Calendar
 
  Last Diary
 
วันสุดท้ายที่เดิม
มาฆะบูชา
อุปสรรค2
อุปสรรค
ทำงานก่อนวันสุดท้าย
วัด...ร่มเย็น
ขนอีกรอบ
วันศุกร์ที่แสนเศร้า
วันแห่งความรัก
ท่ามกลางความกดดัน
เริ่มต้น...เดินทาง
เกเร..เพราะจำเป็น
ความฝันในวันวาน
รอยยิ้มในวันแย่ๆ
เคราะห์ซ้ำกรรมซัด
สิ้นสุด
วันไหว้
อิทธิพลเถือน
หวานนนน
นานาจิตตัง
เฮ้ออออ
นอนๆๆ
เฝ้าหลาน
น้องคนไหม่
ปวดท้อง
หม่ำ และ นอน
น้องรัก
ปลายทาง
งงๆ
ดีใจ
ทำงาน
คุกคาม
ฟ้าฟาด
เหมือนเดิม
เดินสาย
ทำงาน
สุขและทุกข์มาพร้อมกัน
ทั่วท้องปฐพีอาลัย
ความสูญเสีย
  Favourite Diary
 
  Counter
       


  นานาจิตตัง  

โลก online ที่ไร้ขอบแดน...ไร้สิ่งใดๆมาขวางกั้นสำหรับการแสวงหามิตรภาพ  ...ไร้ขีดจำกัดของพวกไม่หวังดี  เป็นโลกที่ใครๆบอกว่า มีสองด้านทั้งดีและไม่ดี...แล้วแต่ใครโชคดี โชคร้าย เจอในรูปแบบต่างๆกัน...

 

คิดดี ทำดี  ย่อมเจอคนดี...คงไม่จริงเสมอไป  ขึ้นอยุ่กับกรรมของแต่ละคนด้วย เพราะทุกคนมีกรรมเป็นของตนเอง มีกรรมเป็นกำเหนิด มีกรรมเป็นทายาท   ...อะจึ๊ยยยยยย ไปได้เรื่อยเลยนะเนี่ยยยยย  ก็นะ...ต่างที่มา ต่างที่ไป มาอยุ่รวมกันในโลกสี่เหลี่ยม  *-*

 

ฉันก็เป็นอีกคนหนึ่ง ที่เจอทั้งดีและไม่ดี  แต่ว่าเราเลือกได้ที่จะเดินต่อไป หรือหยุด  หรือไม่ก็ใส่เกียร์...คุณสุ.. หันหลังกลับมาที่เดิม

แต่...ลึกๆ ฉันอยากขอบคุณโลก online มากกว่าที่จะสาปแช่ง  เพราะว่า ทำให้ฉันมีที่ระบายความในใจโดยที่ไม่มีผลเสียใดๆกลับมาหาตัวเอง...

ฉันได้พบเพื่อนดีดี น้องดีดี หลานดีดี  ที่แม้ไม่ได้เจอกันก็ยังระลึกถึงกันได้เสมอ...แต่ต่างคนต่างก็มีเส้นทางของตัวเอง พบเพื่อพราก จากเพื่อเจอ  อิอิ

เหนือความคาดหมายก็คงเป็นได้พบพี่ตัวเป็นๆมาจากอเมริกา มารับไปนั่งทานข้าว  *-* เหนือความคาดหมายในชีวิตสุดๆ *-*

 

ป่วยครั้งนี้...ฉันก็นั่งหน้าจอสี่เหลี่ยนเหมือนเดิม เพราะว่าเบื่อกับการนอนตลอดเวลา  หมดฤทธิ์ยาก็ลุก..ได้เข้ามาท่องเวบหาเพื่อนคุย...และก็ได้เพื่อนคุยมาตั้งหนึ่งคน...ความจริงหลายคนแร่ะ  แต่ไม่มีใครทนความกวนโอ๊ยยยยของฉันได้  ก็เลยต้องจรลีหนีหายไป...

 

เพื่อนคนนี้เป็นถึงแม่พิมพ์ของเยาวชน(จริงๆแล้วปั้นเนอะไม่ใช่พิมพ์ อิอิ) ในสถาบันที่แสนเก่าแก่แห่งหนึ่ง...(ขอสงวนชื่อ อิอิ เลียนแบบข่าวซะเลย) คุณเธอคิดว่าฉันเป็นคนรู้จัก....นึกว่าจะไม่ได้คุยแร่ะ..แต่คุณเธอมีมีมารยาท ยอมคุยกะฉัน..ถึงวันนี้ก็ 4 วันแร่ะ..แต่ก็ไม่รู้ว่าจะทนความกวนโอ๊ยยยย ของฉันไปได้สักกี่วัน...ก็ว่าจะไม่กวนแล้วนะ แต่อดไม่ได้อ่ะ ...ชีวิตประจำวันก็เครียดพอแร่ะ  ท่องเน็ต จะต้องเครียดไปทำไมเนอะ...แต่ก็นะ...ต่างที่มา ต่างความคิด..ใครใคร่คุยก็คุย ไม่คุยก็ไปบังคับใครไม่ได้  เอาเป็นว่าจะคุยได้นานแค่ไหน...ทุกๆตัวอักษร...ทุกๆถ้อยคำ...ก็เป็นความรู้สึกดีดีที่ได้พบเจอในโลก online ละกัน  นี่แร่ะ...ความเป็นเพื่อน เกิดได้ทุกที่ ทุกเวลาเนอะ*-*เวลาส่งข้อความฉันเรียกเพื่อนคนนี้ว่า"ลูกคนเล็ก" ส่วนฉันก็เป็น "คนตัวเล็ก"  จริงๆแล้ว ตัวหญ่ายยยยย ซะเมื่อไร  อิอิ

 

ส่วนคุณเพื่อน ก็ยังคงง่วนนนนนนน  กับการรับญาติที่มาจากต่างประเทศตลอดเวลา..ไม่รู้ว่าคุณเพื่อนเธอจะมีเวลาเป็นของตัวเองบ้างไหมเนี่ยยยยยย แบบนี้จะหาแม่ใหม่ให้ลูกได้เมือ่ไร...เอ่ๆๆ อย่าหาเลยเนอะ มาอยู่สมาคมคานทองด้วยกันดีกว่า อิอิ

 

 

ไร้สาระไปได้เรื่อยๆ..จริงๆแล้วค่ำลง..ก็จมอยู่กับความเงียบ มีน้ำตาเป็นเพื่อนในบางคราเหมือนเดิม นี่แร่ะชีวิตคนเนอะ ใบหน้าเปื้อนยิ้มแต่ใจร่ำไห้ ใครจะรู้

 

 

 

 

 

     Share

<< เฮ้ออออหวานนนน >>


Posted on Sun 3 Feb 2008 16:37

Name :
Email :
URL :
Comment :
กรอกข้อมูลก่อนส่ง CAPTCHA Image
Refresh