หยุดที

วันเสาร์ที่ 9 มีนาคม 2556
เวลา 12.25 น.
เขียนที่ TU


หวัดดีนะ

เมื่อคืนเราไม่ได้นอน....
ไม่สิ นอนตีสี่กว่า ตื่นหกโมง
ได้พักแป็บนึง
เราเตรียม present งานอยู่
ตอนเช้า ก็มีเจอเพื่อนๆ
เราสนุกเวลาเห็นเพื่อน และเจอเพื่อน
ปกติ อยู่บ้าน ไม่มีเพื่อน
นั่งจิตตกคนเดียว...
ไม่ชอบเลย
อยู่หลายๆคน ถึงไม่ได้คุยกับใคร
แต่ก็ชอบเวลาอยู่ท่ามกลางบรรยกาศที่ไม่ทำให้เหงา เศร้า
เราเป็นคนมีเรื่องราว....เยอะ ที่ทำให้ตัวเองเศร้า
แต่ก็พยายามสร้างตัวเองให้เป็นคนตลก
ทุกครั้งที่อยู่คนเดียว ถ้าวันไหนไม่มีอะไรจุดประกายก็รอดตัว
แต่ถ้าวันไหนมีประเด็น จะทำให้เราจิตตกไวมากเพราะ....
พื้นฐานครอบครัวที่ไม่แข็งแรงมาตั้งแต่ตัวเองเป็นเด็ก
จนตอนนี้ ก็เหมือนตัวคนเดียว....

ช่างเถอะ...เล่าไปก็ยาว
ไม่มีใครเข้าใจหรอก

เราไม่รู้ว่าเราเป็นไร
เราเองก็ไม่เข้าใจตัวเราเองเหมือนกัน
ทุกครั้งที่เห็นภาพนายใน FB หรือ เวลาเห็นนายตัวเป็นๆ
เรากลั้นน้ำตาไม่ได้ ร้องไห้ทุกที
วันนี้ก็เป็นอีกวัน ที่เราบังเอิญเปิด FB แล้วเจอที่นายอัพเดทรูปภาพนาย
เราเห็นนายแล้ว....เราคิดถึงนาย "มากเลย"

จากที่คุยสนุกสนานกับเพื่อน
เราเปิด FB เห็นภาพนาย....
เรานิ่ง...แล้วก็ซึม น้ำตาคลอ
เพื่อนๆ ก็พลอยเงียบไปด้วย ถามว่าเราเป็นไรเปล่า
เราตอบว่า "เปล่า" แล้วก็....นิ่ง
ค่อยๆนั่งดูภาพนาย...
มองภาพนาย นิ่งอยู่อย่างงั้น
ภาพนายที่ใส่เสื้อสีชมพู ใส่แว่นตา
กับอีกภาพที่นายอัพภาพเก่า (มั๊ง) ที่นอนอยู่บนเปลกับเพื่อน
แล้วก็สเตตัสของนายเรื่อง "บอล"

เราเดินออกไปจากห้องที่เพื่อนๆอยู่
วันนี้ชั้นเราไม่มีใครเรียน
เราไปนั่งแอบตรงบันไดทางขึ้น...
เช็ดน้ำตา แล้วก็พยายาม หายใจเข้าลึกๆ
นั่งคิด และพยายามเข้าใจตัวเองว่า
"นี่เราเป็นอะไร???"

แล้วเราก็ไม่พบคำตอบ...
เราไม่รู้ ไม่เข้าใจเหมือนกัน
แต่เวลาอยู่กับนาย คุยกับนาย
เราก็ไม่เป็นไรนี่....
(จะว่าไม่เป็นก็ไม่ได้....
เราพยายามต่างหาก...
เพราะเราอยากอยู่กับนาย ณ ตอนนั้น นานๆ
เราถึงต้องพยายาม ทำ ณ ตอนนั้นให้ดีที่สุด)

เราคิดถึงขนาดว่า
เราอยากกด unfriend นาย
เพราะเรา....
ไม่อยากเห็นนายแล้ว
ไม่ใช่เราเกลียดนาย
ไม่ใช่ไม่อยากเจอ
แต่...เพราะเราคิดถึงนาย "มากเกินไป"
เราถึงต้อง บังคับตัวเอง อย่างงี้

พอคิดว่าจะทำ ก็ทำไม่ลง
เพราะเราคิดว่า ถ้าเรากดไป...
เราจะไม่ได้เห็นนายไปอีกเลยตลอดชวิต

รวมถึง การบอกลานาย
ที่เรามักพูดถึง...
แต่เราก็ไม่กล้าทำมันซะที
เพราะเรากลัว
กลัวว่าเราจะเสียเพื่อนอย่างนายไป
ตลอดชีวิต

เราคิดถึงนายมากเลยนะ
รู้มั๊ย....
จะทำยังไงให้เราหายจากสิ่งที่เป็นอยู่

เราควรทำยังไงดี....
เรารู้ทุกอย่างมีวงจรของมัน
เรารอให้เรา...วิ่งครบวงจร
เราจะได้หยุด....หยุดวิ่ง
และจะได้ไม่ทำให้ใครเดือดร้อนอีกต่อไป

ขอโทษจริงๆนะ
เรารู้ว่านายคงไม่ชอบที่เราเป็นอย่างงี้
แต่...เราไม่รู้จะหยุดมันยังไงเหมือนกัน...



     Share

<< เรา....อยากบอกนายว่า....My yellow rose >>

Posted on Sat 9 Mar 2013 12:57

You get a lot of respect from me for writing these helpful artielcs.
Devy   
Mon 9 Sep 2013 16:01 [1]
 

Name :
Email :
URL :
Comment :
กรอกข้อมูลก่อนส่ง CAPTCHA Image
Refresh
 

อยากเป็นนาย
ยังจำเราได้มั๊ย?
คืนดีกันรึยัง?
ตัดขาด
ลาก่อน
ว่างมั๊ย?
ความในใจ ของใครคนนั้น
ความจริงในใจ
ภพ
miss you
ในฝัน....เรายังเป็นเพื่อนกัน
ใช้คำว่าเกลียดกันเลยยังดีกว่า
หนีไปไหน ไม่ได้เลย
ใช้ชีวิตให้มีความสุขนะ
เราเสียใจ
ยังคง...
หาย...
ขอบคุณที่ให้เราเจอนะ
My yellow rose
หยุดที
เรา....อยากบอกนายว่า....
คิดถึงนายนะ
ลาก่อน
อยู่เพื่ออะไร
ชั่วชีวิต
ลืมนาย
หอใหม่ของนาย
ครั้งสุดท้าย
ถ้าวันสุดท้าย...มาถึง
อย่าเจอกันนะ...
วันนี้ เหนื๊อย เหนื่อย
บ่น...
เจอเพื่อนเก่า
อยู่บ้านกับแม่
หาหอ
ไม่มีอะไรที่เป็นไปไม่ได้...
งานใหม่ของนาย
นายคนที่...
โชคดี