Waiting for the day!!

 

^^

 

Waiting for the day

 

 

วันเสาร์แล้ว...อีกสองวันจะรู้คำตอบ

 หวังไว้มากเหมือนกัน คนทางโน้นถึงกับสวดอ้อนวอนทุกวัน

 

บางครั้งรู้สึกดี ที่ได้รู้ว่าเราเป็นความหวังของใครบางคน

 แต่บางเวลาก็ทำให้รู้สึกหวั่นๆในใจ เพราะกลัวทำเค้าผิดหวัง เสียใจ 

 เราเองรู้ตัวดี ว่ารับกับความรู้สึกแย่นั้นได้ แต่เค้าล่ะ จะรับได้เท่าเรารึปล่าว

ไม่คิดว่าจะมากลายเป็นความหวังของใครอีก

หลังจากที่เพิ่งผ่านความรู้สึกแย่ที่ทำให้ใครบางคนเสียใจมาแล้ว

 

 

  แต่เวลาก็พาเรามาอยู่ตรงนี้แล้ว

เหมือนเดินหลงทางมาแบบงงๆ แต่กลับมาเจอแสงไฟที่ส่องให้เห็นทางออก

  แล้วเราก็เลือกเดินตามแสงนั้นมา พอเดินตามแสงไฟนั้นเข้ามาเรื่อย

 ก็รุู้สึกว่าเห็นทางออกที่ชัดมากขึ้น 

 ไม่อยากเสียเวลาหาทางออกอื่นล่ะ เดินแม่งมันทางนี้แหละวะ เป็นไงเป็นกัน 

 

 

วันนี้

..เหมือนทุกๆวัน..

เห็นหน้ากัน ได้ยินเสียงกัน ยิ้มกัน หัวเราะกัน บอกรักกัน

คิดถึงกัน ตลอดการสนทนา 

 ไมค์ ทำให้หัวเราะได้ตลอด นี่คือสิ่งที่ทำให้เรามีความสุขแบบไม่รู้ตัวเลย

 สนุกที่ได้คุยกับไมค์ เพราะต้องพยายามคิดประโยคเพื่อพิมพ์และพูด ให้เค้าเข้าใจ

 ยากนะ แรกๆที่คุยกันใหม่ๆ พิมพ์อย่างเดียว เพราะถนัดมากกว่าพูด

 ดีที่มี google ช่วย  ไม่งั้นคงไม่ถูไถมาได้ถึงวันนี้

 

วันนี้

ไมค์จะไปงานแต่งงาน Will เพื่อนสนิทที่ทำงาน  เสียดายเราไปไม่ทัน

แต่กะจะเซอร์ไพรซ์ด้วยของขวัญแต่งงานจากเมืองไทย

ไมค์มีเพื่อนสนิทไม่กี่คน และเราก็ได้รู้จักทุกคนทั้งที่ไม่เคยได้เจอตัวจริงเลย

เห็นแว๊บๆจากแคม และจากที่ไมค์เล่าให้ฟัง  

เพื่อนไมค์ที่นั่นก็รู้จักเราเหมือนกัน ก็ไมค์อีกนั่นแหละ

แต่ทุกคนในครอบครัวเรา รวมทั้งเพื่อนสนิท ก็ได้เห็นหน้าไมค์กันทุกคน

แถมยังออกอาการอิจฉาจนออกนอกหน้า เหอะ โชคดีจริงๆนะเรา

 

 

ได้คุยกับ Mom นิดนึง ยังไม่หายเกร็งเลย คิดไรไม่ออก

พิมพ์ผิดพิมพ์ถูก มั่วไปหมด แต่Mom ก็เข้าใจจนได้

แล้วถ้าไปถึงที่นั่น ครอบครัวไมค์จะเข้าใจตรูรึปล่าวหว่าาาา

 

รู้สึกว่า ภาษาเราจะพัฒนาขึ้นเยอะ

ตั้งแต่ได้คุยกันทุกวันฟังทุกวัน จนมันซึมซับเข้าไปในหัวโดยไม่รู้ตัว

สำเนียงพัฒนาขึ้นด้วย อันนี้ไมค์บอกมา ดีใจ

 แต่คิดว่ายังต้องพยายามอีกเยอะ มีแต่ไมค์แหละที่ฟังเรารู้เรื่องเข้าใจ

แต่ยังกังวลว่าคนอื่นๆที่นั่น จะเข้าใจภาษาปะกิดกรูป่าวดิ

 แต่ไมค์บอกจะช่วยแปลให้อีกที

อีกอย่างที่กังวล ก็ ไอ้ตอนนั่งเครื่องไปคนเดียวอ่ะ

ภาษาไม่แข็งแรงอย่างเรา กรูจะทำงัยหว่าา 

ไมค์บอกให้ซื้อ talking Dic ยังไม่รุ้เลยว่าจะซื้อแบบไหนยังงัย

 ไมค์ปลอบตลอด "ยูไม่ต้องกังวลนะ ยูต้องทำได้ ไอเชื่อมั่นในตัวยู"

เฮ้ออ...นี่ก็ยังไม่รู้เลย ว่าจะต้องเตรียมตัวอะไรบ้าง

รู้อย่างเดียว กรูจะแข็งตายป่าวว่ะ ที่นั่นเริ่มเข้าหน้าหนาวแล้ว 

ไมค์รายงานสภาพอากาศของที่นั่นทุกวัน โดยส่วนใหญ่  ไม่ถึง10องศา

แค่แอร์23องศา กูก็หนาวจะแย่ ร่างกายไม่สามารถทนสภาพอากาศที่หนาวเย็นได้

  นั่นคือที่เคยไปปรึกษาหมอเมื่อเริ่มรู้ตัว ว่าตัวเองแตกต่างจากคนทั่วไป

จะรู้สึกหนาวสั่นทันที ถ้าอากาศต่ำกว่า 23 องศา 

 ตอนบอกให้ไมค์รู้  ไมค์กังวลเป็นบ้าเป็นหลัง กลัวว่าเราจะทนไม่ได้ 

 แต่ก็อีกแหละ ไหนๆก็มีโอกาส ลองไปดู

อย่างมากก็ใส่ โอเว่อร์โค้ทสักสามตัว...จ๊ากก!!!

 

คิดคิดแม่งงง ยากเน๊อะ ไอ้ที่จะไปเนี๊ยะ แต่เพื่อคนที่รักเรา

 เอาเหอะ อย่างมากก็มั่วๆไป ภาวนาให้มีคนไทยบนเครื่องด้วยเถ้ออ....เพี้ยงงง

 

 

 

Waiting for the day

 

 

 

 

** ขอบคุณทุกคนที่เข้ามาเยี่ยมไดแถมยังเอาใจช่วยอีกต่างหาก มีกำลังใจขึ้นเยอะเลย  งั้นก็ฝากเนื้อฝากตัวด้วยะค๊าาาาา **

     Share

<< Visa Canadawe'll be ok ^^' >>

Posted on Sat 9 Oct 2010 23:42


Name :
Email :
URL :
Comment :
กรอกข้อมูลก่อนส่ง CAPTCHA Image
Refresh