สูตรแห่งความสุข
MHJ
เริ่มได้หรือยัง(อีกครั้ง)
แรดบ้าง...อะไรบ้าง
มีชีวิตเพื่อจาก
ชีวิตเปลี่ยน ...ใจเปลื่ยน
ไดอารี่เล่มใหม่
รักไม่ได้...บอกกับตัวเอง.
โปรดช่วยเหลือเด็กๆบ้านแม่ต้อย(โฮมฮัก)
กลับมาสดใสอีกครั้ง^_^
ปลดปล่อยความเจ็บออกมาซะบ้าง
ดูแลตัวเองบ้างนะเรา..
เป็นหวัด
จงมุ่งมั่น เพื่อความเป็นตัวเอง
ค่อยๆเริ่มทีละน้อย
เอางัยดีเนี่ยชีวิต..
โดดเดี่ยว
นึกอะไรไม่ออก
ปวดหัว
ขอขอบคุณ bankkok airways..
แมงสาปจ๋า..ขอลาก่อน
นางสาว.รักสุขภาพ
จัดบ้านตามหลักฮวงจุ้ย..
อยู่กับเธอแล้วเหนื่อย
ภาวะนิ่งสงบ...ตามน้ำ...
จะกลับไปดีมั้ยนะ
มา..
ไอ้ชาติหมา!!!!
วันว่างเปล่าอีกหนึ่งวัน
กลับบ้าน...
ความทรงจำเก่าๆที่ไม่เคยหายไป
งาน..งาน..งาน....("--) ไม่มี..
ขอบคุณ...^^
เหนื่อย...ใจ...จังเล๊ยโว๊ย!!
วันเกิดพ่อ..
บ้านสระพัน
ทบทวน...
เอาละเฟ้ย!! ...สู้โว๊ย!~!
อวสาน...?




ขอขอบคุณ bankkok airways..

แอลกอฮอล์  32 หน่วย
บุหรี่           23 มวน
ระดับความสนุก  10

รู้มั้ย?..ว่าหายหัวไปไหนมา...

ไปงานที่ "สมุย" มา

เป็นงานของสายการบิน "บางกอกแอร์"
เป็นเหมือนงานเปิดช็อปปาร์คที่นั่น...



ออกเดินทางวันที่ 12 ตอนเช้าไปเล่นตอนเย็น
และอยู่อีก1คืน..และแน่นอนไปงานสายการบินก็ต้องไปด้วย.."เครื่องบิน"

ดีจังไม่ต้องนั่งรถตั้ง 12 ชม
แต่ไม่ดีตรงที่...


อีนี่กลัวเครื่องบิน!!..


จุ๊ๆ..เก็บอาการเอาไว๊

อย่าให้ใครรู้เด๋วโดนล้อ..อายเค้าแย่เลย


........(*__*')

ขาไป...

ใจเต้นตุ่มๆต่อมๆๆๆๆๆ..ตึกๆๆๆ..

จะหลุดออกมานอกเบ้า
อดทนจนถึงจนได้...

เกลียดจริงๆเวลาที่เครื่องบิน take off กะไอ่เวลา landing เนีย..
เวรเอ๊ยยยยยย!!!!

สักพัก..เครื่องก็ทำระดับคงที่..ค่อยยังชั่ว..เริ่มจะชิวๆบ้างแล้ว..


เสียง "ตุ๊งตึง!" ดังมาจากห้องบังคับการ..


กัปตันอนุสร รายงานจากห้องบังคับการ...

กัปตัน ="สวัสดีครับ..ผมกัปตันอนุสร วันนี้ท้องฟ้าโปร่งครับ 
            อากาศแจ่มใสดีมาก..
            ขณะนี้เราอยุ่ที่ความสูงเหนือระดับน้ำทะเลที่25000ฟุต
            หรือ 8 กิโลเมตร.."

อีอ้วน =....8 กิโล!!!!!!!!!!!!! กูจะเป็นลมมมมมมม..บอกทำไม๊ๆๆๆ
              มือสั่น หูอื้อ เหงื่อตกกีบ..
               หันไปเจอพี่แอร์ "ขอ hot water แก้วหนึ่งคะ..."
               รู้สึกตัวเอง อ้อร้อ อย่างเห้นได้ชัด


ใช้เวลา 50 นาทีก็ถึงสมุย

ถึงแล้ววววววววว......

ฉันรักแผ่นดินนนนนนน....อยากก้มลงกราบพื้นดิน

บริเวณที่จะแสดง..ก็อยู่ในแอร์พอร์ตนั่นแหละ อากาศร้อนมากแดดร้อนสุดๆ
เดินไปเช็คซาว์น เรียบร้อย..

ได้เวลาที่รอคอย...

ได้เวลากินแล้วววววววววว!!!!!!

รถตู้ที่รอจะพาไปที่พัก ก็พาไปกินข้าวที่ร้านห่างไปอีกประมาญ 10 กิโล..

อร่อยดีจัง..
แต่เริ่มเวียนหัวนิดหน่อยช่วงนี้เป็นบ่อย..เลยกินได้นิดหน่อย

แล้วก็พามาถึงที่พัก..

ไกลจากร้านที่กินข้าวมาประมาณ 50 นาที..
ในใจก็คิดว่า..""หูยยยยย....นี่มันอะไรกานที่พีกแถวนู้นมันแพงรึยางไงงงงงมาไกลขนาดนี้.."

ก่อนทางเข้า รร. ต้องขึ้นเขาด้วย..
ในรถ..มีแต่คนบ่น... "โหยยยยย!! จะไหวมั้ยเนี่ยยยย"

มาถึงหน้าลอบบี้....

เป็นเรือนไทยไม้สีน้ำตาล..ผสมปูนสีคริมทอง
ข้างนอกระเบียงเห็นทะเล..พระอาทิตย์ กำลังจะตกดิน..
บรรยากาศดีมากกกกกก...
มีฝรั่งนั่งอยู่ 4 -5 คน นั่งจิบไวน์ ฟังเสียงทะเลที่อยู่ข้างล่าง

รู้สึกดีมากกเลย..สงบ..โรแมนติก

ได้ห้อง 309 ..

เปิดประตูเข้าไป...

ตะลึง!!!!!!!!!!
อย่างแรงงงง!!!!!!~
ยืนอึ้งอยู่  4 พักใหญ่........

ห้องสวยมากกกกกก
ระเบียงกว้างเห็นทะเล 180 องศานอนดูดาวได้เลยดาวเยอะมาก
ห้องน้ำมีจากุสซี่ แต่งอย่างสวยงาม..วิจิตรที่สุด
ห้องนอนสวยด้วยไม้แกะสลัก ...อย่างงาม

ชื่อที่นี่คือ...

บ้านตลิ่งงาม รีสอร์ทแอนด์สปา...

อยามีรูปให้ดูจัง..แต่ว่ายังไม่ได้เอามาจากไอ่หลิวเลย..

เป็น รร . ระดับ 4 ดาว ...
สนนราคาอย่างต่ำ อยุ่ที่ 11000-24000 ห้อง/คืน!!!!!!!!!

อ๊ากกกกกกกกกกกกก!!!!

สุดยอดดด.....

คืนนั้นก็ไปลั้นลาหลายที่..Q bar ก็ไป...

แต่รู้สึกไม่ค่อยสบาย..เวียนหัวเหนื่อยมาก..แน่นท้องไปหมด


ลั้นลาจนถึง เวลากลับ...ไฟร์ท 6 โมง..
เช็คอิน 4 โมงเย็น...ร้อนมากก..
เหนี่อยอย่างบอกไม่ถูก..

เหงื่อออกตลอดเวลา..หายใจขัด แน่นอึดอัดมาก..
ต้องวิ่งๆไปเช็คอินอีก..

เริ่มหายใจไม่ออกอย่างแรง..
ในที่สุดก็...

ล้มลงไปกลางลานเคาท์เตอร์เช็คอิน!!!..

พนักงาน..
พยาบาล..
พี่ๆที่วง...
ช่วยกันพัดๆๆ..
อ๊ะ,,ยาดม..อ๊ะ,,นี่ผ้าๆๆ..
แต่ตัวเรา..หายใจไม่ออกแล้ว..
คอตีบ...

และที่แย่ยิ่งกว่านั่นก็คือ...

เครื่องกำลังจะออกแล้ว..

อีก 10 นาที..

ทุกคนก็โหลดของเรียบร้อยแล้วด้วย..

พยาบาลก็เอารถเข็นมาเข็นเราไปที่ห้องพยาบาล...
ตรวจเราอย่างเร็ว..

แล้วก็หันมาบอกเราอย่างใจเย็นว่า..

"ร่างกายไม่ได้เป็นอะไรเลยนะคะ..อย่าวิตกนะคะ." 
พี่พยาบาลคนนี้น่ารักมากชื่อ พี่ตู่ มาจาก รพ.กรุงเทพ...ใจดี..จริงใจให้บริการอย่างมาก
กุมมือเราไว้ตลอดเวลา..ในขณะที่คนอืนเข้า เกท ไปแล้ว..
และตอนนี้อยู่บนเครื่อง.กันหมดแล้ว..

พี่ตู่ถามว่า...
"ไหวมั้ย..เครื่องจะออกแล้ว..อยู่ที่ใจหนูแล้วละ"

เราเลยบอกเค้าว่า โอเค..



ขึ้นมาอยู่บนเครื่องแล้ว....


ความกลัวเครื่อง.....กลับมาอีกแล้ว..

ตัวสั่น...เหงื่อตกไม่หยุด..รู้ตัวเลยว่า..จะช็อค..

และตอนนั้น เครื่องเคลื่อนที่กำลังจะ..หันหัวไปทางรันเวย์...

เรายกมือบอกแอร์ .."ขอลงคะ...ไม่ไหวแล้ว ช็อคแน่!!!!"

แอร์วิ่งไปหากัปตัน กันอุตหลุด..

ระหว่างที่รอ..ความรู้สึกเหมือนนานมาก..กอดพี่โตเอาไว้แน่นเลย(พี่โตก็ลงด้วย)
และกำลังจะขาดใจตาย ตาลอย..ตัวสั่น ร้องไห้โวยวาย ออกมาโดยไม่มีเหตุผล

และแล้วประตุเครื่องก็เปิดออก...
มีรถกอล์ฟมารออยู่ข้างล่าง..พี่ตู่กลับมาอีกครั้ง
เห็นสภาพเราแล้ว..จับเราไว้เอาเจลเย็นมาโปะหัวเรา จับมือแล้วบอกว่าไม่เป็นอะไรนะคะๆๆๆ
ตอนนั้น..มือเท้าเริ่มเกร็งจน หงิก..หงิกจริงๆ.

รถกอล์ฟเร่งความเร็วสุดสปีดไปที่ห้องพยาบาล
จับเราขึนบนเตียง..
พี่ตู่ก็ยังยิ้มกับเราจับมือเราตลอด บอกกับเราว่าไม่เป็นไรแล้ว

สงบลงมาบ้างแล้ว..

พี่เค้าก็ชวนคุยไปเรื่อย..จนดีขึ้นมาก..

รู้สึกดีจริงๆที่เจอพี่ตู่..

แล้วก็มีพี่อ๋อย คอยยืนคุยเป้นเพื่อนอีกคน



ดีจิง
.....

คืนนั้นเลยได้อยู่ที่นั่นอีก 1 คืน...นอนอนอนอนอนอน....อย่างเต็มที่


วันต่อมา..

ได้ไฟร์ท 5 .15 

ได้กลับไปหาพี่ตู่อีกครั้งไปขอที่เบอร์แก..
ได้เจอพี่ อ๋อยด้วย..
ตอนอยู่ที่เกท..
แกมาคุยด้วย..
ว่า...

อย่ากลัว..การบินคือการเดินทางที่ปลอดภัยที่สุดในโลก..


ได้เวลาขึ้นเครื่องอีกครั้ง...

พี่โตน่ารักมาก...
อยู่ข้างๆเราคอยถามนู้นนี่นั่น..
ตอนเครื่องขึ้น...ก็คอยกอดตลอดเวลา..

แต่ก็ยังกลัวอยู่....

แต่น้อยลงกว่าเดิมมากนัก...

แต่ก็ยังเกลียดการ take off กะไอ่ landing อยู่ดี

ขอบคุณพี่ตู่พยาบาลยิ้มสวยใจดี
ขอบคุณพี่ๆที่แอร์พอร์ตทุกคน

และ...

ขอบคุณ ...พี่โต...ที่พาเราบินข้ามฟ้าอย่างอุ่นใจอย่างที่ไม่เคยรู้สึกมาก่อน

ขอบคุณ bankkok airways คะ^__^
















     Share

<< แมงสาปจ๋า..ขอลาก่อนปวดหัว >>

Posted on Wed 16 Jul 2008 7:40





Name :
Email :
URL :
Comment :
กรอกข้อมูลก่อนส่ง CAPTCHA Image
Refresh