มีพี่น้องเยอะ...
วันเกิดของตัวเอง
เตรียมตัวยุ่งเหยิงอีกวัน...
ไปเที่ยวงานวัด
เรื่องของวันเกิด...
หลังวันที่ 13 กุมภาพันธ์ 1 วัน
สุขสันต์วันเกิดนะจ้ะป่าป๊า
ฟันมาแล้ว...
กินสุกี้ญี่ปุ่น
Party Day!
...นี่ที่รัก
ผ้าแดง...
ฟัน..ฟัน..ฟัน
เริ่มเข้าออฟฟิศตามปกติ
ว่าด้วยเรื่องปวดหลัง
เป่าดับกันอีกแล้ว...
หัดต่อรอง
บุรุษผู้ยิ่งใหญ่
มื้อดึก?
เจิมกันหน่อย



เจิมกันหน่อย

เปิดประเดิมไดอะรี่ส่วนตัว

เพื่อลูกสาวที่น่ารักของแม่ทั้งสอง

เนตกะน้ำ

เจิมกันหน่อย

อยากจะเขียนอะไรๆไว้ให้ลูกอ่านบ้าง

ตั้งใจจะทำตั้งแต่ลูกๆเกิด

จนตอนนี้จะวิ่งได้แล้ว

หวังว่าคงไม่สายเกินไปที่จะเริ่มต้นนะจ้ะลูกจ๋า

ด้วยรักจากแม่ตั๋งเอง

 

 

วันจันทร์ที่ 21 ม.ค. 2551

วันนี้เริ่มต้นวันแต่เช้าเลยเพราะพ่อต้องรีบไปทำงาน
เด็กๆก็ตื่นกันเช้าเป็นปกติเหมือนทุกๆวัน

เนตลงไปกับพ่อแต่เช้าเพราะว่าเนตเป็นคนปลุกทุกๆคนให้ตื่นนอน
ตั๋งอยู่กับน้ำต่อบนห้องเพราะด้วยความง่วงที่ยังคงค้างอยู่


ต้องขอบคุณตระกร้าของเล่นอันสุดยอด...ที่ทำให้แม่ได้นอนต่ออีกนิดนึงก็ยังดี

 

เจิมกันหน่อย

ขอเล่าหน่อยเถอะนะ เรื่องของตระกร้าของเล่นอันนี้เนี่ย

เป็นมรดกตกทอดมาจากพี่เนตเล่นมาตั้งแต่เล็กๆเพราะว่า พ่อกับแม่ยังไม่ชินกับการตื่นเช้า
เลยต้องสรรหาของมาให้ลูกเล่นตอนตื่นนอนเพื่อทำให้เพลินไปได้อีกแป๊บนึง

ส่วนสิ่งของที่มีในตระกร้าก็ประกอบไปด้วย
- ขวดไฟเบอร์พร้อมฝา
- นาฬิกาปลุก (เจ๊งแล้ว)
- ขวดเปล่ายาพ่นจมูกพ่อ
- การ์ดสมาชิกอะไรซักอย่าง...จำไม่ได้
- โมบายล์ที่ไม่ได้แขวน เพราะเหลือแต่ชิ้นส่วนกล่องดนตรี
- ที่รัดผมแม่
- กระเป๋าใส่เศษตังค์(ที่ไม่มีตังค์)
- ลูกบอลโฟมอันเล็กๆ
- การ์ดตัวอักษร ก-ฮ
- ตุ๊กตาโดเรม่อน
ฯนฯ

ของเหล่านี้ช่วยชีวิตพ่อกับแม่มาหลายต่อหลายครั้งแล้ว

แต่ก็มีอีกเรื่องที่อยากจะชื่นชมพ่อของลูก เพราะเป็นเรื่องที่แม่ประทับมาตลอด
คือ ไม่ว่าพ่อจะนอนดึกแค่ไหน เหนื่อยยังไง ก็ตาม

ตอนเช้าพ่อจะเป็คนตื่นพาลูกลงมาข้างล่างเพื่อเดินเล่น ดูบาร์นี่ ป้อนข้าว
เพียงเพื่อให้แม่ได้นอนต่อ เพราะเห็นว่าแม่ต้องตื่นกลางดึกอยู่เสมอ

เป็นอย่างงี้มาตั้งแต่เนตเล็กๆจนกระทั่งมาถึงน้ำและปัจจุบัน

รักพ่อจัง......

จริงๆแล้วตอนแรกตั๋งก็เหนื่อยอยู่เหมือนกันนะที่ต้องตื่นกลางดึกทุกๆคืนที่อยู่กับลูก
ตั้งแต่เนตเกิดจนกระทั่งทุกวันนี้

ไม่อยากจะเชื่อเหมือนกันว่าตัวเองจะทำได้ เพราะแต่ก่อนเป็นคนที่เอาช้างมาฉุดก็ไม่ตื่น
แต่เดี๋ยวนี้ลูกร้องละเมอนิดๆหน่อยๆก็ตื่นแล้ว
สงสัยจะเป็นสัญชาตญาณของความเป็นแม่แน่ๆ

ยายน้องเนตต้องภูมิใจในตัวตั๋งแน่ๆ

เข้าเรื่องต่อแล้วกันนะ......นอกเรื่องมาเยอะเชียว

ตื่นตอน 7 โมงกว่าๆพาน้ำลงมาข้างล่างเดินไปเดินมาหาเนต
เจอนั่งกินข้าวเหนียวกับเนื้อเป็ดปักกิ่งทอดจากงานวันเกิดคุณย่า
ไม่รู้เคี้ยวไปได้ยังไง แม่เองยังเคี้ยวไม่ไหวเลยลูก


ตั้งแต่ท้องมายังไมได้ไปหาหมอฟันเลยจนถึงวันนี้ ฟันผุเพิ่มขึ้นตั้งเยอะ
แต่เอากันจริงๆ สารภาพตามตรง ตั้งแต่อายุครบ 20 ก็ยังไม่เจอกันกับหมอฟันเลย
สงสัย ลูกท่าทางจะมีฟันเยอะกว่าแม่ตอนนี้แล้วล่ะ ฮ่าฮ่าฮ่า

สายๆก็อาบน้ำทั้งคู่ ให้น้ำกินนมนอน เพราะมีโปรแกรมหาหมอ
ส่วนเนตไปเล่นกับแม่ที่บ้านย่าแดง

ย่าแดงกำลังเก็บห้องเก็บของพอดีเลย เราสองคนเลยได้เจอของเล่นชิ้นใหม่
รถยนต์ไฟฟ้า
ตั๋งตั้งใจแล้ว เดี๋ยวพรุ่งนี้จะพาเนตไปดูอีกที

พอน้องตื่นก็พาพี่ไปนอน
หลังจากนั้นก็พาน้ำไปหาหมอ เนื่องด้วยอาการที่ผิวหนังเกิดผืนคันเม็ดเล็กๆมาหลายวัน
การเดินทางคราวนี้ไปกันสองคน ตั๋งกะน้ำ เพราะต้องให้กิ๊บ พี่เลี้ยงลูกคอยดูเนต
น้ำนั่ง Car seat เดินทางสองต่อสองกับตั๋งเป็นครั้งแรก
ตอนแรกกังวลเหมือนกันว่าลูกจะนั่งได้มั้ย กลัวยุกยิกจนตกเก้าอี้ แม่จับไม่ทัน
แต่ที่ไหนได้น้ำเป็นเด็กดีมากๆเลย นั่งนิ่งเล่นของเล่นไปตลอดทาง

พอถึงโรงพยาบาลก็ต้องให้คนเอารถไปจอด เพราะขี้เกียจกระเตงลูกขึ้นลงลานจอดรถ
พอถึงก็พาขึ้นไปหาหมอเลย เพราะย่าแดงโทรนัดหมอไว้แล้ว
หมอคนนี้สนิทกับที่บ้าน เคยพาเนตไปครั้งนึงตอนเค้าเป็นผืน แล้วเค้าก็รู้จักพี่หน่อด้วย
พอไปถึงน้ำอารมณ์ดีมากๆเลย ยอมให้หมอจับ ยิ้มทักทายพยาบาล
สรุปเลยแล้วกัน หมอบอกว่าน้ำเป็น ภูมิแพ้

ภูมิแพ้เป็นโรคครอบจักรวาล สมัยนี้ใครไม่เป็นก็เชย
แต่ทำไม ทำไมต้องมาเป็นกับลูกแม่ด้วย ไม่เข้าใจเลย
แม่อุตส่าห์ป้องกันตลอดระยะเวลาที่ท้อง หลีกเลี่ยงของที่ก่อให้เกิดอาการแพ้ทั้งหมด
แต่ก็ไม่เป็นผล น้ำก็เป็นภูมิแพ้กะเค้าอีกคน สรุป เราเป็นกันทั้งบ้าน พ่อแม่ ลูกๆ

ซื้อยาสิที่นี้ เหมือนเดิมเลย ยาตัวเดียวกับพี่เนต เคยใช้มาแล้ว
ทาแล้วดี หายเกลี้ยง ยุบหมด ดีโครตๆ
แต่ที่สำคัญก็แพงโครตๆด้วย หลอดนึงราคาขายอยู่ที่ 2 พันกว่าบาท
แต่โชคดีป้าหมอซื้อให้ราคาพนักงานเหลือ 1,200 บาท

ที่สนุกไปกว่านั้นคือ นอกจากจะต้องจ่ายค่ายาซึ่งราคาแม่ต้องทำใจเพื่อลูกแล้ว
ยังต้องเจอกับเรื่องโก๊ะๆของแม่อีก
ด้วยความรีบร้อนกลัวหมอกลับก่อนจึงคว้ากระเป๋าถืออกมาใบเดียว
โดยที่ลืมไปว่าเอากระเป๋าเงินออกมาเมื่อวาน ยังไม่ได้ใส่กลับเข้าไปเลย
ไปรู้ตัวตอนจ่ายค่ากาแฟเย็น ว่าไม่มีเงินจ่ายค่ายา บัตรทั้งหมดก็ไม่ได้เอามา
โธ่เอ๊ย ดีนะโรงพยาบาลอยู่ใกล้บ้าน ไม่งั้นตั๋งเซ็งเลยงานนี้
บอกพยาบาลเดี๋ยวมาลืมกระเป๋าตังค์ แล้วก็รีบแจ้นกลับบ้าน

ถึงบ้าน พี่เนตตื่นมานั่งเล่นรอแล้ว
หิวด้วย กินข้าวก่อนแล้วกัน เลยกินข้าวเหนียวส้มตำฝีมือพี่สายไปยกนึง
แล้วก็ให้พี่เลี้ยงลูกไปกินข้าว ส่วนเราก็เอาลูกนอนตามหน้าที่
เป็นเรื่องสนุกมากที่เวลาลูกสองคนรุมแม่คนเดียว เล่นเอาแม่กลุ้มเลย
เดี๋ยวน้องจะกินนม พี่เห็นน้องกินจะกินมั่ง แม่เลยวิ่งชงนมเป็นลิงอยู่คนเดียว สนุกสนานไป

พอน้องหลับก็พาเนตออกมาเอายาให้น้องที่โรงพยาบาล แล้วก็แวะไปรษณีย์ส่งของให้ลูกค้า
กลับถึงบ้านยังไม่ทันหายเหนื่อยน้ำก็ตื่น เล่นกันไม่ทันไรก็ต้องไปรับน้องพริ้มแทนคุณย่า

กลับมาก็ทำกับข้าวให้ลูกกินตอนเย็ม เมนูวันนี้คือมักกะโรนีผัดซอสมะเขือเทศของเนต และซุปมักกะโรนีของน้อง
วันไหนแม่ทำกับข้าเอง ลูกๆมักจะพร้อมใจกันกินไม่เยอะอยู่เสมอ เฮ้อ เป็นงี้ทุกที
แต่แม่ก็ไม่ละความพยายาม ยังจะทำอยู่เสมอ แม้ว่าลูกไม่กินก็ตาม ฮ่า ฮ่า ฮ่า

กินข้าว อาบน้ำกันเสร็จแต่วัน กะจะไป Big C ซื้อของลูกซักหน่อยก็ไม่สามารถ
เพราะว่าตั๋งเหนื่อยเกินกว่าจะออกไปตะลอนทัวร์กับคุณสามีแล้ว
เด็กๆรอพ่อกลับบ้าน เห็นพ่อเข้ามาบ้านนะ ดีใจยังกับถูกหวยทั้งคู่เลย
แต่คนที่ดีใจยิ่งกว่าถูกหวยน่าจะเป็นตั๋งเองนี่แหละ เพราะพ่อคือกองหนุนดีๆนี่เอง
แม่ก็ได้พักกินข้าวเย็นซักที

สองทุ่มกว่าก็เริ่มแปลงร่างกันเป็มแมงง๊องแง๊ง เลยพาขึ้นข้างบนวั
วันนี้งัดเอากล้อง VDO ออกมาถ่ายเด็กๆ เปิดดูของเก่า โอ้โฮ โตขึ้นตั้งเยอะแน่ะ

กล่อมนอนเสร็จกํมานั่งหน้าคอมเปิดประเดิมไดอะรี่ของวันนี้

สาธู้............ ขอให้ขยันๆเข้ามาเขียนทุกวันเถอะ

PS. พ่อจะได้รู้ไงว่าวันๆแม่ทำไรบ้าง อ่านซะ

     Share

<< มื้อดึก? >>

Posted on Tue 22 Jan 2008 16:37


 

 

Name :
Email :
URL :
Comment :
กรอกข้อมูลก่อนส่ง CAPTCHA Image
Refresh