บันทึกถึงฉัน เมื่อเวลามันผ่านมากว่า 2ปี ความรู้สึกที่มีมันไม่เหมือนเคย 
 
 

 

วันที่23

    รอๆๆๆๆ ในที่สุดวันที่ 23 พฤศจิกายน ก็ได้เจอหน้าพ่อแม่และได้คุยโทรศัพท์กับคนที่รักและคิดถึงมากที่สุด (ซอ) อยากให้ถึงวันที่จะได้เจอกันเร็วๆจังเลย และได้กลับไปทำงานที่ตัวเองรัก อยู่ที่นี้วันๆนึงก็เหมือนๆเดิม และด้วยร่างกายขี้โรคอ่อนแอทำให้คนส่วนใหญ่คิดว่าแกล้งป่วยแกล้งเจ็บ

    ตั้งแต่เข้ามาที่นี่ก็ได้แต่นั่งนับวันเวลารอวันที่สามารถออกไปเพื่อกลับบ้านได้ ถ้าเค้าให้กลับบ้านเมื่อไหร่จะรีบไปหาซอก่อนใครเลย หวังว่าวันที่ 30 ซอคงลงมากรุงเทพฯได้ แล้วจะตั้งใจรอนะ ช่วงนี้มีแต่ครูเกลียดหน้ากลั่นแกล้งแต่ก็ช่างเถอะชินแล้ว ทำแค่เท่าที่ร่างกายจะฝืนไหวก็พอแล้ว แต่เวลาฝืนทำหลายครั้งก็รู้สึกเจ็บๆที่ตับเหมือนกัน เหอออ...ไปที่ไหนก็มีแต่คนเกลียดเนอะรู้สึกท้อหลายๆครั้งอยู่ แต่ครูบางคนก็ให้กำลังใจเลยหายท้อแท้ไปได้บ้าง แต่ก็ดีใจมากนะที่ยังรอและรักเราเหมือนเดิม เราก็รอวันที่จะได้กลับไปหาเหมือนกัน ยังคงคิดถึงอยู่เสมอนะ...zzzz

 

 

วันที่25

วันนี้เป็นวันที่ได้รู้ว่าเพื่อนอาโย่งเป็นจ่าสิบเอกอยู่ที่หน่วยฝึกทหารใหม่ของเรา แต่มันจะดีก็ไม่ใช่จะร้ายก็ไม่เชิง เพราะทำให้ครูหมั่นไส้หนักแกล้งหนักขึ้น ที่โดนคืนนี้คือ เข้าเวรยันเช้าโดยให้ถือปืนและสะพายเป้สนามและใส่หมวกเหล็กซึ่งหนักชิปตลอดคืน และก็อาบน้ำพร้อมเพื่อนตอนเช้าเลย(ง่วงชิป) มันเป็นคำสั่งจากผู้ฝึกทหารใหม่(ร้อยตรีธนากร วชิระโนกุล) สั่งแบบไม่มีกำหนดไม่รู้จะนานเท่าไหร่

ผู้ฝึกชอบพูดว่า'ไม่ว่าผู้พันหรือใครโทรมา เค้าก็จะพูดแค่ ครับๆๆ รับปากไปงั้นและจะทำเหมือนเดิมหรือหนักขึ้นแล้วแต่เค้าสั่ง เพราะเค้าบอกว่า...ผู้พันไม่ได้มาเฝ้าทหารใหม่และกลางคืนไม่ได้พักที่นี่เค้าเลยกล้าทำ'แต่ช่างเถอะยังไงก็ทนต่อไป ไม่รู้อ้วนทำอะไรอยู่แต่ก็ขอให้ตั้งใจเรียนนะ ทำเกรดเทอมนี้ให้ดีละ เด๋วจะหลุดจากนักเรียนทุน รักอ้วนนะ

 

 

วันที่26

ตื่นมาด้วยอาการมึนๆเพราะนอนไปชั่วโมงกว่าเอง ตื่นมาแบบปวดหัวมากมายเมื่อยไปทังตัว แล้วก็ลงไปออกกำลังกายแล้วก็ไปอาบน้ำ ตั่งแต่ตื่นมาคิดถึงแต่อ้วนจนถึงเข้าเวรตอน3ทุ่มเลย แต่วันนี้ครูเวรใจดีไม่ต้องสะพายเป้สนามแล้วก็ได้นอนตอนตี1 แล้วก็ได้กินยำไส้กรอกด้วย อิอิ รุ่นพี่แอบเอาให้กิน อร่อยดี กินเสร็จแล้วก็ไปนอนเพื่อรอวันต่อไป zzzzz...

 

 

วันที่27

ก่อนจะตื่นฝันถึงตอนที่ไปเดินถนนคนเดินด้วยกันด้วยละแล้วก็ฝันถึงตอนกินสเวนเซ่นด้วย ที่สั่งแบบ 8ก้อนมาแล้วก็ให้เรากิน 7ก้อนคนเดียวน่ะ พอตื่นมาเลยรู้สึกแหยงๆไอติมยังไงไม่รู้ อยากให้วันอาทิตย์ที่ 30นี้ อ้วนว่างลงมาหาจังเลย รู้ไหมคิดถึงมากมายเลยละ เออ อาทิตย์นี้ทั้งอาทิตย์สบายหน่อย ฝึกไม่หนักมากและตั้งแต่วันที่26-28 ฝึกครึ่งวัน อีกครึ่งวันมีแข่งกีฬากัน คืนนี้ได้กินน้ำอัดลมก่อนเข้านอนตอน3ทุ่มด้วย ชอบๆ อิอิ พอกินเสร็จก็ขึ้นโรงนอนไปใส่ชุดฝึกมาเข้าเวรเลย แต่วันนี้ดึกๆไม่มีอะไรให้กินหิวชิป แต่ดีได้ออกเวรตอนตี1 แต่ยังไม่ไปนอนขอครูดูUBCอิอิ มีหนังเรื่องแฮนค๊อกเลยดูจนจบแล้วไปนอนตอนตี3นิดๆ พอหัวถึงหมอนก็หลับเลยลืมกางมุ้งด้วย ยุงกัดทั้งคืน (คันชิป) แต่ง่วงจัดเลยทนไปจนหลับzzzz...

 

 

วันที่28

            ตื่นมาน้ำตาซึมเพราะคิดถึงไอ้หมู(ซอ) วันนี้ฝึกแค่ 1ชั่วโมงที่เหลือไปดูแข่งกีฬาทั้งวันเลยสบายดี อ้วนรู้ไหมคืนนี้ได้รับเสื้อรุ่นนะ แต่เค้าจะปลุกตอนตี2 มีซ่อมถึงเช้ามันเป็นพิธีรับเสื้อรุ่นน่ะ เค้าให้หมวด 3-4 มานอนรวมกับหมวด 1-2 ของเค้าด้วยนะ -*- ครูบอกว่าเพื่อให้พวกเรารักกันน่ะ เด๋วเค้านอนละ หลังตี2มาเขียนใหม่นะ...

 

 

วันที่ 29

            ตี 2 ครูปลุกมาทำพิธีรับเสื้อและธงรุ่น *.* มึนชิป เค้าให้ม้วนหน้าให้กลิ้งจนกว่าจะถึงสนามบอล พอไปถึงก็ลุกหมอบนอนหงายกลิ้งทับกันไปมา เดินปลาหมอ ไถนา กบสวรรค์ ลงน้ำแช่ขี้โคลน แล้วก็ขึ้นมาแองกาด วิดพื้น กลับลุกนั่ง ทำซ้ำไปมา (แทบตายหนาวโคตร) กว่าจะเสร็จก็ตี5ครึ่ง ก็ออกไปวิ่งต่อเหมือนทุกเช้าแล้วก็ได้เสื้อและธงรุ่น ดีใจมาก ที่เหลือทั้งวันก็ว่างไม่ได้ทำอะไร ก็เลยนั่งรอเวลาผ่านไปอย่างช้าๆ คิดว่าเมื่อไหร่จะวันอาทิตย์สักที คิดถึงมากมาย 1นาทีของทุกวันรู้สึกเหมือนนานเป็นชั่วโมง 1วันเหมือน 1เดือน ทรมานสุดทน เกลียดการรอคอย ทำไมต้องเป็นอย่างนี้ด้วยนะ ถ้าจับใบดำได้ ก็คงไม่ต้องแยกจากกันยังไงก็ทนต่อไปนะ รักอ้วนนะ

 

 

วันที่ 30

            ในที่สุดวันที่รอคอยก็มาถึงจะได้พบญาติ พบคนที่เรารักมาก ซึ่งหาเงินเพื่อมาเยี่ยมเราจากเชียงใหม่เป็น...................มันเป็นความรู้สึกที่ดีใจมากจนเราไม่รู้จะแสดงออกยังไง อยากกอดก็กอดไม่ได้ มันเป็นกฎ เคยร้องไห้ไม่รู้กี่หนจนเหนื่อยล้าตอนรู้ นั่งรอแค่เวลาเรียกตัวหาญาติ รักอ้วนนะ

 

 

NUT LOVE SAW จะรักเธอตลอดไป สมุดเล่มนี้

ขอมอบแด่สุดดวงใจที่กูจะรักมั่นจนวันตาย จากคนที่ไม่เคยมีอะไรดีเลยในชีวิต แต่จะขอทำให้ดีที่สุดในครั้งนี้

 

 

คิดดูดีๆว่าเรานี้เป็นใคร

บุพเพใช่ไหมให้เรามาอยู่ร่วมกัน

กองทัพภาคที่1นี้คือสถาบัน

เป็นเกียรติอนันต์สร้างสรรค์ลูกผู้ชาย

จากบ้านมาน้ำตาไหลริน

คิดถึงยุพินอกสั่นขวัญหาย

จากพ่อแม่ปู่ย่าตายาย

สุดอาลัยจำพรากจาก

กองทัพภาคที่1ขึ้นชื่อลือชัย

ระเบียบวินัยข้ารักด้วยศักดิ์ศรี

ผู้บังคับบัญชาก็ใจดี

เมตตาปราณีดั่งพี่น้องร่วมท้องเดียวกัน

     Share

<< วันสิ้นสุดหรือวันเริ่มต้นปล่อยให้เวลารักษาหัวใจ >>

 

 

 




 

 
 


Name :
Email :
URL :
Comment :
กรอกข้อมูลก่อนส่ง CAPTCHA Image
Refresh
 

 

 

 

 

THEME DESIGN BY MUUTAH
Contact - evil_pig2626@hotmail.com