สังข์งอม....
พระสังข์...ดึ๋งดึ๋ง
วัคซีนเบิ้ล...
ฉุกละหุกทริป..กับเจ้าสำราญอีกครั้ง
สังข์ทองเปลี่ยนใจ...
เด็กเอาแต่ใจ...
สงกรานต์ร้อน....ร้อน...
ใครแต่งหน้าน้อง??
ป่วยต่ออีกแย้ว... หุ หุ
สังข์ทองฟีเวอร์
ลิงจ๋อ...
วงจรเดิม
ต้องตัดสินใจ
เริ่มเข้าที่เข้าทาง (มั้ง)
รอดู (ต่อ)
รอดู....
เปลี่ยนแผน
3 คืนแล้วกับที่เดิม....
ลาป่วย...
ยากขึ้นทุกที
ควันหลงปีใหม่
เจ้าสำราญ
อัพด้วยภาพ...
ได้อัพซะที เฮ้อ....
โอ๊ะ..เย..โอ๊ะเย..โอ๊ะ โอ๊ะ เย
ควันหลง...
2 ขวบแล้ว สุขสันต์วันเกิดนะคับลูก
Tag ทำดีเพื่อพ่อ
อดเที่ยว...
เที่ยวมากไปหน่อย เหะ เหะ...เปื่อยเลย
เรื่อยเปื่อย
เที่ยววัดโสธร-บางคล้า
ยังดีอยู่
เสียวว้อยยยย
เฮ้อ...
แง๊ววว ป่วยอีกแล้ว
หม่ำราเมง
ได้เที่ยวกะเค้ามั่งล่ะ
ช่วงนี้หน้าตาแปลก






 

(Edit รูปชีเปลือยแปะไว้ประจานด้วย 5555)

 

ความที่ลูกเริ่มรู้มาก ตั้งแต่หลังปีใหม่เป็นต้นมา เวลาจะให้ทำอะไร หรือหลอกอะไร สำหรับลูกยากขึ้นกว่าเดิมมากๆ ตั้งแต่ตื่นนอนมาตอนเช้าจนกระทั่งตอนหลับโน่นเชียว

เริ่มจากตอนเช้ายังไม่ทันลืมตาก็ร้องงอแง จะหาวันที่ตื่นพร้อมรอยยิ้มแบบเมื่อก่อนได้น้อยเต็มที

ลงมาข้างล่างก็ไม่ยอมให้ล้างหน้าแปรงฟัน "น้องไม่ชอบแปรงฟัน" "ไม่ชอบฟอง" "ไม่ชอบน้ำ" ต้องล็อคตัวล็อคแขน บีบคางกัน ยิ่งร้องยิ่งดีเพราะอ้าปากกว้างงงงงงง

ไม่ยอมให้เปลี่ยนเพอสได้ง่ายๆ แถมจะเลือกใส่แต่แบบแพนท์ แล้วต้องเลือกหน้าหมีพูห์ด้วยว่าจะต้องเอาแบบไหน บางวันก็ใส่เพอสอ้วนๆ หนักเป็นกิโลที่ใส่นอน ไปเนอสฯ ทั้งหยั่งงั้นแหละ

ออกจากห้องน้ำก็ไม่ยอมเปลี่ยนเสื้อผ้า จะใส่ชุดนอนชุดเดิม นี่หม่าม้าต้องเตรียมเสื้อกางเกงไปให้คุณครูช่วยเปลี่ยน พอไปถึงครูก็พาลูกไป "สะสาง" ทุกวัน

 

ยากขึ้นทุกที

 

แต่ตอนอยู่เนอสฯ ครูบอกว่าต้นน้ำเป็นเด็กว่าง่าย เรียบร้อย ชอบเรียนหนังสือ ชอบเต้น สมาธิดี มีจินตนาการ ฯลฯ สารพัดจะสรรเสริญ จนหม่าม้าแปลกใจว่าลูกคงเป็นเด็ก 2 บุคคลิกรึเปล่า

ตอนไปรับกลับตอนเย็นก็ยิ้มแย้มร่าเริง วิ่งไปสวัสดีคนโน้นคนนี้ยกมือเป็นฝักถั่ว

 

ยากขึ้นทุกที

 

แต่พอกลับมาถึงรถ นั่งคาร์ซีทปั๊บแรกๆ ก็ยังดีอยู่ แต่อีกสักพักก็เริ่ม "จะหม่ำข้าวโพด" อ้าวววว ก็เมื่อเช้าบอกหม่าม้าว่าจะกินไก่ทอด ไอ้เราก็อุตส่าห์สั่งไก่นักเก็ตไว้ให้ ชวนหม่ำไก่ก็ "ไม่กิ๊นนน ไม่เอาไก่ จะเอาข้าวโพด" แล้วในหัวก็จะโปรแกรมไปตลอดทางกลับบ้านว่าจะกินข้าวโพด สลับกับร้องงอแงให้อุ้ม

บางวันหม่าม้าก็ต้องแกล้งทำเป็นต่อโทรศัพท์หาครูแต้วบ้าง ครูบัวบ้าง พ่อเป็ดบ้าง ให้เตรียมของที่ลูกอยากหม่ำรอไว้ พูดเป็นเรื่องเป็นราวเหมือนคนบ้า เฮ้อ เป็นได้ถึงเพียงนี้

ถึงบ้านข้าวเย็นก็ไม่ค่อยหม่ำ ร้องให้เปิดทีวี จะดู(โด)เรม่อนบ้าง (เครื่อง)บินใหญ่บ้าง มา(เธอร์)กู๊ด(ในบาร์นี่ย์)บ้าง พิงกุบ้าง อยู่หน้าทีวีตลอด ชวนเตะบอลเล่นลูกโป่งแบบเดิมก็ไม่ยอม

กว่าจะชวนไปอาบน้ำได้ก็เล่นเอาเหงื่อตก หลอกล่อกันสารพัด เดี๋ยวนี้ต้องชวนโน่นชวนนี้ไปอาบน้ำ บางทีก็เอารถไปล้าง วันก่อนเพิ่งได้รถตักสีแดงจากป้ากบเพื่อนที่ออฟฟิศหม่าม้า พอถึงบ้านก็เอาไปล้างฉลองซะเลย

 

ยากขึ้นทุกที

 

อาบน้ำเสร็จก็แปลงเป็นชีเปลือยหลอนไปทั่วบ้าน กว่าจะยอมใส่ชุดนอนได้ก็วิ่งวนกันซะตัวเย็น

 

ยากขึ้นทุกที

 

จากที่เคยนอนก่อน 2 ทุ่มครึ่ง เดี๋ยวนี้ 3 ทุ่มจะครึ่งแล้วก็ยังไม่ยอมนอน พอชวนขึ้นข้างบนก็บอกว่า "กลับบ้านนี้" พร้อมกับชี้มือไปที่หน้าทีวี ที่มีทั้งโต๊ะ-เก้าอี้ของพ่อเจ้าประคุณ พร้อมโซฟาเบดตัวโปรดที่ยามอยู่บ้านก็จะขลุกอยู่มุมนี้แหละ จนเป็น "บ้านนี้" ไปซะแล้ว

กว่าจะถึงห้องนอนก็ต้องนั่งต่อบล็อคพักนึง ต่อด้วยเลือกนิทานให้เล่าอีก 2-3 เรื่อง กว่าจะหลับได้

นอนได้แค่ 2-3 ชั่วโมง พอช่วง 5 ทุ่มถึงตีหนึ่ง ก็มีลุกขึ้นมาร้องงอแงจะ "กลับบ้าน" ช่วงแรกหม่าม้างง อ้าวววว แล้วที่เอ็งอยู่นี่ไม่ใช่บ้านรึไงฟระ แต่พอทีหลังก็เริ่มเข้าใจ นี่ลุกขึ้นมาร้องแบบนี้เกือบทุกคืน จนถึงวันนี้ก็ล่อไปครึ่งเดือนกว่าแล้ว ก็ยังจะ "กลับบ้าน" อยู่นั่นแหละ

แรกๆ ทนแรงลูกแหกปากไม่ไหว ทั้งพ่อเป็ดทั้งหม่าม้าก็พาลูกลงไปนอนมันหน้าทีวีนั่น พอเห็นหลับแล้วก็อุ้มกลับห้อง แต่พอหลังแตะที่นอนลูกก็ร้อง "กลับบ้าน" อีก เฮ้อ........

ทุกวันนี้หม่าม้าไม่ยอมให้ลูกลงไปข้างล่างแล้ว ให้ร้องมันอยู่หยั่งงั้นแหละ อุ้มไปก็ปลอบไป ขู่ไป เดี๋ยวจิ้งจกมา เดี๋ยวหนูจะมากินกุ๊กไก่นะ บางคืนลูกก็กลัวจนยอมหยุดร้อง แต่บางคืนก็ไม่ได้ผล

 

ยากขึ้นทุกที

 

ที่หม่าม้ากลัวมากกว่าลูกร้องก็คือ กลัวยุงกัดลูก ก็อย่างที่รู้ๆ กันอยู่ว่าลูกแพ้ยุง "เม็ดเดียวก็เสียวแล้ว" คันมันทั้งอาทิตย์ หงุดหงิดทายากันเป็นหลอดๆ ก็เลยติดสินใจยอมให้ร้องไปซะดีกว่า

อี๊โอ่งผู้มีประสบการณ์บอกหม่าม้าว่าเด็กมันจะเลี้ยงยากตอนอายุเลขคู่ ช่วง 2 ขวบ 4 ขวบ 6 ขวบ เนี่ยแหละ ท่าทางจะจริงแล้วละมั๊งเนี่ย

 

ยากขึ้นทุกที

 

บ่นมานาน เปลี่ยนโหมดมั่งดีกว่า............

เช้าวันเสาร์ที่ผ่านมา ก่องก๊องมาจากลำพูน มีกำหนดการอยู่ 3 วัน พอคืนวันจันทร์ก็จะกลับ ซื้อตั๋วไป-กลับเองเรียบร้อย เรียกว่าไม่ให้พริ้วกันได้เลย 555555

สายๆ หน่อย คุณยายของลูกก็หอบขนมจีนน้ำเงี้ยวหม้อเบ้อเริ่มมาจากบ้านน้าตุ๋ย เตรียมเครื่องเคราทุกอย่างเรียบร้อยพร้อมหม่ำได้เลย ส่วนน้าตุ๋ยก็ติดเรียน จะตามมาสมทบช่วงเย็นแล้วก็นอนบ้านเราเลย เพราะเช้าวันอาทิตย์ก็ต้องไปจุฬาฯ อีก

ส่วนครอบครัวอี๊โอ่งก็มาสมทบตอนบ่ายโมงกว่าๆ ทั้งเฮียน็อต เจ้นุกมากันพร้อม เจอเจ้นุกคราวนี้อยากขอแบ่งเนื้อมาให้ลูกเหลือเกิน 6 ขวบ น้ำหนัก 30 โล เนี่ย ขอให้น้องซัก 2 โลเถอะ น้อง 2 ขวบกว่าแล้วน้ำหนักยังไม่แตะ 12 โลเลย งื้ด..............

 

ยากขึ้นทุกที

 

ลูกก็สนุกจนไม่ยอมนอนกลางวัน ตาปรือมาตั้งแต่บ่ายแต่ก็ยังเล่นติดพัน มาป๊อกเอาตอน 4 โมงเย็น ก็หลับไปแค่ชั่วโมงครึ่ง ตื่นมางอแงอยู่อีกพัก กว่าจะล่อให้อาบน้ำได้ เล่นกับพี่ๆ ต่อ พอ 2 ทุ่มกว่าครอบครัวอี๊โอ่งก็ลากลับไป ลูกก็ขึ้นไปเล่นของเล่นต่อในห้องนอนแล้วก็หลับไปตอน 3 ทุ่มครึ่ง

หมดวันเหนื่อยๆ ไปอีก 1 วัน

 

ถามหน่อยเหอะ..ลูกจะเป็นแบบนี้ไปอีกนานป่าวเนี่ย????????

 

 

 

ยากขึ้นทุกทียากขึ้นทุกที

     Share

<< ควันหลงปีใหม่ลาป่วย... >>

Posted on Wed 23 Jan 2008 15:48
Name :
Email :
URL :
Comment :
กรอกข้อมูลก่อนส่ง CAPTCHA Image
Refresh