.

เมื่อรักแท้ที่ตามหา...อยู่ตรงหน้ามานานแล้ว ~*

 

นานตั้งแต่ฉันปิดบันทึกเล่มสีชมพูละมุนเล่มนั้น

นานตั้งแต่ไหน เท่าไหร่แล้วนะ

ที่ฉันไม่คิดจะจับปากกาความคิด

แล้วเขียนบันทึกด้วยถ้อยคำละมุนชวนฝันอย่างนั้นอีก

 

หากแต่บางถ้อยคำในวันนี้

ทำให้ฉันอยากบันทึกคำละมุนอุ่น...เขียนบันทึกของความรักอีกครั้งหนึ่ง

 

ตอนที่ยังไม่เคยรู้จักกับความรัก

สิ่งที่ฉันสัมผัสก็ได้จากความรัก คือ คราบน้ำตาบนบ่า

เมื่อเพื่อนมัธยมก้มหน้าร้องไห้ซบไหล่ฉัน

เมื่อคนที่เธอคิดว่าคือ ความรัก อยากห่างจากเธอไป

รักในวัยไร้เดียงสา เกินกว่าจะรู้จักสิ่งที่เรียกว่าความรัก

 

กับคนที่ไม่เคยรู้จักความรัก...ฉันเคยสงสัยว่าความรักทำร้ายเราได้ขนาดนี้เลยหรือ

และมันคงยากเกินจะเข้าใจ...หากไม่ได้ใช้หัวใจสัมผัสกับคำว่า "รัก" ด้วยตัวเอง

.

.

.

 

ถ้าชีวิต คือ การเดินทาง

ความรักอาจเป็นสิ่งหนึ่งที่ฉันกำลังตามหาจากการเดินทางครั้งนี้

หลายปีที่เรียนรู้ที่จะเข้าใจทางเดินชีวิตของตัวเอง

บางครั้งฉันเกิดคำถาม...ว่าฉันตามหาความรักเจอบ้างหรือยัง

.

.

.

ฉันเรียนรู้ที่จะมีความรัก

และระหว่างทางนั้น ความรักก็สอนให้ฉันเรียนรู้

จากรักแบบหนุ่มสาว ที่เคยทำให้ฉันเสียน้ำตา

และเรียนรู้ที่จะลุกเอง อย่างเข้มแข็ง

ระหว่างทางของการกล้าจะก้าวเดินใหม่

ฉันบังเอิญได้พบความหมายของความรัก

ที่ฉันนิยามออกมาไม่ได้ -- มันยากอย่างเหลือเชื่อ

สิ่งที่พอจะอธิบายได้ มันก็มีเพียงแค่ว่า

เมื่อเราลองปอกเปลือกความรู้สึกอันหลากหลายของความรัก

จนถึงเนื้อใน...ความรักทำให้ฉันเข้าใจว่าที่สุดแล้ว

ไม่ว่ารักแบบไหน ก็มีแก่นแท้เพียงเนื้อเดียว

รัก เพื่อ ให้

เมื่อเข้าใจความสุขของการให้

เราจะรู้สึกได้ว่าความรักอบอวลอยู่รอบกายเราเสมอ

ในฝน หยดน้ำ ดอกหญ้า ตะวัน อากาศ

หรือแม้แต่สายตาห่วงใย มืออุ่น ของทุกมิตรภาพ

 

"ความหมาย" ไม่ได้อยู่ที่ รักสิ่งใดมากเท่าไหน

แต่มันอยู่ที่ "คุณค่า" ต่างหาก

ว่าเราสัมผัสถึงสุขของการ "ได้รับ" และ "ได้รัก" ได้มากเท่าไร

.

.

.

ฉันสัมผัสมันได้แล้ว ความสุขของความรัก

.

.

.

 

วันนี้เป็นอีกวันหนึ่งที่ฉันอยากบรรจงในอักษร

เพื่อบันทึกถึง "ความรัก"

รักที่ฉันสัมผัสได้อย่างจริงใจแล้วว่าไม่มีรักใดในโลกที่จะเทียบเท่ารักนี้

รักจาก พ่อ และ แม่

 

.

.

วันนี้ฉันตัดสินใจบอกเรื่องหนึ่งซึ่งสำคัญกับชีวิต

บางครั้งฉันก็คิดว่าฉันอาจยังเด็กเกินไปที่จะบอกอะไรแบบนั้น

ไม่ว่าโตแค่ไหนฉันก็ยังรู้สึกเป็นเด็กตัวเล็กๆเสมอ เมื่อมองแววตาของพ่อกับแม่

คำตอบที่ได้รับ...กลับทำให้ฉันน้ำตาซึม

บางทีที่ฉันเคยคิดว่า พ่อกับแม่อาจไม่เข้าใจฉันดีพอ

อาจเป็นฉันเองต่างหาก ที่ไม่เคยเข้าใจถึงความรักของท่านทั้งสองได้ดีพอ

 

แววตา กับ คำพูด ของพ่อที่ว่า

"ชีวิตเป็นของฉัน ฉันคือเจ้าชีวิตของฉันเอง

ไม่ว่าฉันเลือกสิ่งไหน พ่อและแม่ยอมรับและเข้าใจฉันเสมอ"

ไม่เพียงแต่ยอมรับ แต่พ่อกับแม่ จะเป็น จะทำ ให้ทุกอย่าง

เท่าที่ "รักแท้" จะให้ฉันได้

 

วินาทีที่กอดพ่อแล้วร้องไห้

วินาทีที่ได้ฟังคำหลายคำของความรักที่ท่วมท้นของพ่อ

วินาทีนั้น--ฉันก็ได้รู้ว่า

รักแท้ที่ฉันเคยตามหา...อยู่ตรงหน้าฉันตลอดมาเสมอแล้ว

 

 

ขอบคุณนะคะที่เชื่อในสิ่งที่ลูกคนนี้ตัดสินใจเสมอ

จะรักและดูแลพ่อกับแม่ตลอดไป และจะทำให้ดีที่สุดค่ะ

จะไม่ไปไหนอีกแล้ว หนูสัญญา

 

 

     Share

<< .. >>

Posted on Sun 20 Jan 2008 22:39


 
- 804 -
Molecule   
Sun 20 Jan 2008 22:37 [1]