กระโดดเชือกและกระโดดยาง

  วันนี้มีเรียนพิเศษตามปกติ แต่สิ่งที่ไม่ปกติคือร่างกายเราที่ปวดเมื่อยจากการกระโดดเชือก500ครั้งเมื่อวานในคาบกิจกรรมนันทนาการ(ซึ่งเราก็กระโดดไปได้แค่340กว่ารั้งเองนั่นแหละ)
และแค่กระโดดเชือกมันก็ไม่เท่าไหร่ แต่เมื่อวันที่31มี.ค.เพิ่งไปเดินที่งานหนังสือมา ทำให้เท้าได้แผลถลอกมาถึง3แผล....
พอมากระโดดเชือกอีกมันก็โค-ตะ-ระจะเจ็บปวดสุดๆ ทั้งขาทั้งไหล่

  ช่วงนี้เกมกระโดดยางกลับมาฮิตทั้งห้องเราและห้องข้างเคียง แต่เราซึ่งไม่เคยเล่นโดดยางเลยไม่ค่อยสนใจเรื่องพวกนี้ แต่ก็ถูกเพื่อนชวนเพราะคนไม่พอ พอปฏิเสธเพื่อนก็บอกว่าเดี๋ยวสอนเล่น เลยเป็นอันตกลง

  กระโดดครั้งที่1...ผ่านไปแบบเฉียดฉิว จำไม่ได้เหมือนกันว่าเขาเรียกกระโดดท่านี้ว่าอะไร แต่ที่รู้ๆคือห้ามขาโดนยาง
  กระโดดครั้งที่2...ผ่านไปแบบเฉียดฉิวเหมือนเดิม แต่ท่าลงกลับไม่สวยนัก จะอะไรซะอีกล่ะ...หัวทิ่ม มือเลยไปอัติโนมัติ แต่กลับกลิ่งคาพื้นคอนกรีต และนอนตายอย่างสงบ...(ไม่ใช่!!!)
  กระโดดครั้งที่3...จากเหตุการณ์การกระโดดครั้งที่2 เลยทำให้กล้าๆกลัวๆที่จะเล่น แต่ก็ยังฝืนเล่นจนเจ็บตัวแบบเต็มๆ ดันเผลอลงน้ำหนักตอนลงที่เท้ามากไปหน่อย เลยทำให้เจ็บเท้าแบบสุดๆ ลุกขึ้นไม่ได้เลย

ดีนะที่พรุ่งนี้เป็นวันหยุด...จะได้พักผ่อนสักที.....

ขอไม่เล่นยางอีกแล้ว เพื่อนก็บอกแรกๆก็เป็นอย่างนี้ทุกราย แต่เราไม่ได้อยากเล่นอะไรมาก เลยขอไม่เอาแล้วดีกว่า

 

อยากรู้เหมือนกันนะ......ว่าคนเราเนี่ย ทำไมต้องพยายามเพื่ออนาคตด้วยน้า...
หรือจริงๆแล้ว มันคือการพยายามเพื่อตัวเราปัจจุบันกันล่ะเนี่ย???

     Share

<< ความสุขและรุ่นพี่ >>

Posted on Sat 3 Apr 2010 17:56

Name :
Email :
URL :
Comment :
กรอกข้อมูลก่อนส่ง CAPTCHA Image
Refresh