๐ Life goes on :: เพราะชีวิตคือชีวิต ๐





ช่วงนี้ไม่รู้ชีวิตเป็นอะไร มีเรื่องได้ตลอด มีเรื่องได้ทุกวัน
ทั้งๆ ที่ก็เช็คแล้วไม่เห็นว่าจะเป็นปีชงของเรา
แต่เป็นปีชงของยัียเอ๋อ กับ ยอดมนุด
เอ๊ะ หรือว่าสองคนนั้นชง ด้วยการกระทบชิ่งมาเป็นที่เรา
คือเราเจ็บนี่หละ เป็นการชงของเค้า เอ๊ะยังไง ชักจะงง .. ทำไมต้องเป็นตูฟะ ???





16 กุมภา 55


เย็นมีงานด่วนเข้ามาเลยต้องไปทำตามใบสั่ง
ทำงานได้สักพักเจ้านายเรียกมากินข้าว .. ก็ไปนั่งตามปกติ
แต่เก้าอี้ดันไม่รักดี อยู่ๆ ก็หักแบะออกมา เก้าอี้เป็นเก้าอี้พลาสติก
ความซวยมาเยือนตอนที่จ๊อดมันนั่งพอดี .. ฮือๆๆๆ นอกจากจะเจ็บก้นแล้ว
ตอนที่หงายลงไป แขนดันไปขูดกับขอบโต๊ะที่มีกระจกอยู่ด้านบน
เนื้อถลอกเห็นเนื้อขาวๆ ด้านในเลย .. ตอนนั้นปวด แต่เลือดยังไม่ออก

เจ้านายคนนึงก็นั่งมอง (สงสัยจะขำในใจ)  ส่วนป้าก็ตะโกนถามเก้าอี้พังไม๊ๆๆๆ
อะไรฟะ ห่วงเก้าอี้!!!!


๐ Life goes on เพราะชีวิตคือชีวิต ๐


กลับบ้านไปแล้วถึงได้รู้สึกเจ็บแสบ ฮือๆๆๆๆ






17 กุมภา 55


กลับบ้านสวน พอถึงบ้านสวนเตรียมจะอาบน้ำ อยู่ๆ ก็เห็นขาตัวเองมีผื่นเหมือนลมพิษ
เอาอีกแล้วว เป็นอะไรอีกแล้ว .. จะว่าไปมันก็เจ็บเล็กๆ ไม่ได้เจ็บอะไรหนักหรอก
แต่ก็อดจะรำคาญไม่ได้ ว่าจะเป็นอะไรนักหนาก็ไม่รู้ เดี๋ยวนู่น เดี๋ยวนี่!!!



๐ Life goes on เพราะชีวิตคือชีวิต ๐

คันๆ นิดหน่อย







18 กุมภา 55


แต่เช้ามาก็อาการดีขึ้น เมื่อคืนกินยาแก้แพ้เข้าไป


๐ Life goes on เพราะชีวิตคือชีวิต ๐



ไม่ค่อยคันแล้วด้วย








19 กุมภา 55

กลับกรุงเทพต้งแต่เมื่อวาน เพราะวันนี้ยอดมนุดมีเลี้ยงรุ่นดึกดำบรรพ์


ยัยเอ๋อพาไป เพราะข้าพเจ้าเหนื่อยติดต่อกันตั้งแต่เมื่อต้นอาทิตย์
ติดคุกไม่ได้นอน เพลียอย่างเต็มที่เลย ขอพักนอนอยู่บ้านละกัน


๐ Life goes on เพราะชีวิตคือชีวิต ๐


อาการดีขึ้นเป็นลำดับ แม้จะดูไม่น่าดู .. หึหึ แผลออกจะสวยงาม









20 กุมภา 55


เช้าทำงาน เย็นรีบกลับบ้าน วันนี้เครื่องซักผ้าจะมาส่ง
เย้..ดีใจจริงๆ จะได้ซักผ้าซักที ตอนไม่มีเครื่องต้องซักมือ โคตรจะลำบาก
ก็เลยตัดปัญหาด้วยการไม่ซักมันซะเลย กองๆ ไว้ รอเครื่องมาคอยโหมซักทีเดียว ฮี่ๆๆๆ คนขี้เกียจ!!




๐ Life goes on เพราะชีวิตคือชีวิต ๐


อันใหญ่เบ้งไปเล๊ยยย







21 กุมภา 55





วันนี้ยัยเอ๋อเข้า รพ. เพื่อผ่าตัด

ก็คือยัยเอ๋อเนี่ย ดัดฟัน .. เป็นคนมีปัญหาคือฟันล่างครอบฟันบน
แล้วเค้าก็จะมีความรู้สึกเป็นปมด้อย เพราะเวลาทานอาหารก็จะไม่สามารถสบฟันได้แบบคนทั่วไป
จะกินที ก็ต้องใช้ฟันกรามกัด ฟันหน้าไม่สามารถกัดอาหารให้ขาดได้

ก็เลยไปดัดฟัน แล้วหมอก็บอกว่าจะต้องผ่าตัดขากรรไกรด้วย
เพราะฟันล่างมันครอบฟันบนมามากกกกกกกกกกกก

ดัดฟันได้ราวๆ สองปี ตอนนี้ถึงเวลายัยเอ๋อต้องขึ้นเขียงละหละ



เราใจไม่ดีเอาซะเลย .. เดือนหน้ายอดมนุดก็ต้องผ่าต้อกระจก

เป็นห่วงทั้งสองคน เครียดไม่รู้จะเครียดยังไง แต่ก็ไม่รู้จะทำยังไงเหมือนกัน
ลุ้นให้ช่วงเวลานี้ผ่านไปไวไว

ถึงยัยเอ๋อจะโตแล้ว แต่ความรู้สึกเรา น้องก็ยังเป็นเด็กน้อยในความคิดของเราอยู่ตลอดเวลา
ไม่ว่าเค้าจะทำอะไร ยังไง เรายังรู้สึกว่าเค้ายังเด็กมากๆ

แล้วเรื่องผ่าตัดแบบนี้เป็นเรื่องใหญ่เหลือเกิน
ห่วงไปหมดจนงุ่นง่าน ในใจนี่ไม่สงบเลย


วันนี้ยัยเอ๋อ admit นอน รพ. ก่อนหนึ่งคืน มีเพื่อนมานอนเฝ้า
เพราะเราต้องวิ่งรอกไปดูยอดมนุดด้วย...


- โชคดีของยัยเอ๋อก็คือมีเพื่อนสนิทที่พร้อมจะมานอนเฝ้าเต็มไปหมด
ก็เลยทำให้ผ่อนแรงเราไปได้มากกกกกกกกกกกกกกกก
รู้สึกดี เวลามีเรื่องแบบนี้ในชีวิตเกิดขึ้น ... ขนาดเราไม่ใช่ยัยเอ๋อ ยังรู้สึกดีไปด้วย
ณ เวลาแบบนี้เรารู้สึกดีที่ได้เห็นมีแต่คนอยากจะมาดูแลน้อง
พร้อมที่จะมานอนเฝ้า มาดูแลกัน เวลาเจ็บป่วย
ถ้าเป็นเรา เราก็ยังไม่รู้จะมีใคร ... ดีใจแทนน้องจริงๆ

หลังจากจัดเวรกันแล้ว เราจะไปนอนเฝ้าน้องได้คืนวันพุธ กับคืนวันศุกร์
เพราะเช้าวันเสาร์จะได้กลับบ้านพร้อมกันไปเลย ...


สรุปว่าคืนวันอังคาร เพื่อนยัยเอ๋อ อาสาเฝ้าให้ .. ก็โอเค น้องยังลั้นลาได้อยู่ พรุ่งนี้เช้าจะเข้าไปดู





22 กุมภา 55




เช้าเก็บเสื้อผ้า แล้วแวะเข้าไปส่งยัยเอ๋อซักหน่อย

๐ Life goes on เพราะชีวิตคือชีวิต ๐

มีคิวเข้าห้องผ่าตัดตอน 9 โมงเช้า ... อยู่ด้วยจนประมาณ 8 โมง ก็ออกไปทำงาน
เดี๋ยวเย็น หลังจากออกจากห้องผ่าตัดแล้วเจอกัน 
ขอให้ไม่มีอะไรผิดพลาดด้วยเถิด ..







บ่ายเลิกงาน รีบพุ่งไป รพ. 
ก่อนจะไปก็มีดราม่าเกิดขึ้น เพราะคืนนี้เราจะเฝ้าน้อง
เมื่อวานก็จัดการซื้ออาหาร ทั้งอาหารทำสด และอาหารแช่เเข็งเตรียมไว้ให้ยอดมนุด
ทุกอย่างมีหมด แค่ว่าถ้าจะกินก็เอาเข้าไมโครเวฟเอา
การปล่อยให้ยอดมนุดอยู่บ้านคนเดียวนั้น เป็นสิ่งสุดท้ายที่เราจะทำ
แต่ในเวลาเเบบนี้ เป็นเรื่องที่หลีกเลี่ยงไม่ได้เอาซะเลย ลำบากใจแต่ก็ต้องทำ


ทั้งวันก็วนโทรหาทั้งโทรหายอดมนุด และโทรหาสะไป๊ฯ ที่รอฟังข่าวอยู่ที่บ้านสวน


จนบ่ายสอง แม่โทรมาด้วยเสียงร้อนรน บอกว่าแม่โทรหาพ่อสี่รอบแล้ว พ่อไม่รับโทรศัพท์
[ซึ่ง ณ เวลานั้น ตรูโทไปเกือบยี่สิบรอบด้วยซ้ำ กระวนกระวายใจแต่ทำอะไรไม่ได้เลย]
จะไปดูที่บ้าน ออฟฟิศก็สถานการณ์แย่จริงๆ แว่บไปดูไม่ได้ เบอร์คนแถวบ้านก็ไม่มีเลย
พอพูดกะแม่เรื่องนี้ก็พาลจะดราม่าใส่กัน แม่ก็ว่า ลูกก็น่าจะมีเบอร์เค้าไว้มั่ง
พอพูดเเบบนี้ในเวลาคับขันแบบนี้มันยิ่งปรี๊ด ... ดีหน่อยที่ต่างคนต่างยับยั้งสติ ไม่ให้มีปากเสียงกัน

พอวางหูจากแม่ไป ... ฉากหน้า เวลาคุยเรานี่เข้มแข็งเป็นที่สุด
แต่พอคิดสะระตะอยู่คนเดียว ทำไมใจมันช่างโหวงเหวงซะเหลือเกิน
การจะคิด จะทำ จะตัดสินใจอะไร ไม่มีใครให้ปรึกษา หรือให้ช่วยแบ่งเบาเลย
มันทรมาน แล้วก็เครียดที่สุด ...

นั่งนึกเบอร์โทรคนข้างบ้าน ซึ่งเคยท่องจำไว้ แต่ลืม
นึกจนนึกออก โทรไปก็ใช่เลย .. โคตรจะฟลุค
แถมคนข้างบ้านยังงง ว่าเราเอาเบอร์เค้ามาได้ยังไง
พอคุยกันเรียบร้อยก็บอกเค้าด้วยความร้อนรนว่าช่วยไปดูพ่อให้หน่อยที่บ้าน
เพราะกลัวจะหกล้มในห้องน้ำ อะไรแบบนี้ .. กลัวที่สุด เห็นภาพไปก่อนแล้วด้วยซ้ำ
พี่เค้าเดินไปดูให้แล้วมาพูดสายบอกว่า คุณตาก็อยู่ดีนี่คะ นั่งอยู่หน้าบ้าน พี่บอกให้แล้วว่าโทรเข้าไม่ติด
เห้อออ ใจหายใจคว่ำ สรุปแล้วสายโทรศัพท์ไม่ค่อยจะดีนี่เอง ... กูล่ะเครียดชิบlost!!

ตอนนั้นคิดไปร้อยแปด จะทำยังไงดี ยัยเอ๋อก็จะออกจากห้องผ่าตัด
พ่อก็หาย หาตัวไม่เจอ จะกลับบ้านไปดูพ่อ หรือจะดูยัยเอ๋อ
ถ้าดูยัยเอ๋อ แล้วพ่อเกิดอะไรขึ้นล่ะ จะทำยังไง ..
ณ วินาทีที่โทรกลับไปแล้วยอดมนุดรับสายนี้ เราปล่อยโฮออกมาเลย
ปี่แตกในที่ทำงานนั้นหละ โชคดีไม่มีใครแจ็คพอตมาเจอ งิงิ
ก็มันเครียด มันพะวง มันไม่รู้จะทำยังไง ไม่รู้จะบอกใครให้ช่วยไปดูที
พอเจอแล้วได้ยินเสียงเค้าแล้วมันก็โล่งอกเหลือเกิน


คุยกันเรียบร้อย คราวนี้ไป รพ. ได้อย่างสบายใจละ


ไปถึง รพ. ยัยเอ๋อยังไม่ออกมาจากห้องผ่าตัดเลย
ไปดูที่ห้องพักไม่เจอ เลยจะขึ้นไปนั่งรอหน้าห้องผ่าตัด เพื่อนยัยเอ๋อก็รอกันอยู่ที่นั่น
ระหว่างรอลิฟท์ พอลิฟท์เปิดมา ก็เป็นยัยเอ๋อ ที่กำลังถูกเข็นออกมาจากห้องผ่าตัดพอดี


หน้าบวมเป็นแองกรี้เบิร์ดไปเลย ทำให้ไม่สามารถออกอากาศได้


ยัยเอ๋อรู้ตัวดี ฟื้นได้สักพักแล้ว
หน้าบวมจนจำหน้าน้องไม่ได้ ณ เวลานั้น ไม่ขำเลย ตอนนี้ขำออกได้เพราะมันผ่านมาแล้ว
แต่ ณ ตอนนั้น เราจับมือน้องตลอดเวลา
ไม่ว่าจะยังไง ไม่ว่าจะโตแค่ไหน ก็คงจะเหมือนพ่อกับแม่
ที่เห็นเรายังเป็นเด็กตลอดเวลา .. กับน้องก็เหมือนกัน
สำหรับเราเเล้ว เค้ายังเป็นเด็กน้อยในความรู้สึกของเราตลอดเวลา

แว่บที่เห็นน้องถูกเข็นมาในสภาพแบบนั้น เราใจไม่ดีเอาฃะเลย
ไม่อยากเห็นน้อง หรือพ่อ และแม่ ในสภาพแบบนั้นอีกเลย 


แต่มันก็ผ่านมาแล้ว .. ทุกคำที่ออกจากปากเรา มันเป็นคำล้อ คำแหย่ ที่ทำให้ทุกคนได้ขำ




๐ Life goes on เพราะชีวิตคือชีวิต ๐

แต่จริงๆ แล้ว ในใจเรา ไม่ได้ขำอย่างที่ปากพูดออกมาเลย










๐ Life goes on เพราะชีวิตคือชีวิต ๐



คืนก่อนผ่าตัด สะไป๊ฯ โทรหายัยเอ๋อ แล้วก็ร้องไห้ใส่น้อง
บอกว่ากลัว กังวล ... คิดไปร้อยแปด ...
เรานอนไม่หลับ .. พ่อกับแม่ก็คงไม่ต่างกัน



คืนนี้จ้างพยาบาลพิเศษมาช่วยดูด้วย เพราะลำพังเราอาจจดูแลได้ไม่เต็มที่เท่าคนที่รู้งาน

แต่ก็หลับๆ ตื่นๆ สะดุ้งตลอดเวลาที่เค้ามาเช็คความดัน




23 กุมภา 55


เช้านี้ตื่นมา พบว่าแองกรี้เอ๋อ หน้าบวมเข้าไปอีกสองเลเวล ก่ากกกกกกกกกกกก
ขำก็ขำ สงสารก็สงสาร กลัวหน้าไม่หายบวมอ้ะ



เพื่อนยัยเอ๋อมาแปะมือ สลับเฝ้าไข้ให้
ก็เลยได้อาบน้ำแต่งตัวออกไปทำงานเมื่อตอนแปดโมง


๐ Life goes on เพราะชีวิตคือชีวิต ๐

แวะซื้อกาแฟหน้าโรงพยาบาล



เลิกงานเย็นนี้กลับบ้านเลย ไม่ได้เข้าไปดูน้อง เพราะว่าต้องรีบกลับไปดูยอดมนุดบ้างแล้ว
หาข้าว หาน้ำให้พ่อกิน ... ช่วงนี้ข้าพเจ้าไม่มีอารมณ์อยากจะกินอะไรเรย..






๐ Life goes on เพราะชีวิตคือชีวิต ๐


ได้ pc จาก ตัว_เล็ก มาหนึ่งใบ
ขอบคุณมากๆ นะจ๊ะ ... ส่วนพี่คงยังไม่ได้ส่งหาใครในเร็วๆ นี้ ขอโทษด้วยนะจ๊ะ







24 กุมภา 55



เช้าทำงานตามปกติ วิ่งไปช่วยเพื่อนขายของวันสุดท้าย
อากาศร้อนมาก ... ร้อนใจยังไม่พอ ต้องมาร้อนกายอีกนะ!!


๐ Life goes on เพราะชีวิตคือชีวิต ๐


เลิกงานกลับไปดูยัยเอ๋อ คืนนี้จะนอนเฝ้า เพราะพรุ่งนี้อาจจะได้กลับบ้านแล้ว

เฮ้อ .. ในที่สุดก็ผ่านมันไปได้อีกสเต็ปนึง ... 
อยากให้ยอดมนุดผ่าตาเสร็จเร็วๆ จะได้โล่งใจไปซะที..




ขอเฮ้อออออออออออ ดังๆ
62522555
2139





๐ Life goes on เพราะชีวิตคือชีวิต ๐ ๐ Life goes on เพราะชีวิตคือชีวิต ๐

 

     Share

<< ๐ ฉันดีใจ..ที่มีเธอ ๐๐ Follow Up my Err๋ ๐ >>

Posted on Sat 25 Feb 2012 22:35

 

 
  
 




*ยายน้องจุ๋ย
*ยัยนี
*ใหม่
*จ๋า
*ฝนก้อนเนื้อ
*ซ่าร่า
*เลดี้ขี้เกียจ
*โหยงง
*พู่
*แก้ว
*พี่อุง
*เย่สะหยาม
*วยวน.


๐ ปิ่นโตมื้อเที่ยง :: วันนี้สำหรับ 3D Gangs :: EST.33 :: HOBS aree garden ๐
๐ สวรรค์อยู่ใกล้แค่เอื้อม สวรรค์ของหนอนหนังสือ ๐
๐ ใต้ฟ้าของแม่ ๐
๐ เดี๋ยวดีเดี๋ยวร้าย เป็นอย่างงี้ประจำเลยโว้ยย ๐
๐ วันจันทร์ก็ไม่ได้เเย่เสมอไป ไอเลิฟมันเดย์ ๐
๐ แม่...ที่รวมของความอบอุ่น ๐
๐ กลับบ้านสวน ,, หมาของจ๊อด ๐
๐ ไปตีกบ ไปตีกอล์ฟ ๐
๐ ฉะเชิงเทราเราไปครึ่งวัน ๐
๐ Artios Gangs :: อาต้อยวันนี้มีสองคน ๐
๐ ได้ฤกษ์ปรับเวลาชีวิต และ อาต้อยแก็งค์ ๐
๐ สภาพอากาศโดยรวมๆ ๐
๐ ใครกันจะมาปราบยอดมนุดได้ ??? ๐
๐ แวดล้อมไปด้วยปัญหา :: สระบุรี และตลาดนัดสวนรถไฟ ๐
๐ วันผ่าตัด และวันที่ได้กลับบ้าน ๐
๐ ถึงคราวยอดมนุดเข้าโรงพยาบาล ๐
๐ ลิ้นกับฟัน กระทบกระทั่งกันอยู่ตลอดเวลา!!! ๐
๐ แองกรี้เบิร์ดกลับบ้านได้เเล้ว ๐
๐ Follow Up my Err๋ ๐
๐ Life goes on :: เพราะชีวิตคือชีวิต ๐
๐ ฉันดีใจ..ที่มีเธอ ๐
๐ สำเพ็ง & after You Dessert Cafe ๐
๐ แม่ ๐
๐ ถึงเธอ กอหญ้า..แม่ตลาดนัดวันหยุด ๐
< :: สนุก!ไดอารี่ :๐: ไปโคราช :: >
๐ Artios Gangs :: อาต้อย ขอกำลังเสริมด่วน ๐
๐ ปลายประสาทอักเสบ ๐
๐ เหงาของเราไม่เท่ากัน ๐
๐ รักเมียที่สุดในโลก ๐
๐ simply me ๐
๐ Durty Nelly's Irish Pub with Artois Gang ๐
๐ แปดมกรา :: กินข้าวกับพี่เก๋ + ต้อม ๐
๐ เจ็ดวันอันตราย ๐
๐ ก่อนจะถึงปีใหม่ ๐
๐ เซ็งไปก็เท่านั้น อัพไดอารี่ดีกว่า ๐
๐ vajsiwejv,nas;lghqhow3ihkdfnb;a ๐
๐ merry x'mas 2011 ๐
๐ ช่วยด้วยหนูบ้าสตาร์บัคส์ :: กลับมาเย็บผ้าดีกว่ามั้ย ?? ๐
๐ กล้องใหม่ :: เคสไอโฟน ๐



Comments

No more s***. All posts of this qutaily from now on
Vanilda   
Thu 9 Jan 2014 8:22 [2]
 

ชีวิตคือชีวิตจริงๆด้วยหล่ะนะคะ
แต่เราก้อต้องอยู่กับเรื่องจริงๆ

เรื่องของน้องสาวและคุณพ่อ
ต้องผ่านไปได้ด้วยดีแน่ๆค่ะ
พี่เองก้อต้องดูแลสุขภาพด้วยนะก้ะ
ถ้าป่วยอีกคนจะแย่ค่ะ

ชอบที่พี่บอก
ต้องตามสติ..ให้ทันนั่นหล่ะค่ะ

^_______________________^

ยิ้มกว้างๆให้พี่สาว


TL   
Sat 25 Feb 2012 21:49 [1]




Post Comment

Name :
Email :
URL :
Comment :
กรอกข้อมูลก่อนส่ง CAPTCHA Image
Refresh
 






bestview in 1024*768
The best template from http://www.oblog.cn