Calendar
 
  Last Diary
 
คุณเคยรักใคร..โดยไม่มีเหตุผลไหม
ฟ้ากว้าง..ห่างไกล เมื่อไรจะได้พบกัน
สุดท้าย..เพื่อนที่อยู่เคียงข้างเราเสมอก็คือน้ำตา
วันที่ไม่มีเรา..
คำสั้นๆ..ที่ทำให้น้ำตาไหลได้มากมาย
ลางบอกเหตุ..คู่แท้ คู่เทียม
สิ่งที่ผู้ชายควรทำความเข้าใจ
ดินสอ กับ ยางลบ
ที่หนึ่งไม่ไหว..ก็เต็มใจเป็นเพียงแค่ที่สอง
ความคาดหวัง
  Favourite Diary
 
  Counter
       


  ดินสอ กับ ยางลบ  

เชื่อว่าคงมีใครหลายๆ คนเจอเรื่องราวแบบนี้

ที่บางครั้งอยากลืม แต่กลับจำ..

แต่เรื่องที่ควรจำ ก็ดันลืม

หลายๆ ครั้งคุณอาจกำลังก็รู้สึกสับสนกับเรื่องราวมากมายที่ผ่านเข้ามาในชีวิต

ทั้งเรื่องเรียน เรื่องงาน ความรัก ปะปนกันไปหมด

ไม่รู้ว่าอะไรมาก่อนมาหลัง อะไรสำคัญ

 

ฉันก็เป็นอีกคนหนึ่งที่เป็นอย่างนั้น (ใครเป็นอย่างฉันยกมือขึ้น)

ว่าแล้วก็ปิ๊งไอเดียว่า ควรที่จะปฎิวิติตัวเองซะหน่อย

อืม..ฟังดูดี (แล้วไงต่อ)

ก็ให้เหมือนกับคอมพิวเตอร์ไง

ที่เจ้าของเครื่องมักจะ delete ไฟล์ที่เขาไม่ต้องการใช้แล้ว

เพื่อเพิ่มพื้นที่ในหน่วยความจำให้มากขึ้น

 

ว่าแล้วก็จัดการถอดปลั๊ก เพิ่มแรมตัวเองซะใหม่ (อะ ล้อเล่น!)

จัดลำดับความคิดตัวเองใหม่ตะหาก

ว่ามีอะไรบ้างที่ควรจะจำ

และอะไรบ้างที่ไร้สาระเกินกว่าจะใส่ใจ (ชอบคำนี้จัง**)

 

เมื่อไม่นานนี้

ได้เข้าไปอ่าน Diary ของพันธมิตรท่านหนึ่งต่างค่ายต่างสังกัด

เขาก็มีปัญหาแบบเดียวกัน

เขาได้เล่านิทานเรื่องหนึ่งชื่อว่า..ดินสอกับยางลบ

บางคนคงเคยอ่านผ่านตามาบ้างแล้ว แต่สำหรับฉันไม่เคยอะ

หลังจากอ่านจบ ชอบเรื่องนี้ ได้คิดอะไรดี

 

ก็เลยเอามาแบ่งปันสำหรับผู้ที่ยังไม่เคยอ่าน

กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้ว…

มีดินสอที่เขียนอย่างไรก็ไม่มีวันหมดอยู่แท่งหนึ่ง

และมียางลบที่ลบอย่างไรก็ไม่มีวันหมด อยู่ก้อนหนึ่ง

ดินสอแท่งนั้นเป็นเพื่อนกับยางลบก้อนนั้น ทั้งคู่ไปไหนมาไหนด้วยกันทำอะไรด้วยกัน

หน้าที่ของดินสอก็คือเขียน มันจึงเขียนทุกที่ทุกอย่างเสมอตลอดเวลาที่อยู่กับยางลบ

หน้าที่ของยางลบก็คือลบ มันจึงลบทุกอย่างที่ดินสอเขียนทุกที่ทุกเวลา

 

เวลาผ่านไปนานหลายสิบปี ทุกอย่างก็ยังดำเนินเหมือนเดิมเรื่อยมา

จนกระทั่ง วันหนึ่งดินสอพูดกับยางลบว่า

"เรากับนายคงอยู่ด้วยกันไม่ได้แล้ว"

ยางลบจึงถามว่า "ทำไมล่ะ"

ดินสอจึงตอบกลับไปว่า "ก็เราเขียนนายลบแล้วมันก็ไม่เหลืออะไรเลย"

ยางลบจึงเถียงว่า "เราทำตามหน้าที่ของเราเราไม่ผิด"

 

ทั้งคู่จึงแยกทางกัน (ฮือๆ...เศร้า)

ดินสอพอแยกทางกับยางลบมันก็ดีใจที่สามารถเขียนอะไรได้ตามใจมัน

แต่พอเวลาผ่านไปมันเริ่มเขียนผิด

ข้อความที่สวยๆ ที่มันเคยเขียนได้ก็สกปรก มีแต่รอยขีดทิ้งเต็มไปหมด

ดินสอคิดถึงยางลบจับใจ

ฝ่ายยางลบพอแยกทางกับดินสอมันก็ดีใจที่ตัวมันไม่ต้องเปื้อนอีกต่อไป

พอเวลาผ่านไปมันกลับใช้ชีวิตอย่างไร้ค่า

เพราะไม่มีอะไรให้ลบ มันคิดถึงดินสอจับใจ

 

ทั้งคู่จึงกลับมาอยู่ด้วยกันใหม่

คราวนี้ดินสอเขียนน้อยลงเขียนแต่สิ่งทีดี

ส่วนยางลบก็ลบเฉพาะที่ดินสอเขียนผิดเท่านั้น

 

ถ้าเปรียบการเขียนก็เหมือนการจำ

ดินสอในตอนแรกก็จำทุกเรื่องทั้งดีและไม่ดี

แต่พอเวลาเปลี่ยนไปมันก็หัดเลือกจำแต่ สิ่งดีๆเท่านั้น

ส่วนการลบเปรียบเหมือนการลืม

ยางลบในตอนแรกก็ลืมทุกอย่าง ทั้งดีและไม่ดี

แต่ตอนหลังมันเลือกลืมแต่เรื่องไม่ดี

ฉะนั้นชีวิตคนก็เปรียบเหมือนการเดินทางของดินสอและยางลบ

ที่ต้องเลือกจดจำแต่สิ่งดีๆ ในชีวิตและลืมคืนวันที่เลวร้ายไปบ้าง

 

ต้องขอขอบคุณเรื่องราวดีดี ที่พันธมิตรท่านนั้นได้นำมาแบ่งบัน

นี่แหละคุณค่าของมิตรภาพที่แท้จริง

     Share

<< ที่หนึ่งไม่ไหว..ก็เต็มใจเป็นเพียงแค่ที่สองสิ่งที่ผู้ชายควรทำความเข้าใจ >>


Posted on Fri 26 Sep 2008 16:15

Big help, big help. And superlative news of cosure.
Gabby   
Wed 15 May 2013 14:52 [4]
 

A wonderful job. Super helpful ifnormtaion.
Lianyy   
Wed 15 May 2013 14:45 [3]
 

More posts of this quality. Not the usual c***, pelsae
Adelie   
Wed 15 May 2013 12:14 [2]
 

THX that's a great awsner!
Mario   
Wed 15 May 2013 11:52 [1]
 

Name :
Email :
URL :
Comment :
กรอกข้อมูลก่อนส่ง CAPTCHA Image
Refresh