รักแท้ ยังไง
wait a minute
Happy New Year 2009
slot machine
never in true
ชีวิตยังอีกยาวไกล
คนน่าสงสาร
สักคนบนโลกใบนี้
ยังหวังในสิ่งที่สวยงาม
แด่โอผุ้ชายที่ฉันรักและทุ่มเท
เจ็บมั่งอะไรมั่ง
จุดอ่อนของฉันอยู่ที่หัวใจ
เพื่อดาวดวงนั้น
destiny
before I fall in love
คำสารภาพจากหัวใจ
ปรัชญาความรัก ฉบับผึ้ง
หลับข้ามวัน
สิ่งที่ฉันเป็น
watch me shine
ไปต่อไป
ฝัน
สลาย
เจ็บ
มามองโลกในแง่ดีกันเถอะ
บ่นๆๆ
หวั่นไหว
Unloveable
ดวงใจยังมี(ความ)รัก
สุดฤทธิ์สุดเดช
เปิดตัว



จุดอ่อนของฉันอยู่ที่หัวใจ

Ost.สวรรค์เบี่ยง
- จุดอ่อนของฉันอยู่ที่หัวใจ โดย อ๊อฟ ปองศักดิ์

รู้ตัวดี ว่าทำตัวไม่เหมือนใคร
คิดอะไรก็พูดกันไป ไม่แครใครซะอย่าง
ทำตามที่สมองสั่ง ทั้ง ๆที่ตรงข้ามกับหัวใจ

ถามตัวเอง ว่าที่ทำไปเพื่อใคร
ประชดตัวเอง ทำร้ายตัวเอง อะไรที่ได้มา
มีแต่เสียน้ำตา สับสนและต้องหวั่นไหว
ต้องทรมาน ปวดร้าวไปทั้งตัวและหัวใจ

*จุดอ่อนของฉัน อยู่ตรงที่หัวใจ
ที่ทำเป็นแข็งแรง ที่ฉันแสดง ที่แท้แทบขาดใจ
อยากได้ทั้งความรัก อยากได้คนเข้าใจ
ต้องซ่อนมันไว้ภายใน ไม่ใช่อะไร
ที่แท้นั้นหัวใจ มันอ่อนแอ

รู้ว่าเธอ ไม่ได้รักไม่สนใจ
ลึกลงไป ก็แทบละลาย ทำใจไม่ได้
ทำเป็นเหมือนไม่แคร ที่แท้นั้นน้ำตาไหล
เจ็บไปทั้งใจ และหาคนเข้าใจไม่ได้เลย..

*จุดอ่อนของฉัน อยู่ตรงที่หัวใจ
ที่ทำเป็นแข็งแรง ที่ฉันแสดง ที่แท้แทบขาดใจ
อยากได้ทั้งความรัก อยากได้คนเข้าใจ
ต้องซ่อนมันไว้ภายใน ไม่ใช่อะไร
ไม่ต้องการให้ใครรู้ ว่าภายในใจ รักเธอเพียงใด

และรัก.......... ฮู ฮู่ ฮู้....ทั้งหัวใจ

วันนี้วันแสนเหนื่อย.. สืบเนื่องมาแต่เมื่อวานเมาด้วย
ตื่นมาสายโด่งเด่ง ประมาณ 10 โมงได้
ที่ลุกขึ้นจากเตียงได้ก้อเพราะนึกได้ว่า
วันนี้เป็นวันลงทะเบียนเรียน 2/51 วันสุดท้าย
เลยตื่นแบบลุกโพร่งขึ้นมาจากเตียง
งัวเงีย+แฮ้งค์นิดๆอยู่เลย ล้างหน้าล้างตาเสร็จ
เอาอีกแล้ว.. คอกรูเจ็บอีกแล้วววว
กินพวกนี้ทีไร เช้ามาได้เจ็บคอทุกที หลอดลมกรูเสียหมด
เสียงแตกด้วย อ๊ากกกกก เสียงกรูเปลี่ยนไป
ก้อโทรไปหาโอแต่เช้า ไม่ทันพูดไร มันก้อวางสายอีกแล้ว
ทำนิสัยแบบนี้ มีอยู่ไม่กี่อย่างหรอก มันบอกว่าไม่สบาย
กรูก้อห่วงไปดิ จะให้กรูไปดูแลป่าว ข้าว+ยา ยังไม่ได้แดกอะไรเลย
แต่มานบอกว่าเดี๋ยวแม่มานมา (แบบว่าแม่ทูนหัวเมิงอ่ะเหรอ)
อ่ะ บอกกรูว่า แม่เพื่อน อ่ะก้อแล้วแต่เมิง เชื่อก้อได้
วางสายกรูไป ทำนิสัยอีกแล้ว กรูก้อเลยไม่อยากจาสนใจไรมาก
มีการบอกอีก ไว้ถ้าไม่ไหวจะโทรหานะ
ตอนไหนล่ะ ตอนไม่มีใครเอา หรือว่า ตอนเมิงใกล้ตาย
คนอย่างกรู ไว้ใจใครยาก กรูไม่ใช่คนโง่ๆ มองโลกในแง่ดีอีกแล้ว
แล้วเมิงจาให้กรูทำยังไง ไม่สนใจ กรูลงไปเปิดคอมในบัดดล
เปิดไปเปิดมา ดูวิชาเรียน + ดูตารางสอบ + ดูวิชาที่จะลงเรียน
แล้วก้อขอยืมเงินพ่อมาอีก ได้มา 1,000 กรูก้อเกรงใจนะ
กระดาก แต่มันทำให้กรูได้เรียน แล้วจะให้กรูทำยังไง
กรูไม่ได้ไปทำชั่วที่ไหนหนิ เอาวะ ยืมก้อยืม ก้อเอ่ยปาก
ดีใจมาก รีบอาบน้ำแต่งตัวออกจากบ้าน
ตอนกำลังง่วนๆอยู่ มีสายโทรศัพท์ ดังที่บ้าน ใครหว่า...
วิ่งมารับโทรศัพท์ สวัสดีค่ะ เออผึ้งเหรอ แม่อยู่มั๊ย
ไม่อยู่ค่ะ พาน้องไปเรียนรำวันนี้ค่ะ
เออ ติดต่อไม่ได้ ยายไม่สบายนะ ลุงลืมบอกตึก 5 ชั้น 5 นะ
ค่ะ ค่ะ เออ แค่นี้แหละ ค่ะ สวัสดีค่ะ
อะไรกานนี่ จิงๆวันนี้มีโปรแกรมว่าจะไปงานแต่งพี่โมทย์
ตอนบ่าย 4 ยายไม่สบายโทรมาบอกตอน 5 โมงเช้า
 และยังเป็นวันลงทะเบียนเรียนวันสุดท้ายของที่รามอีก
เอาไงดีวะเรา งั้นไปลงทะเบียนก่อนดีกว่า
เพราะยายก้อมีลุงอยู่เป็นเพื่อนคอยดูแลอยู่
เรียกว่าหายห่วงได้ไปเปราะนึง ส่วนเรื่องเรียนหมดแล้วหมดเลย
จะลงใหม่ก้อนานนต้องรอ ได้สอบอีกทีกลางปีหน้าโน่นแหน่ะ
พลาดแล้วเหมือนพลาดเลย ให้ใครทำแทนก้อไม่ได้แล้วตอนนี้
ส่วนงานแต่งพี่โมทย์ ตอนแรกอยากไปอยู่ แต่เราคงทิ้งที่นี่
ไปงานรื่นเริงแบบนั้น ไม่ได้แน่ๆ ภาระสำคัญให้ทำมี
เป็นต้องพับโปรแกรมไป งั้นไปลงทะเบียนก่อน
แล้วค่อยมาหายายทีเดียวเลยแล้วกัน ไงๆยายก้อมีคนอยู่ด้วยแล้ว
เลยรีบอาบน้ำออกจากบ้าน บึ่งไปรามแบบสุดฤทธิ์
รถตู้เป็นทางเลือกที่ดี ผึ้งนั่งมอไซต์ แล้วไปต่อรถอีกที
มีเมล์ฟรีให้นั่งเลยไม่ต้องเสียตังค์ สบายเป๋า
ไปจ่ายอีกทีก้อตอนนั่งรถตู้ไปรามนี่แหละ
ถึงแระก้อต่อรถอีก แบบว่ามันถึงไง แต่ไม่สุด
พอไปถึงก้อ ซื้อบาร์โค๊ดข้างทาง วิชาที่เลือกไว้แล้ว
เสียบๆๆๆ ใส่สมุด เป็นอันเรียบร้อยไปหนึ่งอย่าง
ทีนี้ก้อตังค์ กดเพิ่มดีกว่า ยืมมาพัน กลัวไม่พอ
หาเครื่องกดอีก ทำไมคิวยาวจังวะ หาเครื่องใหม่วุ้ย
ไปเจอเครื่องตรงที่ลงทะเบียนนั่นแหละ แถวสั้นดี
นี่แหละใช่เลย ตรงดิ่งเข้าไปต่อคิวทันที
กดมาเสร็จปุ๊บ เพิ่มมาอีกพันนึง เป็นสองพันสำหรับลงะเบียน
อ้าว ยอดเงินคงเหลือ 136 บาท อ้าวกรู เกลี้ยงบันชี...
ไว้ทีหลังตอนนี้ไปลงทะเบียนก่อน วันสุดท้ายแล้วด้วย
เป็นช่วงบ่ายแล้วดัวยอ่ะ ถ้าปิดคือปิดเลยอ่ะ จบชีวิตทันที
ไม่ได้ๆ อาศัยความที่ผ่านการลงทะเบียนมาอย่างโชกโชน
ไม่ว่าจะลงแล้วลงอีก หรือจะการันตีด้วยจำนวนปีก้อไม่น้อยหน้าใคร
อ่ะคือว่า ที่ลงทะเบียนอ่ะ มันมีสองฝาก ฝากไหนก้อได้
และถ้าเป็นกลางๆนะ คนจะน้อยมั่กมาก หรือง่ายๆก้อคือ
อยู่ในหลืบๆหน่อย ชนิดมันไม่ค่อยมีใครมองเห็น
แถวคิวจะสั้นมากก เมื่อเทียบกับดูจากทางเข้า ที่ต่อคิวกันยาวเหยียด
ไปจนถึงถนนนอกตึก ยาวไปถึงตีกอีกฝั่งที่อยู่ใกล้ๆกัน
ด้วยความสามารถของน้องผึ้ง สามารถลงได้ภายในเวลา 30 นาที
เป็นไงละคะ นัมเบอร์วันมั๊ยล่ะ อิอิอิ
นี่ไม่ได้แซงคิวใคร ให้ด่าแม่นะคะ
แต่อาศัยวิชาเอาตัวรอดนิดหน่อยอ่านะ
อ่ะ มันก้อเป็นความสามารถนิดนึง
เป็นอันเสร็จภาระกิจ สวยงามมั๊กมากกกกก
ดีใจมาก ได้ลงทะเบียนแล้ว เหมือนกับโอกาสมาถึงแล้วเว่ย
เราคว้าให้โอกาสมาถึงแล้ว ที่เหลือก้อต้องเรียนให้ผ่าน
ถึงจะใกล้ความฝันเข้าไปอีกนิดๆๆๆ
ขากลับคำนวณตังค์ในกระเป๋า ตำราเหรอ เอาไว้ก่อนเว่ย
ยังไม่มีตังค์ ได้แต่เดินผ่าน เจริญแล้ว เรียนจากเน็ตก้อได้
ไม่ค่อยเครียด กลับบ้านดีกว่า ต้องไปหายายต่ออีก
นั่ง 545 รถเหลืองๆ แอร์เย็นดี เครื่องเงียบ
รถใหม่ หน้าตาดูหรูๆหน่อย บนท้องถนนเห็นไม่กี่คัน
นั่งๆไป นึกขึ้นมาได้อีก เอ๊ยยังไม่โทรบอกเค้าเลยนี่หว่า
โทรสายถึงพี่ที่ทำงาน แจ้งว่าไม่ไปงานด้วยนะคะ
เพราะงี้ๆๆๆๆ ว่าไป ตอนแรกใส่รายชื่อว่าจาไปงัย
ไม่ไปก้อต้องบอกกล่าวใช่มะ ไม่งั้นน่าเกลียดแย่
เดี๋ยวหาว่าไม่โปร ไม่ได้ๆ แจ้งเสร็จเรียบร้อย โล่งใจ
โทรไปหาแม่อีก แจ้งข่าวยายป่วย ช้าไปเสียแล้ว
แม่เค้ารู้แล้วหล่ะ อื้มม เป็นอันเสร็จภาระกิจหน้าที่
ถึงแระ แถวโรงบาล หาข้าวกินก่อนดีกว่า หิวอ่ะ
ปวดฉิ้งฉ่องมากมาย ร้านนี้แหละ มันมีห้องน้ำแน่นอน
เข้าไปสั่งๆ แล้วก้อเข้าห้องน้ำก่อนเลย สบายโล่ง
แล้วก้อมานั่งกิน กับข้าวอร่อยดี ข้าวราดแกงธรรมดานี่แหละ
แต่ว่าอร่อยดี อิ่มแระ หาซื้อของฝาก
เลยได้มาเป็นพวกนม ขนมปัง ซาลาเปา เซเว่นนี่เอง
เข้าไปหา สักพักแม่ก้อตามมาติดๆ กลับจากส่งน้องเรียนด้วย
อาการยายก้อโรคเดิม ปวดท้อง คลื่นไส้ อาเจียน ปวดเสียดด้วย
หมอยังรักษาด้วยยาโรคกระเพาะ แต่แย่หน่อยตรงไม่ยอมทานข้าว
กินอะไรก้อไม่ได้ ไม่อยาก ไม่หิว ไม่อร่อย เหม็น ปกติก้อเป็นคน
กินไรยากอยู่แล้ว หากับข้าวมาให้ยังไม่ถูกใจเลย แล้วนี่ป่วยด้วยนะ
โห ไม่ต้องพูดถึง แล้วจาดีขึ้นยังไงวะเนี่ย เล่นไม่ทานอะไร
ตัวเองก้อเป็นโรคกระเพาะ มันต้องทานไง ทานบ้าง ทีละไม่มาก
บ่อยๆๆ ไม่ใช่ไม่กิน พยาบาลก้อยังบอกว่า ต้องทาน เดี๋ยวน้ำตาลต่ำอีก
เพราะยายเป็นเบาหวาน นอนก้อไม่ได้ ง่วงก้อไม่หลับ อ่อนใจ
ไม่รู้จะทำยังไงเหมือนกัน พยายามเรียกให้กิน ให้ฝืนบ่อยๆ
ก้อกินได้นิดเดียว คำนึงก้อหรูแล้ว เฮ้ออออออออ
วันนี้เหนือยมากกกกกก เดินกลับออกมาด้วยอาการ
เหมือนคนจะเป็นลมแล้วอ่ะ จาวืดแล้วอ่ะ เราก้อแย่เหมือนกัน
กลับมาบ้านมาอาบน้ำ หาไรให้กินด้วย เพราะพยาบาลบอกว่า
กินข้าวไมได้ก้อกินเป็นพวก น้ำผลไม้ โอวันติน หรือแบรนด์
พวกน้ำๆก้อได้ ต้องกินบ้าง เค้าแนะนำแบบนั้น กลับมาถึงบ้าน
ซักผ้า เปิดเครื่องทิ้งไว้ อาบน้ำ แต่งตัว ออกมาอีกรอบ
แวะซื้อสก๊อตไอ้สูตรไม่มีน้ำตาลอ่ะ เพราะไม่งั้น
ยายบ่นหวานอีก ไม่กินอีก อ่อ เจอแตงไทยตอนขากลับ
ซื้อเก็บไว้กะว่าขาไปจะเอาไปฝากยายด้วย
เรียบร้อยก้อบึ่งไปโรงบาลอีกรอบเอาไปให้กิน
ก้อกินได้แค่ครึ่งขวด ผลไม้ก้อไม่กินอีก
เลยบอกกินน้ำแล้วกัน ผึ้งมองไม่เห็น ดันทำน้ำหกใส่เสื้อยายอีก
ยายทำหน้าละเหี่ยใจ ด้วยความซุ่มซ่ามแบบไม่ตั้งใจ เปียกเลย
 เฮ้อออออ เลยไปขอเสื้อพยาบาลมาใหม่อีก 1ตัว เอามาเปลี่ยน
เปลี่ยนเสร็จยายก้อนอนพัก แต่ยายไม่หลับหรอก
เค้าก้อนอนหลับตา อยากหลับแต่นอนไม่หลับ
ก้อเห็นป้าพรจะนอนเป็นเพื่อน และยายก้อจะพักผ่อนแล้ว
ผึ้งก้อเลยกลับบ้านละกัน กลับมาถึงก้เปิดคอม
แม่ยังไม่กลับบ้านเลย แต่ที่โรงบาลไม่อยุ่แล้ว
ไม่รู้ว่าวันนี้ไปนอนไหนกัน สงสัยคงอยุ่คนเดียวอีกแล้ว
เบื่อจังเลย นั่งเปิดเพลง เปิดไดอารี่มานั่งเขียน
เปิดไฮ5 นายโอ เจอคอมเม้นท์เยอะแยะ
อ่านแล้วสะดุดทั้งนั้นเลย
1."สวัสดีจ้า ตื่นรึยังน๊า อย่าลืมทานข้าวเช้านะจ๊ะ"
 
2."ป่ะไปทานกลางวันด้วยกัน"
3."เที่ยงแล้ว อย่าลืมหม่ๆๆๆข้าวนร๊า อิอิ"



     Share

<< เพื่อดาวดวงนั้นเจ็บมั่งอะไรมั่ง >>

Posted on Sat 15 Nov 2008 22:40


 

 

Name :
Email :
URL :
Comment :
กรอกข้อมูลก่อนส่ง CAPTCHA Image
Refresh