ท้าวความ 3 ปีก่อน

ผมก็เป็นเหมือนหลายๆ คนคือเกิดต่างจังหวัดและโตและทำงานในเมืองหลวง สำหรับผม คุณพ่อสอนผมว่า "ถ้าไม่รักใครจริงก็อย่าไปให้ความหวังเขา" ผมเองใช้ชีวิตอย่างระวังมาโดยตลอด 26 ปี และแต่งงานเมื่ออายุ 32 ปี โดยหวังว่าผมจะมีเธอคนเดียว แต่แล้ว... ชีวิตก็มาผกผันเมื่อเธอทำให้กฏข้อเดียวของผมต้องโดนทำลาย โดยเธอผู้เป็นที่รักของผมเป็นคนทำมันพังจากภายในสู่ภายนอก ทำให้ผมต้องเหมือนคนเย็นชาอีกครั้ง

นานมาแล้ว มีผู้ใหญ่ท่านหนึ่งเห็นผมเหมือนกำลังสับสนในตอนนั้นผมเป็นเด็ก ท่านบอกผมว่า "คนเราโกรธได้ แต่อย่าให้ถึงกับเกลียด แต่ถ้าถึงกลับเกลียดก็อย่าให้ถึงกับเย็นชา" ความรู้สึกนี้เคยเกิดขึ้นกับผม จากความโกรธสู่ความเย็นชามาแล้วเมื่อสมัยเป็นวัยรุ่น มันเป็นครั้งแรกที่ทำให้ผมมุ่งหน้าสู่เมืองหลวงเพื่อเรียน

ช่วงเวลาหนึ่งผมยอมรับว่าปล่อยใจให้สาวคนหนึ่งเข้ามาในใจผมแต่ก็เข้ามาในฐานะคนนหึ่งที่ผมรัก แต่มิใช่การรักที่จะครอบครอง แต่เป็นการรักที่จะให้อย่างแท้จริง สิ่งที่ให้คือให้โอกาส ความรู้ ประสบการณ์การทำงาน แต่มิเคยให้ความหวัง เพราะผมมีคำคุณพ่อที่สอนผมอยุ่ในใจ 

สาวน้อยผู้นั้นเคยถามผมว่าผมอยากได้อะไรจากเธอหรือเปล้า ผมบอกไปว่า "คนเราหว่านพืชก็หวังผลด้วยกันทั้งนั้น" แต่ต่างกันที่สิ่งที่หวังผลต่างกัน ผมหวังเพียงว่าให้ตั้งใจทำงานให้เต็มที่แค่นี้ที่ผมต้องการ  สาวเจ้าก็รู้ว่าผมแต่งานแล้ว ผมคิดว่าเป็นสิ่งที่ดีที่เราจะอยู่ในกรอบของแต่ละคน

และแล้วเมื่อผมอยู่โดยไม่มีกฏผมเองก็ได้ก้าวล่วงกับสาวน้อยใกล้ตัวผมเปลี่ยนจากความรักที่เป็นผู้ให้ มาเป็นความรักที่ต้องการครอบครองก็เกิดขึ้น โดยวินาทีจะเปลี่ยนแปลงผมบอกตัวเองอย่างมีสติว่า "ต่อจากนี้จะเปลี่ยนชิวิตผมไปตลอดกาล"

     Share

<< >>

Posted on Sat 11 May 2013 11:26

Name :
Email :
URL :
Comment :
กรอกข้อมูลก่อนส่ง CAPTCHA Image
Refresh