ไม่มีเหตุผล
หนีมาเขียนไดอารี่ที่เว็บนี้แทน
(นี่ก็เป็นไดอารี่แรกที่เว็บนี้น่ะนะ)
เดิมทีเขียนอยู่ที่เว็บเด็กดี
ซึ่งมีเพื่อน มีคนรู้จัก สามารถเข้าไปอ่านได้...

เรื่องบางเรื่องไม่จำเป็นต้องปิดบัง
แต่เรื่องบางเรื่องก็ไม่อยากให้ใครรู้...

ปกติไม่ใช่คนเขียนไดอารี่
รู้สึกว่ามันเป็นอะไรที่ยากมาำกในการเขียนเป็นประจำทุกวัน
แต่ได้รู้จักพี่คนหนึ่งในเว็บเด็กดี
ไดอารี่ของเขาน่าสนใจ
มันมีแนวคิด มีมุมมองที่ดีถึงจะมองในแง่ร้ายบ้างก็ตาม
แต่เราก็เคารพ ชื่นชม ติดตามเขาเสมอ
ถึงขนาดย้อนกลับไปอ่านไดอารี่ของเขาตั้งแต่ตอนแรกที่เขาลง (มีประมาณสี่ร้อยกว่าไดอารี่ได้กระมัง)

ส่วนในขณะนั้นเราก็อัพไดอารี่เฉพาะเรื่องที่อึดอัดใจ
จากที่เราไปคอมเมนท์เขา เขาก็มาคอมเมนท์ให้เราบ้าง (อันที่จริงไม่ได้ต้องการให้คอมเมนท์กลับหรอก)
มันมีเรื่องราวมากมาย
ที่ทำให้ชื่นชม เคารพเขามากขึ้น

ท้ายที่สุดเราก็อัพไดในเว็บนั้นมากขึ้น
เขาก็เข้ามาอ่านเกือบทุกตอน
เราคิดว่าึคงจะดีถ้าอัพเรื่องดี ๆ ให้เขารู้สึกดีที่เราก็มีเรื่องสนุก ๆ เหมือนกัน (เราค่อนข้างมองโลกในแง่ร้าย...)

แต่เขาลบไอดีไปแล้ว ให้เมลมาแทน
เราก็คุยบ้าง แต่คุยไม่บ่อย เราพูดคุยกับใครไม่ค่อยเก่ง
และเราก็ไม่อยากถามว่าทำไมเขาถึงลบ
มันคงไม่ใช่สิ่งที่เขาอยากบอก ก็เลยไม่ถาม

ตอนนี้เหมือนอัพไดอารี่ในเว็บนั้นต่อไปก็ไม่มีเหตุผลแล้วล่ะ....

เศร้าไม่มีเหตุผล
ร้องไห้ไม่มีเหตุผล
ไม่อยากทำอะไร ไม่อยากได้อะไร ไม่อยากเป็นอะไร
ไม่ได้อยากตาย ไม่ได้ต้องการอะไรทั้งสิ้นจริง ๆ
แค่อยากให้ตัวตนเราเลือนหายไปในความว่างเปล่าเท่านั้นเอง..

บางครั้ง การกระทำ การสื่อความหมายของเราก็ไม่มีใครเข้าใจ
แล้วคราวนี้...ทำอะไรผิดไปหรือเปล่านะ
ก็ไม่รู้เหมือนกัน
แต่คน ๆ นั้นเองก็พอรู้จักเราบ้าง
อาจรู้จักมากกว่าเพื่อนคนอื่น ๆ
........................

เหนื่อย...
เราอยากเป็นนักเขียน
แต่ตอนนี้รู้สึกหมดแรงมาก ๆ

ทำยังไงความรู้สึกแบบนี้ถึงจะหายไปนะ
ไม่อยากร้องไห้ไม่ีมีเหตุผลแบบนี้เลย...

เราชอบคน ๆ หนึ่งนะ...
แต่ตอนนี้เขามีแฟนแล้วล่ะ
เราเองก็เป็นคนสนับสนุนพวกเขาเต็มที่
เขาเองก็รู้ว่าเราชอบเขา
ในวันนั้น(ก่อนที่เขาจะมีแฟน)..เขาบอกว่ามีอะไรก็บอกได้ เรื่องบางเรื่องดีกว่าเก็บไว้คนเดียว (เขาอ่านไดอารี่เราในเว็บเด็กดี ซึ่งเราไม่คิดว่าเขาจะเข้าไปอ่าน...)
เราบอกความรู้สึกของเราไปไม่ได้หรอก
แม้เขาจะรู้แล้วแต่เราก็บอกไปไม่ได้ เพราะมันดูทรยศต่อเพื่อนอีกคนเกินไป...

เราไม่คิดอะไรหรอก ไม่เจ็บ ไม่อะไรทั้งนั้น
แค่มองเขาก็มีความสุขแล้วนี่นา

ก็เคยคิดแบบนั้น
ตอนนี้เขาไว้ใจเรามากขึ้น
เขาเอาเรื่องแฟนมาปรึกษาด้วยล่ะ
(แฟนเขาก็ปรึกษาเราอยู่บ่อย ๆ)
เริ่มเจ็บ ๆ แฮะ

แต่ยังไงก็จะพยายามช่วยเขา่ต่อไป
แบบนี้แหละดีแล้ว
ส่วนตอนนี้เรารอเขาออนเมลอยู่
.............
แต่เขาไม่สบาย
ไม่รู้วันนี้จะออนได้ไหม.....
หายเร็ว ๆ นะ
ขอให้พวกคุณมีความสุข........




     Share

<< >>

Posted on Sat 3 Apr 2010 19:26

Name :
Email :
URL :
Comment :
กรอกข้อมูลก่อนส่ง CAPTCHA Image
Refresh