ชิวๆไป
วันนี้ตื่นเช้ามา 
เทอลายบอกว่าขอโทษนะวันนี้ไม่ไปละ อย่าโกรธนะ 
เราก็เลยบอกว่าไม่เป็นไรเลย ตามสบายย

ในที่สุด  ก็เป็นไปตามที่ตั้งใจ  ว่าไม่ต้องไปเจอกัน

คือแบบไม่ชอบความรู้สึกแบบนี้เหมือนกันนะ
คือรักกัน  คบกัน  แต่ก้อคิดถึงนะ
แต่ไม่อยากเจอ  แบบไม่อยากเห็นหน้าอ่ะ

เดี๋ยวนี้คุยลายกันตลอด 
เวลาโทรเสียงก็ไม่มีเรื่องคุย

วันนี้ก็คุยกันในลายตอนกลางวัน  แต่เหมือนเทอจะดูรำคานเรา
เราบอกเทอไปกินเตี๋ยวเรือนะ
เทอก้อบอกว่า เออๆๆๆ  ไปเหอะๆ  ยุ่งจิง
กูน้ำตาไหล  แม่งแบบเรื่องแค่นี้ 
ทำไมกูต้องเสียใจด้วยวะ  งงตัวเอง

เลยเฟสไปคุยกับน้องแอม  คิดอยู่นานเหมือนกัน
แต่ก้อแบบไม่อยากร้องไห้
ก้อเฟสไปคุยเล่น  เออหายร้องไห้ได้จิงๆด้วยว่ะ
รู้สึกผิดอยู่เหมือนกัน  แต่ก็นะ  แค่ไม่อยากร้องไห้อ่ะ

คุยกันแค่ไม่กี่ประโยค  เราก้อบอกเค้าว่าเดี๋ยวไปกินข้าวละ
ก็จบบทสนทนากันไป
พอตอนกินก๋วยเตี๋ยวอยู่ 
เทอก้อลายมา  บอกว่า เงียบไปเลยนะ
เราเลยบอกว่าอยู่ร้านก๋วยเตี๋ยว 
เทอบอกว่าทำไมนานจัง  มากินคนเดียวหรือมากะเมียเตย(ทอมลูกป้านี)
แล้วก้อพูกแหย่เล่น  ก้อเหมือนเดิมๆทุกครั้ง
ตบหัวแล้วก้อลูบหลัง

แต่เดี๋ยวนี้  แค่เรื่องอะไรนิดเดียว  เราก็รู้สึกหมดอ่ะ
เสียใจ  เบื่อ  หน่าย  ชิน  ชา  แต่แค่ยังไม่อยากไป
เราก็ภาวนาว่า  เทออย่าทำอะไรให้เราหมดความอดทนเลยนะ
ถ้าวันนึงเราไป  ครั้งนี้เราไปจริงๆ  ไม่ต้องรอให้เทอไล่

พรุ่งนี้จะนอนตื่นสายสักวัน  วันจันทร์เริ่มต้นทำงานหาตังใหม่
ชีวิตไม่สิ้นก็ดิ้นกันไป  ยิ้มไว้นะเมิงเกล้า  แล้วทุกอย่างมันก็จะผ่านไป :)

     Share

<< กลับบมาแว้วและแล้วก็ถึงเวลาถอยออกมา >>

Posted on Sat 22 Mar 2014 21:23

Name :
Email :
URL :
Comment :
กรอกข้อมูลก่อนส่ง CAPTCHA Image
Refresh
 

บั้นปลายชีวิตที่แสนเศร้า
แฟมิลี่แมนฝุดๆ
พอละ
และแล้วก็ถึงเวลาถอยออกมา
ชิวๆไป
กลับบมาแว้ว
วันนี้ที่วังหลัง
โหมดวุ่นวาย
ห่างหายไปนานนน
คิดถึงไดจุงเบยย
หลายวันต่อเนื่อง
my way
ตามนั้น...
ควรพอแล้วล่ะ...
วันลอยกระทง
หลุดออกมาจากฝัน
...
เลื่อนนัด..ไม่เป็นไร
บอกรัก..
คิดไม่ออก...
ร้องไห้ให้พอ
ทำบุญวัดหัวลำโพง ชิวๆ
อุ่นใจ
นอนไม่หลับ