นินทานาย..ดีก่า..

 

วันนี้เปงวันเสาร์
จิงๆต้องมาบอกว่าวันไหนทำอะไร
แต่วันนี้ขอมาแปลกนิดนึง
ขอนินทานายดีก่า

จิงๆเคยเขียนลง space ให้เพื่อนๆอ่านมาแล้ว
แต่ไหนๆก้อมีไดเปงของตัวเอง
เลยขอยกมาวางไว้หน่อยดีก่า
เผื่อวันหน้า วันหลัง
จะได้รู้ว่า..อ้อเราเคยโดนแบบนี้มานี่หว่า

 

กิ๊กกิ้ว++ (ตอนนี้ชอบพูดคำนี้.เปงไรมะรุ)

นินทานาย ดีก่า

ต่อไปนี้..ท่านจะได้พบกับ..กับ..กับ..

เลขานินทานาย
ฉบับปฐมฤกษ์เบิกศรี
เพื่อเป็นเกียรติต่อหน้าไดของช้านนนน
ฮิ้วววว++

เริ่มประเดิมด้วย

ตอนที่ 1
เรื่อง "ย้ายตำแหน่งเปงเลขาฯ" (เหตุเกิดเมื่อ 6 ปีที่แว้ว)

เกริ่น .... เมื่อแรกต้น ป. เริ่มงานในตำแหน่ง Sale ขาย S/W และเจ้าหน้าที่ Training แต่เนื่องจากเหตุใดไม่ซาบได้ นายจึงไม่มีเลขาฯ อยู่ได้สักคน เพราะก่อนหน้านี้ มีเปลี่ยนเลขามาแล้ว 7 คนภายใน 1 เดือน (โอ้แม่เจ้า!!)
นาย : หวัดดี คุณชื่อไรนะ (หน้าตายิ้มแย้มสุดๆ)
ป. : ชื่อ ป.ค่ะ (ย้ำ และย้ำ เพราะจะกัวเรียกกูว่าโปก)
นาย : ผมจะขอให้คุณมาช่วยทำหน้าที่เป็นเลขาฯ ให้ผมสัก 2 อาทิตย์ ระหว่างหาคนใหม่ (เราคิดอยู่ในใจแล้วว่า เอี้ยไร ฉันรู้หรอกว่าเขาอยู่มะได้)
ป. : อืมม แล้วงานที่หนู่ทำอยู่ล่ะคะ ตอนนี้ไม่มีใครทำนะคะ
นาย : ตอนนี้ผมจะให้ทางคุณนุชรับผิดชอบแทนไปก่อน (ดึงคนที่นั่งข้างห้องมาทำ ดูๆๆท่านคิด)
ป. : ได้ค่ะ (สิ้นแรงจะปาติเสด..กืก กิน)
นาย : งั้นขึ้นไปเอากระเป๋ามา แล้วเริ่มได้เลย (ป๊าดดดดด)
สิ้นเสียง เราก้อได้วิ่งขึ้นไปที่โต๊ะ แล้วก้อไปเกาะโต๊ะเคาท์เตอร์ ร้องไห้ๆๆ เพื่อเรียกร้องให้ผู้จัดการแผนกช่วยเหลือหนูน้อยผู้หน้าสงสาร แต่เวลาก้อผ่านไปแล้วไปเล่า ผจก.เราได้แต่ปลอบใจว่า อดทดเอา แป้ปปปเดียว (ขนาด ผจก. ยังมะมีปัญญาช่วยเหลือเราแต่อย่างใด)
เมื่อมาประจำที่โต๊ะชั่วคราวของเรา...

นาย : ป. เข้ามาจดงานหน่อย
ป. : ค่ะ (ถือกระดาษมา 1 แผ่น และปากกา เข้าไปในห้องเย็น)
นาย : เริ่มได้ ......(รู้สึกว่าท่านจะพะยามบอกอย่างช้าๆ เพื่อไม่กดดันเราจนเกินไป จากนั้นก้อเริ่มร่ายยาว 1 2 3 4 จนถึง 7 หน้า ซึ่งขณะนั้นมือเราหงิก ล้า อย่างหมดแรง) เอ้อ..เส็ดแล้ว เอาไปพิมแล้วเอามาให้เลยนะ
ป. : ค่ะ (เอี้ย..ไม่คิดจาให้ชั้นพัก เนี่ยมันงานแรกของชั้นนะ)
ระหว่างนั้น ซึ่งการพิมดีดของเรา ก้อไม่ได้จบ ฟ ห ก ด แต่อย่างใด ได้แต่จิ้มดีดอย่างอดทน...
นาย : ว่าไง เส็ดรึยัง (เดินออกมากดดันเรา หลังจากเริ่มได้เพียง 10 นาที)
ป. : ยังค่ะ (เอี้ย...แมร่งงง มาพิมเองมะสาดดดด คิดในใจ)
นาย : โอ้ะ...ช้า....จัง (ท่าน สบถ ออกมา)
ป. : เราก้อเรยเร่งๆๆๆๆๆ ผิดๆถูกๆ จนเส็ด และถือไปให้ท่าน
นาย : อ้อ..เส็ดแล้วเหรอ อย่าเพิงกินข้าวนะ เด๋วผมแก้นิดนึง (เอี้ย ชั้นหิวจนตายลาหมดแล้ว ติดเที่ยงพอดี โฮ๋ โหดสาดดดด)
ผ่านไป 1 ชม. โดยข้าวยังมะตกถึงท้อง.... ถึงขณะนี้เรารู้ขึ้นมาในทันทีว่า...ใครแมร่งจาทนอยู่ และในที่สุด...ท่านก้อถือกระดาษที่ลายๆ และเป็นสีๆ จากไฮไล้ สีชมพู สีส้ม สีเขียว สีฟ้า และลายมืออันขยุกขยุยของท่าน จนเราแทบมองไม่เห็นเนื้อที่ของกระดาษที่เป็นสีขาว โอ้วว ก้อดดด
นาย : เอ้า ป.ทนหน่อยนะ อันไหนอ่านไม่ออกถามผม
ทันใดนั้น มัก้อควักแบงค์ร้อยมาปอปใจเรา ซึ่งเราก้อมือไม้สั่นรับเอาอย่างสุดซึ้ง...โอ้ ชั้นได้ติ้ป ตี๊ป ตี๊ป และก้อหันรีหันขวางกัวคนรอบข้างอิจฉา แต่สายตาแต่ละคนเห็นกู กลับมองด้วยความสมเพช...
จากนั้น เราก้อรีบแก้ๆๆๆๆๆ ให้เส็ดเพื่อไปกินข้าว...
เรื่องตอนนี้ ไม่ค่อยมีพิดภัยเท่าไหร่ เราแค่อยากให้พวกเพื่อนรู้ที่มาและที่ไปของเรา ก่อนที่จะมีเรื่องอีกมากมายให้ฟังกัน...

 

ตอนที่ 2
เรื่อง "ครบ 2 อาทิตย์"

นาย : ป. มาก้อดีแล้ว ผมมีไรจะคุยพอดี (หน้าตาเคร่งเครียด)
ป. : ค่ะ (ว่าแล้วก้อนั่งต้าบซาบ ตรงหน้าท่าน)
นาย : ที่ผ่านมา 2 อาทิตย์ ถือว่าคุณทำงานได้เยี่ยมนะ (พ่วนนนน) พิมพ์ถึงจะไม่เร็วเท่าไหร่ แต่ก้อไม่ค่อยผิด
ป. : เหรอคะ (ชักจะลังเลว่า มันจะมาไม้ไหน)
นาย : ผมคิดว่าคุณน่าจะมาทำงานเปนเลขาฯผมเลยดีกว่า (กรี๊ดดดดด)
ป. : แต่ ป.ว่าความสามารถคงไม่ถึงค่ะ (เรารีบถล่มตัว เนื่องจากย่านได้เฮ็ดอย่างแรงง)
นาย : คนเราเนี่ยนะ ผมไม่เข้าใจเลยว่า ทำไมมีโอกาสแล้วไม่ค่อยอย่างคว้า คุณรู้จัก "พายเรือในอ่างมั้ย" (ถามมาได้ ทำให้นึกถึงภาพ นั่งอยู่ในกะละมัง แล้วเอามือกวักๆๆ อยู่ในโอ่งใหญ่ๆ)
ป. : ............ กืก อย่างแรง
นาย : ถ้าคุณกลับไปทำงานที่เดิม ผมก้อจะไม่เห็นคุณอยู่ในสายตา เพราะฉะนั้นความก้าวหน้าต่างๆ ก้อต้องขึ้นอยู่กับ ผจก. ของแผนกคุณจะมาเสนอ (นั่นสิ) แต่ถ้า..คุณมาอยู่กับผม คุณทำดียังงัยผมก้อเห็น (แล้วถ้ากุทำเลวล่ะ??) และความก้าวหน้ามันก้อมีโอกาสกว่าคนอื่นๆ (อ่อ..เริ่มโดนสะกดจิต)
ป. : แต่หนูชอบทำงานที่ทำอยู่ค่ะ และคิดว่าไม่สามารถที่จะงานนี้ได้ดี เท่ากับคนใหม่ (สวมบทนางเอกสุดริด)
นาย : เอางี้...ผมจะให้เงินเดือนเพิ่ม 1 พัน และหากทำงานดีก็จะพิจารณาอีก (ป้าดดดดด โอกาสทางการเงินของแอมเวย์มาหาชั้นร้ววว)
ป. : ........(ทำหน้าครุ่นคิด พักใหญ่) งั้นก็ลองดูค่ะ
นาย : ยิ้มกว้างมากกกก (ท่านคงคิดในใจว่า เส็ดกูล่ะ อีเด็กโง่..)
และตั้งแต่วันนั้น....จนถึงวันนี้ เราก้อได้ผ่านมรสุมชีวิตมาอย่างโชกโชน..ตามที่เห็นสภาพหละ...

ตอนที่ 3
เรื่อง " memo "

นาย : กิ้ง ก่องงงงง (เป็นเสียงกดออดเรียกเลขาหน้าห้อง)
ป. : รีบเดินเข้าไปอย่างลุกลี้ลุกรน
นาย : คุณเป็นเลขาฯ ภาษาห่าไร (เป็นคำด่าที่เกิดขึ้นเป็นปกติ สำหรับเลขาฯสาวสวยอย่างเรา)
ป. : ไรคะ (งง งง และ งง)
นาย : คุณดูสิ ว่าทำไรผิด....
ป. : ไรคะ (ครั้งที่ 2 เพราะยังมะหายจาก งง)
นาย : ดูสิ บอกป่านนี้แล้วยังไม่รู้ กระดาษ กะยางลบ ผมไปไหน (ชั้นสิฮู้ บ้อออ เฒ่าอั่นนี่ ..คิดในใจ)
ป. : เมื่อวาน ป.เพิ่งเอาเข้ามาไว้ค่ะ
นาย : เข้ามาไว้ แล้วมันอยู่ไหน หาสิ หาสี้... (ตะคอกด้วยความบ้าคลั่ง ภริยาท่านบ่ให้อาหารติ ถึงได้กินรังแตนมาแต่เช้า)
ป. : ไม่มีค่ะ (เสียงเริ่มแข็ง) เด๋วไปเอามาให้ละกันค่ะ (น้านนน)
ว่าแล้วก้อเดินไปจัดแจงมา..ยื่นให้อย่างแรงง แสดงความไม่พอใจ
นาย : เออ งั้นไปเอากระดาษมาจด
ป. : ค่ะ (แมร่งคนหรือเอี้ยไรวะ อารมเปลี่ยนเร็วมากกกก)
นาย : เอาจ้ดดด คุณทำเป็น memo นะ (memo บอสัดเราคือ หนังสือเวียน)
ถึง นอ สอ ป. จาก ประธานบอสัด (เราเริ่มงง เล็กน้อย ทำไมถึง นอสอ ป.วะ)
ย่อหน้าขึ้นบรรทัดใหม่นะ........เนื่องจาก นอ สอ ป. (ให้กูใส่ชื่อจิงเอง) บกพร้องในหน้าที่การเป็นเลขาฯ (เริ่มกืก + งง) โดยการไม่จัดเตรียมเอกสาร กระดาษ ปากกา ดินสอ ยางลบ และอุปกรณ์สำนักงานต่างๆให้ครบถ้วน จึงขอให้ฝ่ายบุคคล หักเงินเป็นจำนวน 200 บาท (เริ่มอยากสิหัวร่อแล้วสู) ในรอบเงินเดือนถัดไป จึงแจ้งมาเพื่อทราบ...........ลงชื่อ นาย.......ประธานบริษัท..
(พ่วนนนนนน) เราขำด้วย งงด้วย สงสัยด้วย โกรธด้วย
นาย : เออ เส็ดแล้วเอามาให้ผมเซ็น และเอาไปให้ฝ่ายบุคคลนะ (เลาก่าว++ อย่างเย็นชา เหมือนมะมีไรเกิดขึ้น)
ป. : ค่ะ (ยัง งง อยู่จนถึงวันนี้)...
 
ตอนที่ 4 
"เชือดไก่ให้ลิงดู"

เหตุเกิดบ่ายวันเสาร์ที่ผ่านมา (ทำงานครึ่งวันแต่เลขาฯทำถึง 1 ทุ่ม อยู่ผู้เดียวในออฟฟิศ)
ป : .. บรรยากาศของการทำงานงกๆ ปั่นงานให้เสร็จเพื่อให้นายกลับไปตรวจที่บ้าน รอนายกลับจากดูหนังฟังเพลงมาเอางาน (ดีนะที่เขาไม่ให้ไปส่งที่บ้านพร้อม!!)
จนกระทั่งเวลาประมาณ 18.30 น. นายกลับเข้ามา...
นาย : เป็นไงบ้างเหลือคอลัมน์ไหนบ้าง
ป :  เหลือของนาย , คุณ ก. ,คุณ ง. และบทสัมภาษณ์ของคุณ ม.
นาย : เอ้ย ทำไมบทสัมภาษณ์ยังไม่เส็ดอีกวะ
ป :  อ๋อ พอดีวานให้น้องเลขาการตลาดช่วยแกะเทป แล้วเขาลา 1 วัน เลยไม่เสร็จ แต่ไม่เป็นไรเด๋วหนูจะเอากลับมาทำเอง
นาย : เฮ้ยยย อาไรวะ เด็กชื่ออะไร ที่ทำงานให้คุณ..
ป :  ชื่อแอนค่ะ เลขาฯคุณ อ. (รอง กก.ผจก.ที่อาสามาช่วย แต่ด้วยการมีการเมืองอยู่เบื้องหลัง กัวจะวางอำนาจเหนือกว่าตัวเองซึ่งเป็นเจ้าของ โหววว)
นาย : คุณได้บอกมันมั้ยว่างานผม
ป :  บอกค่ะ แต่น้องเขาไม่สบายหยุด 1 วัน ประกอบกับหนูไม่ได้ตามงาน
นาย : แย่ว่ะ...มันคงไม่รู้ว่าใครเป็นเจ้าของ ใครเป็นลูกจ้าง ถ้ามันยังแยกไม่ออกก้อไม่สมควรอยู่ที่นี่
.........ว่าแล้วก้อหยิบกระดาษมา 1 ใบ เขียนยุกๆยิกๆ แล้วยื่นมาให้ ป.
นาย : วันจันทร์คุณอย่าให้ผมเห็นหน้าเด็กคนนี้ ผมพูดจริง อย่ามาเล่นกับผม
.........ป. ก้มลงอ่านอย่างรีบๆ ได้ความว่า
" ผม......ประธานบริษัทฯ มีคำสั่งให้ปลดนางสาว......ออกจากการเป็นพนักงานของบริษัทฯ เนื่องจากไม่ผ่าน Problation ให้มีผลบังคับตั้งแต่วันจันทร์ที่ 16 ก.ค. 50 ทั้งนี้ เพื่อเป็นเยี่ยงอย่างให้พนักงานทราบว่า งานของประธานบริษัทฯ ไม่สามารถมีใครมาสั่งให้เป็นอื่นโดยเด็ดขาด..และไม่มีใคร ผู้ใด ที่ทำตัวเหนือคำสั่งของประธานบริษัทฯ ไม่ว่าใครหน้าไหนทั้งนั้น... ลงชื่อ.ประธานบริษัทฯ"
...........ป..อึ้ง.อึ้ง...
ป :  ขอโทษนะคะ ไม่รุนแรงไปหน่อยหรือคะ ไม่มีวิธีอื่นแล้วเหรอคะ แล้วอย่างนี้หนูจะไปขอความช่วยเหลือจากใครได้...
นาย : ไม่มีใครช่วยเหลือใคร คุณก็ทำงานกินเงินเดือน ผมไม่ได้ให้คุณมาช่วยเหลือผม แต่คุณทำงานให้ผม และยัยเด็กนั่น ก็กินเงินเดือนผม!!
ป :  แต่...
นาย : คุณทำงานตามหน้าที่คุณ..จบ..ผมต้องการเชือดไก่ให้ลิงดู มันจะได้ไม่อำนาจบาดใหญ่ในที่ของผม
..............กืก.........แดกกกก
........
.........
จบ....แบบหมดคำเว่า....

ตอนที่ 5
"กล่อง"
 
เกริ่น : เนื่องจากเราได้จัดทำหนังสือพ๊อกเก๊ตบุ้คเพื่อวางจำหน่ายเรียบร้อยแล้ว นายจึงอยากจะจัดส่งเพื่อแจกจ่ายไปยังเพื่อนสมาชิกในแวดวงของนาย ซึ่งมีแต่ผู้รากมากดี ผู้มีสีชั้นสูง ทั้งนั้น การจัดทำจึงจะต้องเป็นไปด้วยความพิถีพิถัน จะต้องสั่งพิมพ์กล่องต่างหากเพื่อจัดส่งหนังสือดังกล่าว และก่อนที่จะยัดหนังสือเข้ากล่องจะต้องจัดห่อด้วย bubble อย่างดี (ประดุจดั่งหนังสือเล่มนั้นที่มีความหนากว่า 400 หน้าเป็นแก้วเจียรนัยที่บอบบาง) ดังนั้น เลขาเยี่ยงเราก้อต้องลงมือทำทุกขั้นตอนด้วยตนเอง ซึ่งวันนั้นก้อมาถึง..เมื่อของทุกอย่างมาพร้อม..
เลขา : **กำลังนั่งประดิดประดอยห่อหนังสือด้วย  bubble และยัดเข้ากล่องที่มีขนาดใหญ่กว่าหนังสือเพียงเล็กน้อย (ประมาณ ครึ่ง ซม.)
นาย : ** มาจากข้างนอก เห็นเลขากำลังขมักเขม้นทำ จึงถามว่า "อ้าว กล่องมาแล้วเหรอ" พร้อมกับหยิบกล่องเปล่าขึ้นมาดู
เลขา : มาแล้วค่ะ กำลังใส่อยู่
นาย : ขอดูสักกล่องซิ ที่ทำแล้วอ่ะ
เลขา : ได้ค่ะ (พร้อมกับยื่นให้)
นาย : โห..ทำไมมันใหญ่จังวะ ดูดิ ยังงี้หนังสือก็พังหมด
เลขา : อ๋อ พอดีทางร้านกล่องเขาโทรมาบอกขอเผื่อสักครึ่งเซน เพราะตัวอย่างที่เขาทำมามันแน่นมากค่ะ กลัวกล่องบวม
นาย : เออ..ดีว่ะ เขาบอกยังงัยคุณก้อทำเหรอ ตายละ แย่จิงๆ แล้วดูนี่ดิ (พร้อมกับในมือก็บีบกล่องให้บูดบู้บี้..แล้วก้อโยนเฉียดปลายคิ้วเลขาไปอย่างตั้งใจ) คุณคิดว่าไปรษณีย์มันจะมาพิถีพิถันกับกล่องคุณรึงัย กว่าจะไปถึงก็ยับหมด หนังสือก็พัง ยังงี้ ไม่ได้หรอกกกกก เอาคืนมันไป รับไม่ได้ เคลมมัน
เลขา : **มองดูที่กล่องที่บูดบู้บี้อย่างแค้นใจ แค่ส่งไปรษณีย์จะอะไรมากมายวะ เหลือแค่นิดหน่อยจะรับกันไม่ได้หรือไง คิดอยู่ในจิตกมลสันดาน**
นาย : คุณนี่มันแย่จิงๆเลยนะ ยิ่งทำงานไปยิ่งแย่ลงทุกวัน
เลขา : เอ่อ แล้วจะให้จัดการยังไงคะ ไม่ต้องส่งใช่มั้ยคะ
นาย : **ไม่มีคำตอบ มีแต่สายตาที่ดูหมิ่นอย่างแรงง** และเดินกลับห้องไป แต่....ไม่จบเพียงแค่นั้น เมื่อถึงห้องแล้วยังไปด่าประจานให้ชาวบ้านสมเพชในหน้าที่การงานของเลขาอย่างชั้นจิงๆ
 
เรื่องนี้...สอนให้รู้ว่า ต้องจำขึ้นใจว่า "ช่าง มัน เถอะ"
 
 
********
 
นินทานาย ดีก่า
 
มาถึงตรงนี้
การทำงานเปงเลขาฯก้อล่วงมาถึง 8 ปีแระ
ตอนที่ 1-5 เป็นเพียงส่วนนึง
ที่เกิดขึ้นจริง...ฮิ้ววววว
จนเพื่อนๆถามว่า มึงทนอยู่ทำไม..อิอิ++
 
นั่นดิ++
 
 
จะสังเกตุว่า บางทีก้อ เปง ป. บางทีก้อเปง เลขาฯ
เพราะว่าแต่ละตอนมันเกิดคนละเวลา
เขียนคนละเวลา
พอเอามารวมกัน
เลยขี้เกียจแก้ไข
วางมาทั้งดุ้นเลยอ่ะ

เอาไว้หากมีตอนต่อไปจะมาลงให้อ่านกันน๊า++
 
55++
แต่มีข้อแม้ว่า
ห้ามสมเพชช้านนนนน
กิ๊กกิ้ววว++
 
วันนี้พอแค่นี้ก่อง
 
โปรดติดตามตอนต่อไป
 
~LP Original~

     Share

<< Happy Everyday ~ วิธีเลือกสุข..หรือ..ทุกข์~เพลงกินจายฉานน~ >>

Posted on Sat 12 Jul 2008 12:17

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

พ่อจ๋า..สุขสันต์วันเกิดเน้อ
พรบ. หญิงขอเม้าท์
มิจฉาชีพ...
08-08-08 ~ วันนี้วันดีจ้า~
~เพลงกินจายฉานน~
นินทานาย..ดีก่า..
Happy Everyday ~ วิธีเลือกสุข..หรือ..ทุกข์
ใกล้กัน..ยิ่งหวั่นไหว
HBD..My Bro...
ก้าวแรกกับ..ไดอารี่

 

 

 

Son of a gun, this is so hellfup!
Viviana   
Thu 2 Jan 2014 6:17 [2]
 

Hot damn, loknoig pretty useful buddy.
Roseline   
Wed 1 Jan 2014 7:46 [1]
 

Name :
Email :
URL :
Comment :
กรอกข้อมูลก่อนส่ง CAPTCHA Image
Refresh
 

 


 

Theme by : tarn & youhowto