calendar

Paper test TMT
2nd Interview at TB & my boys (as promised)
deciding the topic
First Paper Test o_0
Job Hunter Y_Y
My(almost)Last Exam
His girl..
It's the rythm that playing with ur feeling..
Live..Love..Laugh
อืมม
Valentine's Day & Last Orientation
12/02/08
Heang Bok
Back to My simple Life ..
what they called
..
สี
Something missing
.
ฉันเป็นคนแบบไหนกัน
un velo..un bonheur au guidon
....
Work..Worked...Worked...
^^
Let's laugh out as lound as you have cried **
ออออ
test
โดดสักวัน
อืมม
I'm Back....
Merry X'Mas ..
roundfinger



ฉันเป็นคนแบบไหนกัน

เมื่อคืน กลายเป็นค่ำคืนที่แสนยาวนานสำหรับฉันอีกคืนหนึ่ง ...

อาการพะอืดพะอมนั่นไม่เคยปราณีต่อฉันเลยสักนิด มันมาได้จังหวะเสียเหลือเกิน

เมื่อวันรุ่งขึ้นฉันมีพรีเซ้นงานมูลค่า 10 คะแนน ....

 

เข้านอนราวๆตี 1 และกลิ้งไปมาจนถึงตี 4 จึงยอมลุกขึ้นมากินยา

กลับไปพยายามจะข่มตาหลับต่อ ฉันนึกถึงแต่เรื่องสัพเพเรหะ เกี่ยวกับเค้าคนนั้น

โปสการ์ด นึกถึงนาฬิกา นึกถึงสนามบาส  สายตาที่มีความหมายแรงกล้า

ความฝันและความจริงปนเปกันเหมือน

จานสีที่ถูกละเลงจนไม่รู้ว่ามันมาจากสีอะไรกัน

 

ตีห้าครึ่ง ฉันยืนฝานขิงแผ่นเรียบบางท่ามกลางค่ำคืนที่เงียบสงบ ปลายมีดอีกทาง

มีแผ่นขิงบางเรียบหลุดออกมาทุกๆครั้งที่ฉันกดนิ้วไปที่ปลายมีด น้ำในหม้อเดือดปุดๆ

ดังมาคลอกับเสียงตู้เย็นที่ครางเบาๆ ฉันโยนขิงที่ฝานเสร็จแล้วใส่ลงไป ปิดฝา

แล้วยืนหลับตาอย่างนั้นอย่างสงบ พลันนึกแต่งคำพูดเหมาะๆบอกอาจารย์ว่าฉันจะไป

พรีเซ้นวันพรุ่งนี้เช้ายังไงดี ... ฉันควรจะคร่ำครวญร้องไห้กระซิกๆ หรือฉันควรจะทำเสียง

เหนื่อยอ่อน พร้อมกับพร่ำพรรณาว่าฉันทุ่มเทให้กับการพรีเซ้นในครั้งนี้แค่ไหน และฉันจะ

ยอมแลกทุกอย่างหากขอให้เพียงฉันได้ไปโผล่หน้าห้องเรียนสัก 10 นาที .....

แต่อาจารย์จะเชื่อฉันไหม .... แต่แล้วฉันจะทำยังไง ถ้าฉันไปไม่ไหวจริงๆ

 

 

6 โมงเช้า ฉันยืนต้มข้าวต้มใส่ขิง ( ฉันชอบเป็นโรคอาหารไม่ย่อย เพราะเกิดจากความเครียด

และการนอนไม่พอ และวิธีที่ดีที่สุดคือการดื่มน้ำขิงร้อนๆ กับ ข้าวต้มขิง)  ฉันนึกถึงแม่

ที่กำลังหลับปุ๋ยอยู่ข้างบน คิดถึงตอนไปเที่ยวปาย แล้วฉันไปไม่สบายไกลถึงโน้น

ตอนนั้นป้าปาละ (เจ้าของเกตเฮ้า) ก็ทำข้าวต้มขิงให้ฉันกิน เหมือนกับที่แม่ทำให้ฉันกิน

ฉันอ่อนแอมาก ฉันร้องไห้ งอแงอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน เพราะทุกครั้งที่ฉันป่วยอยู่บ้าน

จะมีมืออุ่นๆมาคอยแตะหน้าผาก ยกน้ำ ยกข้าวขึ้นมาให้กิน คอยถามบ่อยๆว่าดีขึ้นหรือยัง

และสายตาเอื้ออาทรคู่นั้น มันคือความรักของคนเป็นแม่ ... ความรักที่ยิ่งใหญ่

ความรักที่ทำให้ฉันที่ล้มเจ็บบนดอยยิ่งอ่อนแอกว่าเดิมเมื่อแม่ไม่อยู่ .... แต่ตอนนี้"ความรัก"

นั่นกำลังทำให้ฉันเข้มแข็ง ฉันลุกขึ้นมาทำทุกอย่างด้วยตัวเอง เหมือนที่แม่ทำให้

แม้ว่ารสชาติข้าวต้ม กะ น้ำขิง จะประหลาดไปสักหน่อย .... "ความรัก" ที่แม่มีให้ฉัน

ฉันควรจะเรียนรู้ที่จะ คืนกลับไปให้แม่บ้าง .... อย่างน้อยๆเวลานี้แม่อาจจะรู้สึกว่าฉัน

"โตขึ้น" แล้วก็ได้ .... นี่ฉันถูกเลี้ยงมาแบบไหนกันนะ

 

ฉันอาบน้ำอย่างเบาเสียง แต่งตัวในชุดนักเรียนเงียบๆ แม้ว่าจะยังรู้สึกพะอืดพะอมอยู่ตลอดเวลา

แม่ตื่นขึ้นมาพอดี แล้วกุลีกุจรทำโน้นทำนี่เมื่อรู้ว่าฉันป่วยอีกแล้ว ....เมื่อเค้าเห็นว่าฉัน

กำลังดันทุรังจะออกไปมหาลัย ก็อยากจะปลุกน้องชายมาขับรถให้ ฉันยืนทาแป้งไป แล้วชะโงก

หน้าไปที่ถังขยะเป็นระยะๆ แต่ไม่มีอะไรออกมา ...

 

7 โมงครึ่งฉันรู้สึกยืนไม่ไหวจริงๆ อ่อนเพลีย ไร้เรี่ยวแรง และเวียนหัวเหลือเกิน

ตัดสินใจโทรไปหาเพื่อนในกลุ่ม บอกว่าฉันไปพรีเซ้นไม่ไหว ให้ทำในส่วนของฉันไปเลย

ระหว่างนั้นฉันกดโทรศัทพ์หาอาจารย์ด้วย

" Good morning Dr..... "

" Hello"

" I'm ...... and would like to inform you that I am so sick today

  that I think I won't be able to present the case  ..so 

  I would like to ask ur permission to let my group members to go on

  my part"

" Well..but do you know that if you not come..you won't get the

   presentation mark "

" I know that... I have done my best on this final presentation and

  I wish I could be there... I want to present it badly...but ..... "

" O.k..O.k don't worry..it's o.k...thank you for inform me in advance

  take care then... "

" Thank you ...bye bye "

" bye bye "

 

 

วางสายไปแล้วฉันก็ไปนอนพักผ่อน พยายามข่มตาให้หลับ และไม่นึกถึงคะแนน 10 คะแนนนั่น

ไม่นึกถึงสาม สี่ วันที่ฉันนอนดึกๆเพื่อทำเพาเวอร์พ้อย และเขียนรายงานฉบับนี้

ไม่นึกถึงสิ่งที่ฉันทุ่มเท ฉันภูมิใจกับตัวเพาเวอร์พ้อยนั่น

ไม่นึกถึงการคาดหวังใบหน้าพออกพอใจของอาจารย์เพื่อเห็นการพรีเซ้นในครั้งนี้

ไม่นึกถึง"หากฉันได้ไปพรีเซ้น...... "

สิ่งเหล่านี้มันยิ่งแต่จะทำให้ฉันรู้สึกแย่ลงไปอีกก็เท่านั้น ....

 

บอกตัวเองว่า

"ไม่เป็นไร ฉันจะพยายามขึ้นอีก เพื่อชดเชย 10 คะแนนั้น"

" ฉันจะวิ่งให้เร็วขึ้นเพื่อตามคนอื่นให้ทัน"

 

 

     Share

<< un velo..un bonheur au guidon. >>

Posted on Thu 24 Jan 2008 14:45
 

Comments

wh0cd787656 <a href=http://tretinoinonline.us/>tretinoin online</a> <a href=http://bentyl.gdn/>bentyl for menstrual cramps</a> <a href=http://buyadvair.website/>buy advair</a> <a href=http://buycephalexin.tech/>cephalexin</a>
Stewarthom   
Wed 25 Jan 2017 14:24 [1]
 

 
 
Name :
Email :
URL :
Comment :
กรอกข้อมูลก่อนส่ง CAPTCHA Image
Refresh