บทที่  1 : รถตู้

เมื่อคืนเดินทางถึงหาดใหญ่เมืองฟ้าอมรอย่างปลอดภัย

เมื่อเข้าสู่หาดใหญ่กับบรรยากาศที่คุ้นเคย

เสียงเด็กแว๊น สวนกระแสน้ำมันแพงอย่างเห็นได้ชัด

เมื่อถึงหออันเป็นบ้านหลังที่สอง

ทบทวนความคิดแล้วพบว่า

การเดินทางครั้งนี้สอนให้เรียนรู้อะไรหลายๆอย่าง

เดินทางไปสุราษฎร์ครั้งนี้ ไปเพื่อไปงานแต่งงานเพื่อนสาวนางหนึ่ง

ถือว่าเป็นการทำหน้าที่เพื่อนเจ้าสาวครั้งแรก

ขอบคุณที่ให้เกียรตินั้นแก่เรา (ซึ่งไม่เคยมีประสบการณ์ และไม่ค่อยรู้เรื่องรู้ราวอะไร)

แต่ทุกอย่างก็เหมือนจะผ่านไปด้วยดีนะ (คิดว่าอย่างนั้น)

 

หลังจากที่จากมันมาได้ 10 เดือนและไม่เคยกลับไปอีก

ครั้งนี้ต้องนั่งรถตู้กลับไป. . . . . .

เซ็งมาก ก ก ก ก ก ก

รถตู้เป็นอะไรที่แย่มากๆ นั่นอาจจะเป็นสิ่งนึง

ที่สิงอยู่ในความคิดเสมอ. . . . .

เวลาจะไปเที่ยวไหน นั่งกันจนเมื่อย

กว่าจะถึงรถขับจากปกติถ้าเราขับไปเอง

ด้วยความเร็วไม่มาก ก็จะถึงภายใน 4 ชม.

แต่เวลาขาไปอยู่ที่ 4.5 ชม. มารับช้าอีก 1ชม.

รวมถึงการขับรถที่. . . เกินบรรยาย

กริยาของคนขับที่. . . มาก

เกือบไม่ทันงาน. . . . .

 

 

แต่รถตู้ขากลับนี่สิ . . .

จองรถเที่ยว 4 โมงไว้ ซึงปกติแล้วเราก็ไปก่อนเวลานิดหน่อย

นั่งรอรถอยู่หน้าแบงค์ธนชาติ ใกล้กับที่ทำงานเก่า

ขนาดทำซึ้งกินมันปิ้งอยู่ตั้งนาน. . . .

รถก็ยังไม่มา (สี่โมงก่าๆเกือบจะห้าโมงแล้ว)

โทรไปที่คิวบอกว่าออกมาแล้ว

ตั้งแต่ 4 โมง ซึ่งจากคิวมายังจุดนัดหมายห่างกันไม่ถึง 10 โล

เริ่มเหวี่ยงแล้วนะ. . . อารมณ์ไม่ค่อยดีอยู่

มีสายเข้า  . . . .”ออปป้ากัมนังสไตล์

ปลายสาย ”ออกมารึยังครับ”

ฉัน “ออกมารอตั้งนานแล้วค่ะ” เสียงเหวี่ยง

ปลายสาย “อ๋อ ครับๆ พี่จะถึงแล้ว”

เฮ้อ. . . คิดว่าออกแต่ป่านนี้จะได้ถึงไม่มืดมาก

เมื่อถึงรถที่ที่จองไว้ก็โดนไคมานั่งไม่รู้

พี่เค้าเลยให้ไปนั่งแถวสองแทน

ตอนนั้นคือแบบ แม่ง!!! โครตเซ็ง. . .

แต่คิด ตอนนี้อยากกลับบ้านเหนือสิ่งอื่นใด

อดทนๆ

และสิ่งที่พบขณะขึ้นรถฟังเสียงของพี่คนขับ

พี่เค้าต้องเป็นคนต่างชาติแน่ๆ (ไม่ลาว พม่า ก็เขมร )

เนื่องสัญชาตญาณที่มีลูกจ้างเป็นชาวต่างชาติมานาน555

แต่ก็แอบไม่เข้าใจ เค้าให้คนต่างด้าวมาขับรถด้วยหรอ

แปลกมากๆ

จากนั้นก็เวียนรับคนที่ต่างๆอีก ชม.ก่าๆ

เกือบทุ่มแล้วเรายังไม่ถึงไหนกัน

(เล่ามาตั้งนานยังไม่ถึงจุดไคล์แมกซักที เหนื่อยจัง

ขอแว๊บฟังเพลงหน่อยJayessleeออก single ใหม่แล้ว)

ผู้โดยสารซึ่งเป็นเพื่อนร่วมทาง ของเรา

ซึ่งเพิ่งขึ้นมา มี ครอบครัว 3 คนพ่อแม่ลูก

พ่อท่าทางเป็นคนใต้ผิวคล้ำ ผอมๆ (แอบน่ากลัว)

แม่เหมือนเป็นคนภาคอีสาน บ่นพึมพำอะไรสักอย่างตลอดเวลาแต่ฟังไม่รู้เรือง

ส่วนลูกเป็นเด็กตัวเล็กผอมๆประมาณ 3 ขวบ เหมือนไอและส่งเสียงร้องตลอด

เอาเป็นว่าคนเป็นแม่เค้าโวยวายตลอดเวลา

ฟังแล้วได้ใจความว่าเค้าจะขึ้นรถทัวร์

แต่มีใคร หรืออะไรสักอย่าง

ทำให้เค้าต้องมานั่งรถตู้ซึ่งเค้าไม่พอใจเป็นอย่างมาก

เราเดินทาง สักพักประมาณ 2 ชม. เราถึงจุดพักรถ

เริ่มเก็บค่าโดยสาร และปล่อยผู้โดยสารเข้าห้องน้ำห้องท่า

ลุงแกคนเดิมคนเป็นพ่อ โวยวายอะไรสักอย่างกับคนขับ

ทำท่าทีไม่พอใจเป็นอย่างมาก

 

ณ จุดนี้เราคิดว่าผู้โดยสารทั้งหลายไม่มีใครพอใจ

คงจะเหวี่ยงพี่คนขับรถหมด เพราะเนิ่นนานเหลือเกินยังไม่ถึงไหน

ซึ่งพี่แกก็เหยียบร้อยยี่ตลอดทางแล้วนะ แอบน่ากลัว ขนาดที่ว่าเราแอบวูบๆอยู่บ่อยๆ

แต่เสียเวลาในเมืองนั่นแหละ

จากนั้นรถก็ออก ออกไปได้ไม่นาน

ลุงคนนั้น (คนเดิม ) ลุกขึ้นจากที่นั่ง ก้มเอามือควานหาของ

ไปทั่วรถ ผู้โดยสารอื่น (รวมฉันและแฟน) ตกใจ

ถามลุงแกแกก็ไม่ตอบ ควานหาตามพื้นอยู่อย่างนั้น

ตอนนั้นเริ่มกลัวแล้ว. . .รู้สึกได้ว่าเหตุการณ์ไม่ค่อยปกติ

เมื่อมีผู้โดยสารลง. . .(คนอื่น)

ลุงแกและลูกสาวลงไปด้วย และโวยวายใส่คนขับ

แล้วก็ขึ้นมาอย่างเดิม เป็นอย่างนี้ 3-4 ครั้ง

ใกล้ถึงบ้านแล้ว. . . .ใกล้ถึงหาดใหญ่แล้ว

ลุงแกตะโกนว่า “ถึงสี่แยกคูหาแล้ว เลยไปใกล้ๆร้านอาหารแล้วจอดด้วย”

เมื่อถึงสี่แยกคูหาพี่คนขับถาม “ตรงไหนครับ”

ลุง “เลยไปอีกๆตรงร้านอาหารน่ะ”

พี่คนขับ “ตรงไหนครับลุง

ลุง “เอ่อ ตรงนี้แหละๆ”

ก่อนที่ลุงจะพูดว่าตรงนี้แหละ ภรรยาลุงมายืนข้างประตู และตีกระจกให้จอดแล้ว

เมื่อรถจอดคนขับรถก็มาช่วยยกกระสอบลุงลง

ภรรยาลุงบ่นด่า เป็นภาษาอีสาน (@$@$%%#)

พี่คนขับ “เอาลุงเอาไปเป็นเงินค่าต่อรถ” (ยื่นแบงค์ 100 ให้ลุง1 ใบ พูดด้วยสำเนียงไม่ชัด)

แล้วก็ขึ้นรถต่อ. . . . .

ในใจชั้นตอนนั้น (กริ๊ดดดดดด. . . . . . .)

พี่คนขับใจดีมาก คือดูท่าทางลุงแกจะไม่มีเงินจริงๆ

แกคงขึ้นรถผิดมาหลายรอบจากที่บ่น

พี่เค้าคงกลัวลุงจะไม่มีตังต่อรถกลับบ้านดึกมากแล้ว

มีขวดน้ำกลิ้งมาจากด้านหลังมาชนขาชั้น

นี่สินะ สิ่งที่ลุงคนนั้นหา...

แล้วพี่เค้าก็หันมาพูดกะเราสองคนว่าให้บอกทางพี่ด้วย

พี่ไปส่งแถวหอน้องไม่ถูก. . .

เมื่อถึง. . . . ยกมือไหว้เค้าที่นึง “พี่ขอบคุณมากค่ะ”ที่มาส่งนู๋

เวลา 4 ทุ่มถึงหอโดยสวัสดิภาพ

ขอบคุณคุณพระคุณเจ้า

เรื่องที่คิดถูกแน่ๆ

พี่เค้าเป็นคนต่างด้าว เข้ามาทำงานในไทย

แต่ก็ไม่รู้ว่าพี่เค้ามาเป็นคนขับรถได้ไง

พี่เค้ามีน้ำใจ ความอดทนมาก

ทำให้ผู้โดยสารทุกคนถึงที่หมายได้

เก็บค่าโดยสารทุกคนในอัตราปกติเท่ากันทุกคน

(บางคนเก็บ 250 พี่แกเก็บ200 ทุกคน)

ขอบคุณพี่มากพี่คนขับรถ พี่หัวใจพี่หล่อมาก

ทำให้นู๋เห็นโลกในมุมสวยๆก่อนนอน

ขอบคุณมากค่ะ <3

 

เพิ่งหัดเขียน

อาจจะเขียนมีน้ำเยอะหน่อย

พอดีแบ่งแยกความสำคัญไม่ถูก

 

ขอบคุณคับ

ไว้มาใหม่นะ

 

 

 

 

 

 

 บทที่ 1 รถตู้

 

 

 

     Share

<< บทที่ 0 ก่อนการเริ่มต้นบทที่2 บ่น >>

Posted on Sat 1 Sep 2012 12:33

Name :
Email :
URL :
Comment :
กรอกข้อมูลก่อนส่ง CAPTCHA Image
Refresh
 

               
อย่างน้อยก็มีมุมดีๆให้มองเนอะ :)
Mikiiz   
Fri 12 Oct 2012 0:57 [2]
 

อ่านแล้วได้ข้อคิดคะ เคยเจอเหตุการณ์คล้ายๆกันด้วย

sns   
Sat 1 Sep 2012 13:22 [1]


Calendar
Favourite
Sponsors






The best template from http://www.oblog.cn