชั้นไม่รู้จักอะไรเค้านอกจากชื่อกับหน้าตา และเค้าเองก็ไม่มีเรื่องอะไรเกี่ยวกับชั้นอยู่ในเศษเสี้ยวของความคิดถึงเช่นกัน

เราเป็นแค่คน 2 คนที่อยู่บนโลกใบเดียวกัน อยู่ในสถานะเดียวกัน แค่นั้น ไม่ได้คิดคำนึงถึงกันแม้สักนิด

ถ้าจะพูดว่า "คิดถึง" หรือ "เพื่อนกัน" นั่นคือคำโกหกของชั้น และคือ "การรักษาน้ำใจ" ของเค้า

ถ้าไม่อยากคุยด้วยก็ไม่ต้องคุย ถ้าไม่อยากยุ่งก็ไม่ต้องมายุ่ง ไม่จำเป็นต้องโอนอ่อนไปตามสังคม กลมกลืนไปกับคำโกหกหลอกลวง และการหลอกใช้ประโยชน์กันและกัน

ไม่ใช่แค่"สถานะ" ว่าเป็นเพื่อน แล้วจะทำให้มนุษย์ 2 คนสนิทสนมกันได้หรอก คนที่เป็นเพื่อนกันคือคนที่"ระลึก"ในหัวใจเสมอว่าเพราะพวกเราเป็นเพื่อน กระหายที่จะเป็นผู้ให้มากกว่าอยากรับความช่วยเหลือ

ชั้นไม่ต้องการ "สถานะ" ชั้นต้องการ "หัวใจ" จากพวกเค้า หากไม่อยากให้กัน ชั้นก็ไม่คิดจะรับ ไม่ใช้ประโยชน์จากใครและไม่ให้ใครใช้ประโยชน์  ชั้นจะไม่ตีสนิทกับใครเพียงเพราะคำว่า "มันจำเป็นในสังคม" เท่านั้น

แต่หัวใจของมนุษย์นั้น ยิ่งมืดมนและตกต่ำลงทุกวัน ดังนั้น ชั้นจึงอยู่ตัวคนเดียว วันนี้ พรุ่งนี้ และต่อ ๆ ไปด้วยใช่มั้ยล่ะ และก็อาจจะตายอยู่ตัวคนเดียวเพราะอีโก้บ้า ๆ นี่

งั้นทำไมต้องไปยึดถือว่าจะต้องได้รับความรักจากคนอื่น? รักตัวเองไว้ก่อนสิ ดูเหมือนจะมีคนเคยพูดกับชั้นไว้นี่เนอะ

แต่ชั้นนึกค้านในใจ ชั้นเกลียดตัวเองเกินกว่าจะไปนึกรักตัวเองก่อนคนที่ชั้นรักได้

ไม่ใช่เป็นแม่พระหรือเป็นคนดีเลยสักนิด ตรงข้าม ชั้นมันก็แค่คนขวางโลกที่มีความคิดแคบสุด ๆ ต่างหาก

แต่มันรู้สึกดีนี่น่า ที่รู้สึกได้ว่ามีคนเป็นห่วงเรา และเวลาเราได้พยายามทำอะไรเพื่อคนที่รักเราแล้ว มันเป็นช่วงเวลาที่มีความสุขที่สุด มันเหมือนสิ่งยืนยันว่า "เรานั้นมีตัวตนอยู่บนโลกใบนี้"

ชั้นไม่เคยรู้สึกถึงความรู้สึกแบบนี้จากใครนอกจาก พ่อแม่กับพี่ชายและธรรมชาติ โลกของชั้นมันช่างแคบชะมัด

แต่เพราะชั้นเชื่อว่าในโลกใบนี้ยังมีคนที่ตามหาหัวใจอยู่่ ชั้นสัญญากับตัวเองไว้ว่า หากได้พบ ชั้นจะเป็นเพื่อนกับเค้าคนนั้น หากไม่พบ ชั้นจะไม่หลอกลวงใครว่าชั้นเป็นเพื่อนกับเค้า

หากรักษาสัญญาที่ให้กับตัวเองไม่ได้ จะไปรักษาสัญญากับคนอื่นได้ไงละ?

หากความเหงามันทำให้ชั้นต้องเขวออกจากสัญญานี้ ขอให้มีอะไรดลใจให้ชั้นเปิดหน้านี้มาอ่านย้ำเตือนด้วยเถอะ

  เฮ้อ! เหมือนได้ระบายความเครียดไปเยอะเลยแฮะ > <; ใครจะอ่านไม่อ่านก็ช่าง แต่การได้เขียน มันทำให้สมองปลอดโปร่งขึ้นเยอะเลยละ!! การไป ม. ครั้งเดียวนี่ทำให้คิดอะไรแย่ ๆ ได้เยอะเลยแฮะ แต่ถึงแม้ชั้นจะเกลียดโลกภายนอกแค่ไหน แต่ชั้นก็จะเดินออกไป (เมื่อจำเป็น) เพราะคนที่สำคัญต่อชั้นกำลังรอชั้นจบปริญญาอยู่! แม้มันจะมีแต่เรื่องชวนปวดหัวและหงุดหงิดอยู่เสมอก็ตามแต่

  นึกถึงมัธยมแฮะ ถึงแม้จะมีน้อย แต่ก็มีคนที่ทำให้ชั้นอยากไปโรงเรียนอยู่ เพื่อนที่อยู่ด้วยแล้วสนุก ทำให้เราร่าเริงขึ้นได้ ตรงกันข้ามกับมหาลัยที่แต่ละคนใช้ชีวิตอยู่ในสังคมผู้ใหญ่ แต่ละคนใช้ชีวิตอย่างเร่งรีบเพื่อ "เรา ตัวเรา ของเรา"

  เราไปเรียนเพื่ออนาคตของเรา มันก็ถูกแหละ แต่ การที่มีใครสักคนคอยจะพบเราอยู่ที่นั่นมันเป็นเหมือนสิ่งที่บอกเราว่า "ตอนนี้เรามีชีวิตอยู่ที่โรงเรียนและเรากำลังเรียนอยู่"

หวังว่า ในอนาคตข้างหน้า ชั้นจะพบความรู้สึกแบบนี้อีกนะ

พรุ่งนี้ ใครบางคนอาจจะค้นพบหัวใจก็ได้
ราตรีสวัสดิ์

     Share

<< Gloomy of the nightDon't said that you're lazy, if you just feel a crazy! >>

Posted on Fri 24 Apr 2009 1:11


 

 

Name :
Email :
URL :
Comment :
กรอกข้อมูลก่อนส่ง CAPTCHA Image
Refresh