Diary : 17 | 02 | 08

วันนี้ตื่นแต่เช้า เพราะเมื่อคืนเข้านอนเร็ว ไม่อาจนั่งหน้าคอมได้ยันเที่ยงคืนเหมือนวันที่ผ่านมา บางทีอินเตอร์เน็ทก็อาจบั่นทอนจิตใจได้มากกว่าที่คิด...

 

ความระแวงเข้าแทรกก่อนนอน จะมีใครมาพบที่นี่มั๊ยนะ โดยเฉพาะคนที่ไม่อยากให้เจอมากที่สุด Search Engine อาจมีประโยชน์กับผู้ต้องการค้นหา แต่อาจเป็นภัยมหันต์สำหรับผู้ที่ต้องการซ่อน!

 

ถ้าฉันเป็นคนหา ฉันจะใช้ Key Word อะไรดีน๊า? ว่าแล้วก็ลองใส่คำที่คิดได้ ... แล้วก็ ปั๊งค์!!! เต็ม ๆ เจอทั้ง hidden girl และ Little world แถม Space ด้วยอีกหนึ่งที่ แล้วมันใช่เรื่องมั๊ยละคะทีเนี้ย!!

 

เอาไงละทีนี้? คนที่ไม่อยากให้เจอ ก็อาจหาที่นี่เจอแล้วก็เป็นได้ เลิกเขียนเลยดีมั๊ย อาจดูกับตัวฉันและใครอีกคน ชีวิตอาจเป็นปกติสุขมากกว่านี้ หากฉันละทิ้งทุกสิ่งในโลกออนไลน์...

 

กลับไปแก้ไขตอนนี้ทันไหม หวังว่านอกจากคนที่รู้อยู่แล้วคงไม่มีใครอื่นที่มาอ่านนะ

 

กำลังนั่งพิมพ์อยู่ ๆ แม่ก็เดินเข้ามาหา (อีกละ) ถามว่า ชายคนนั้นโทรหามั๊ย ฉันก็นึกในใจว่า “อะไรอีก เบื่อชื่อนี้เต็มทน” แม่ถามว่า “ถ้าทางนั้นเลิกจริง ๆ ก็คืนของทุกอย่างไปซะ” คือว่าวันนี้ฉันใส่เสื้อทีมฟุตบอลที่ชายคนนั้นซื้อให้ แล้วยังไง ฉันใส่แล้วยังไง วันนี้กะว่าจะไปบ้านน้า ที่คลั่งทีมนี้อยู่ กะใส่ไปอวดซะหน่อย ไม่ได้คิดถึงเจ้าของเสื้อ อะไรมากมายขนาดนั้น คิดไปก็เหนื่อยใจอีกละ จะอะไรกันนักกันหนา แม่ก็ถามอีกว่า “ถ้าเขาไปจริง ๆ ไม่เสียใจเหรอ” เพราะฉันไม่ได้สนใจที่แม่พูดเท่าไหร่ ฉันก็ตอบไปว่า “ไม่นี่ อยากไปก็ไปโลด” ฉันพูดความจริงกลับกลายเป็นว่าฉันพูดประชด และฉันเจ็บปวด ประมาณนั้น ทำไมนะ คนเราพูดความจริงถึงไม่รู้จักเชื่อ เวลาโกหกนี่เชื่อซะสนิทใจ

 

แม่ก็พูดไปเป็นวรรคเป็นเวรว่าเขาไปก็ให้เขาไปเถอะ ถ้าเขาไปเจอคนใหม่แล้วลืมเราก็ปล่อยเขาไป ประมาณนั้น ประมาณว่าที่ฉันเงียบ ๆ อยู่ทุกวันนี้ ฟังเพลงเศร้า ๆ ทุกวันนี้ คือฉันคิดถึงอีตานี่งั้นเหรอ “แล้วเธอจะมาอีกมั๊ย” นี่ฉันฟังเพราะคิดถึงคนที่ให้ฉันฟังเพลงนี้ต่างหาก ไม่ใช่เขา

 

โดนถามหลายครั้งแล้วว่า “ทำไมหมกมุ่นกับอินเตอร์เน็ทจัง อ่านอะไรหนักหนา ทำอะไรอยู่หน้าคอมทั้งวัน”

 

ทำไมนะ การเป็นห่วง มันถึงได้ดูวุ่นวายกับฉันขนาดนี้ พาลจะทำให้ฉันไม่อยากอยู่บ้านนี่แล้วรู้บ้างมั๊ย?

 

เบื่อ!  ไม่ได้เบื่อพ่อกับแม่นะ เบื่อที่ท่านพูดถึงคนที่ไม่อยากได้ยินชื่อต่างหาก คิดถึงอีกคนอยู่ ดันมาได้ยินชื่ออีกคนที่ไม่เป็นสาระให้ชวนคุยเนี่ย มันน่าเบื่อนะรู้มั๊ย

 

ฉันเหนื่อยเต็มทน วันนี้อยู่ดี ๆ ก็รู้สึกว่าไม่เป็นที่ต้องการของใครทั้งนั้น แม้แต่คนที่เราต้องการมากที่สุดในขณะนี้ ก็ยังบั่นทอนจิตใจเราได้หน้าตาเฉย

 

ไม่อยากอ่านหนังสือ อ่านไม่รู้เรื่อง เหนื่อยใจ หนักใจ

 

ฉันจะทำใจได้มั๊ย หากจะหายไปจากที่นี่ และที่อื่น ๆ ที่ฉันมีชีวิตอยู่พอให้คนไกลหลาย ๆ คนได้มองเห็น ตัดชีวิตออนไลน์ เปลี่ยนเบอร์โทร หายไปโดยไร้ร่องรอย ไม่ต้องให้ใครหาเจอ ฉันเหนื่อยเหลือเกิน

     Share

<< Diary : 15 | 02 | 08Diary : 18 | 02 | 08 >>

Posted on Fri 22 Feb 2008 8:54

Name :
Email :
URL :
Comment :
กรอกข้อมูลก่อนส่ง CAPTCHA Image
Refresh
 

190308 เด็กกว่า แก่กว่า แก่กว่ามาก
180308 เพื่อนฉันจริง ๆ หรือนี่
170308 ช่วงที่หายไป
070308 เหนื่อยแล้วจริง ๆ
040308 สติแตกอีกแล้ว
030208 สาวแตก!!!
020308 เจ็บปวด กดดัน
010308 อาจารย์คนนั้น
290208 สวย......
270208 สอบไม่ได้
260208 ฝันอีกละ!!
250208 คนหน้าคล้าย
240208 วันฝันร้าย!!!
230208 วันที่จำไม่ได้
Diary : 22 | 02 | 08
Diary : 21 | 02 | 08
Diary : 20 | 02 | 08
Diary : 19 | 02 | 08
Diary : 18 | 02 | 08
Diary : 17 | 02 | 08
Diary : 15 | 02 | 08
Diary : 14 | 02 | 08
Diary : 13 | 02 | 08
Diary : 12 | 02 | 08
Diary : 11 | 02 | 08
Diary : 10 | 02 | 08
Diary : 09 | 02 | 08
Diary : 08 | 02 | 08
Diary : 07 | 02 | 08
Diary : 06 | 02 | 08
Diary : 05 | 02 | 08
Diary : 04 | 02 | 08
Diary : 03 | 02 | 08
เปิดใจแล้ว
ดาวตก
วันศุกร์ที่ 25 ม.ค. 2551