มาแล้วจ้า ในที่สุดเราก็ได้เจอกัน

วันนี้ วันที่ 29 พฤศิจิกายน 2550 คุณแม่เข้าประชุมบอร์ดแต่เช้า คุยงานผ่านไปโดยเรียบร้อยดี ไม่มีปัญหา...วันนี้คุณพ่อไม่ได้ไปกินข้าวกลางวันกับคุณแม่ เนื่องจาก คุณแม่ปวดท้องมาก เดินลงมากินข้าวไม่ไหว ต้องให้แม่บ้านซื้อขึ้นไปให้กินบนที่ทำงาน

 

คุณแม่บอกว่า เฮ้อ โล่งใจ ประชุมเรียบร้อยหมดห่วงเรื่องงาน ได้เตรียมตัวเจอน้องนะโมวันเสาร์ที่จะถึงนี้แล้ว เพราะคุณหมอวิสันต์นัดวันเสาร์นี้ เพื่อตรวจภายในสำหรับพิจารณาว่าจะคลอดเองหรือผ่าคลอดดี ซึ่งคุณแม่และคุณพ่อก็อยากให้น้องนะโมคลอดเองตามธรรมชาติ แต่ก็อาจจะลำบากนิดหน่อย เพราะน้องนะโมตัวโต หัวโต ร่างกายขนาดใหญ่กว่าอายุครรภ์ 2 สัปดาห์ ก็ต้องมาพิจารณากันว่า หัวลงอุ้งเชิงกรานดีไหม ขนาดของอุ้งเชิงกรานใหญ่พอที่หัวน้องนะโมจะลงมาได้หรือไม่....วันเสาร์นี้แหละ เป็นวันที่เราจะได้รู้กัน อุอุอิอิ

 

บ่ายโมง คุณพ่อขึ้นมาอยู่ที่ทำงานเรียบร้อย กำลังจะเริ่มทำงานช่วงบ่าย คุณแม่โทรศัพท์มาบอกว่า ปวดท้องมาก ไม่ไหวแล้ว คุณพ่อบอกให้ลองโทรหาคุณหมอวิสันต์ดูก่อน ว่าจะต้องทำอย่างไร เนื่องจากคุณแม่แค่ปวดท้องเฉยๆ ไม่มีอาการน้ำเดิน หรือ มูกเลือด ไหลออกมา ดังนั้น อาจจะเป็นการเจ็บท้องเตือน....

 

ไม่ถึง10 นาที คุณแม่โทรกลับมาบอกว่า คุณหมอให้เข้าไปตรวจที่โรงพยาบาล...ไม่มีปัญหา คุณพ่อเข้าไปบอกหัวหน้าว่า คุณแม่ปวดท้อง ขอพาไปโรงพยาบาลสักประเดี๋ยว เดี๋ยวกลับมา

 

ระหว่างขับรถไปโรงพยาบาล รถติดนิดหน่อย เพราะเป็นช่วงบ่ายนิดๆ คนทำงานกำลังเดินทางกลับที่ทำงานหลังจากไปกินข้าวกลางวัน....คุณแม่มีโหนตัวกับที่จับข้างประตูด้วยนะครับน้องนะโม เหมือนคนโบราณที่เขาต้องโหนขื่อกลางบ้านเวลาปวดท้องคลอดเลยนะครับ ปากก็ร้องเบาๆ ว่า อู๊ยๆ โอ๊ยๆ ซึ่งก็หัวเราะขำๆ กันไปตลอดทาง เพราะคุณพ่อบอกว่า ถ้าจะร้องให้ได้อารมณ์คนปวดท้องคลอดลูกจริงๆ ต้องร้องดังๆ (คุณแม่ร้องเอง คุณแม่ยังขำตัวเองเลยอ่ะนะ) ต้องลากเสียงยาวๆ แบบนี้ โอ๊ยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย

 

อู๊ย ก็ควรต้องอู๊ย ยาวๆ ไม่ใช่อู๊ยสั้นๆ เเบบที่คุณแม่กำลังร้องอยู่ จะได้ให้อารมณ์ ของการเจ็บท้องแบบจริงๆ จังๆ หน่อย....ก็แหย่กันไป ขำกันไป จนไปถึงโรงพยาบาล ตอนบ่ายโมงกว่าๆ ส่งคุณแม่ลงหน้าตึกคัคณางค์ ซึ่งเป็นตึกคลอดของโรงพยาบาลจุฬา ก่อนลงคุณพ่อยังบอกคุณแม่ว่า ถ้าปวดท้องจริงๆ จังๆ ต้องไม่เดินไปเองเน้อ ต้องนั่งรถเข็น ห้ามเดินเอง เดี๋ยวจะทำให้ปวดท้องมากขึ้น แล้วคุณพ่อก็วนรถหาที่จอดรถ (อย่างที่รู้ๆ กัน รพ.จุฬาตอนกลางวัน หาที่จอดรถได้ง่ายซะที่ไหน) วนรอบโรงพยาบาลไปหนึ่งรอบ กลับมาที่หน้าตึกอีกครั้ง อ้าว แจ้คพ๊อตโป๊ะเชะ มีที่จอดพอดี มีรถคันนึงกำลังออก คุณพ่อไม่รอช้าเข้าจอดอย่างรวดเร็ว แล้วโทรไปสอบถามอาการคุณแม่ว่าเป็นอย่างไรบ้าง ตอนนี้อยู่ที่ไหน

 

คุณแม่บอกว่า ให้ขึ้นมาที่ห้องคลอดได้เลย

 

ปากช่องคลอดเปิด 3 เซนติเมตรแล้ว ...อารายกานเป็นไปม่ายด้ายยยยยยยยยยยย 5555555555555 ต้องเข้าห้องคลอดแล้วนะจ๊ะ บ๊ายบาย… คุณพ่อขึ้นไปเซ็นเอกสาร เก็บข้าวของของคุณแม่เสร็จแล้ว ก็ไปรอที่ห้องพัก เนื่องจากคุณแม่ต้องเข้าห้องคลอดไปแล้ว คุณพ่อไม่สามารถตามไปได้ โชคดีครับ คุณแม่ อีกอย่างน้อยๆ 6 ชั่วโมง เราค่อยเจอกันอีกรอบนะ พร้อมกับเจอน้องนะโมด้วยเรย

 

คุณพ่อก็ต้องกลับไปเก็บของที่ทำงาน ไปเคลียร์งานให้เรียบร้อย ไปเก็บของที่บ้าน เพื่อมาเตรียมรอคุณแม่ในคืนนี้

 

ตื่นเต้นจัง ตื่นเต้น ตื่นเต้น อีกไม่นานเราก็จะได้เจอกันแล้วนะครับ น้องนะโม...ระหว่างรอ คุณพ่อก็โทรแจ้งข่าวให้บรรดาญาติสนิท (มิตรสหาย ยังไม่ได้แจ้ง รอให้คลอดก่อนค่อยโทรไปบอก) ทราบว่าเข้าโรงพยาบาลแล้วนะครับ แล้วคุณพ่อก็รอ ร๊อ รอ ไปเรื่อยๆ โดยที่ไม่สามารถคุยกับคุณแม่ได้ เนื่องจากโรงพยาบาลห้ามพกพาอุปกรณ์อะไรใดๆ ทั้งสิ้นเข้าไปในห้องรอคลอด...ใจก็เป็นห่วงคุณแม่ว่า จะเป็นอย่างไรบ้างน้อ ไม่รู้ข่าวเลย...แต่สักพักก็มีสายข่าวรายงานมาว่า

 

คุณแม่นอนปวดท้อง ร้องโอดโอยอยู่ในห้องรอคลอด ไม่ต้องเป็นห่วง สบายใจได้ ปากมดลูกยังเปิดอยู่เท่าเดิม...รอต่อไป 5555

 

ระยะเวลาเริ่มนานขึ้น จากบ่ายสองโมง เรื่อยไปจนถึงห้าโมง...อืมม์ จะเป็นยังไงบ้างน้อ เงียบไปเลย เหมือนสาข่าวจะรู้ ก็มีรายงานมาอีกครั้งว่า โอเค ยังไม่มีอาการอะไร...รอต่อไป

 

ระหว่างนั้น ย่าพัช ผู้ส่งสายข่าวไปฝังตัวอยู่ในห้องรอคลอด ก็โทรมาสอบถามเบอร์โทรศัพท์คุณหมอวิสันต์ เพื่อโทรไปสอบถามรายละเอียดต่างๆ เพิ่มเติม...คุณพ่อยังไม่ได้โทรไปหาคุณหมอ เพราะเกรงใตและรู้ว่าคุณหมอยุ่งอยู่ ก็เลยรอเวลา เพราะอย่างที่รู้กันว่า การปวดท้องคลอดนั้นกินเวลานานมาก กว่าจะคลอดเองได้ ประกอบกับสายข่าวรายงานเป็นระยะๆ ว่าคุณแม่ปกติดี มีอาการปวดท้องเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ แต่ปากช่องคลอดยังเปิดไม่เยอะ ยังไม่มีอาการถุงน้ำคร่ำแตก หรือ มีอาการอะไรผิดปกติ ดังนั้นคุณพ่อก็ยังไม่ต้องเป็นห่วงมากนัก

 

สักพักมีโทรศัพท์เบอร์แปลกๆ โทรเข้ามาที่มือถือคุณพ่อ....อ่ะ มาขายประกันชีวิต หรือ สินเชื่อเงินสดล่ะเนี่ย แต่ไม่มีปัญหารับได้ ว่างอยู่ไม่ได้ทำอะไร....อ๊ะ รับแล้วเงียบ ไม่พูดไม่จา ฮัลโหลตั้งหลายโหล งั้นวางไปก่อนแล้วกัน....แน่ะ โทรมาใหม่ รับเรย มีเสียงค่อยๆ แว่วๆ มา (ตื่นเต้น นึกว่าโทรศัพท์โรคจิต ชอบๆ ไม่รู้ซะแล้ว ใครโรคจิตกว่าใคร เหอ เหอ เหอ) โต้นนนนน โต้นนนน คะ (กรี๊ดปี๋หลอกกกก แถมปี๋รู้จักชื่อเราด้วยอ่า)

 

โต้นนนน นี่เจียวนะคะ (เสียงเหนื่อยอ่อน เหมือนปวดท้องคลอด 55555555555) เจียวยื้มโทรศัพท์คุณหมอฝึกหัดมาโทร....คุณพ่อรีบถามทันทีว่า เป็นยังไงมั่ง คุณแม่บอกปวดท้อง หายใจไม่ค่อยออกด้วย...อ๊ะ นี่ยื้มโทรศัพท์คุณหมอมาโทร เดี๋ยวคุณพ่อโทรกลับไปหาดีกว่า ได้ไม่เปลืองค่าโทรศัพท์คุณหมอ....เพราะคงคุยนาน

 

โทรกลับไป ก็ได้ความว่า  คุณแม่ปวดท้องเป็นระยะๆ เตรียมตัวคลอด แต่ว่าอยากให้โทรถามคุณหมอวิสันต์ให้หน่อยว่าจะต้องทำอย่างไร ยังไงต่อไป หากปากมดลูกเปิดได้ไม่มากพอ จะต้องทำอย่างไร อาการอย่างอื่นๆ โดยทั่วไป ไม่มีปัญหา แต่อยากทราบว่าจะทำอะไรต่อไป นอนรอเฉยๆ โดยที่ไม่รู้ว่าจะต้องทำอะไรต่อไปมันทรมานจิตใจ

 

ได้เลย คุณพ่อโทรไปหาคุณหมอทันที สรุปความได้ว่า ปากมดลูกยังเปิดไม่มากนัก รอดูอาการอีกครั้งแล้วกัน ช่วงสองทุ่มปากมดลูกน่าจะเปิดมากขึ้น อ่ะ งั้นก็รอไปอีกนิดนะคุณแม่

 

พอถึงสองทุ่มกว่าๆ สายข่าวรายงานว่า คุณแม่ก็ยังปากมดลูกเปิดเท่าเดิม ไม่ได้ขยายขึ้น คุณหมอบอกว่า น่าจะประมาณเที่ยงคืน หรือ ตีหนึ่ง ปากมดลูกน่าจะเปิดได้มากขึ้น อ่ะ คุณแม่ยังอดทนได้ ก็รอกันต่อไป

 

สามทุ่ม พยาบาลมาหาคุณพ่อที่ห้อง บอกว่าทำไม โทรศัพท์มาที่ห้องไม่มีคนรับสาย คุณพ่อก็นั่งรอในห้องตลอดนี่นา (ข้าวเย็นก็ไม่ได้กิน เพระาไม่รู้ว่าจะมีอะไรปุ๊บปั๊บหรือเปล่า เลยไม่กล้าลงไปกิน) สรุปได้ว่า สายโทรศัพท์ที่ห้องหลุด...อ้าว แล้วใครจะไปรู้ล่ะเนี่ย ว่าโทรศัพท์หลุด...พยาบาลบอกว่า คนไข้ต้องการพบค่ะ

 

คุณพ่อรีบเดินลงไปหาคุณแม่ที่ห้องคลอดทันที...ไปถึงก็เจอพยาบาลทำหน้าตาเคร่งเครียดบอกบุญไม่รับ ทำนองว่าลงมาทำไมคะ ให้รออยู่ที่ห้องไงล่ะ คุณพ่อต้องรีบแจ้งว่า คนไข้ให้ลงมาพบครับ พยาบาลบอกว่า รอตรงนี้นะคะ เดี๋ยวคนไข้ออกมาพบ สักพักก็มีเจ้าหน้าที่เข็นเตียงที่มีคุณแม่นอนอยู่ออกมา คุณแม่หน้าตาซีดเซียว (คาดว่าเปล่งเสียงไปเยอะ) บอกคุณพ่อว่า “เจียวไม่ไหวแล้วค่ะ จะผ่าคลอดล่ะนะ” โอเคจ้า ไม่มีปัญหา ทำยังไงก็ได้ ให้คุณแม่กับน้องนะโมปลอดภัยเป็นพอ คุณพ่อไม่มีปัญหาจะผ่าคลอดหรือคลอดเอง ได้ทั้งนั้น

 

คุณพ่อเดินจับมือให้กำลังใจคุณแม่ มาถึงหน้าห้องผ่าตัด ส่งคุณแม่เข้าห้องเรียบร้อย ก็เดินลงไปหาอะไรกินที่หน้าตึกคัคณางค์ พร้อมโทรส่งข่าวให้บรรดาญาติพี่น้องทราบข่าวว่า เข้าห้องผ่าตัดไปแล้วจ้า หลังจากนั้นคุณพ่อก็ขึ้นมาเตรียมตัวอาบน้ำ รอรับคุณแม่และน้องนะโม

 

สามทุ่มกว่าๆ สายสืบโทรมาแจ้งข่าวว่า คลอดเรียบร้อยแล้วจ้า...เป็นผู้หญิง ตัวใหญ่ สมบูรณ์ดี ผมดกดำ (เฮ้อ โล่งอก หัวไม่ล้าน ดีใจจัง) ตอนนี้คุณแม่กำลังเย็บแผลอยู่ ส่วนน้องนะโมก็กำลังล้างตัวอยู่ อีกแป๊บเดียวก็ขึ้นมาแล้วล่ะจ้า

 

สี่ทุ่มนิดๆ พยาบาลเข็นคุณแม่เข้ามาส่งที่ห้อง...คุณแม่หน้าตาซีดเซียวเล็กน้อย แต่ก็ยังยิ้มแย้มแจ่มใสดี...แล้วคุณแม่ก็เล่ารายละเอียดในห้องคลอดให้ฟัง สรุปได้ว่า คุณหมอใช้เวลาผ่าไม่ถึง 5 นาที แป๊บเดียว สมกับเป็นอาจารย์หมอ นี่ขนาดมีบรรยายให้นักศึกษาแพทย์ฟังและสอนนักศึกษาแพทย์ไปด้วยยังใช้เวลาไม่นาน

 

คุณพ่อนั่งคุยกับคุณแม่สักพัก ถามเรื่องลูกเรื่องอะไรต่อมิอะไรอีกนิดหน่อย คุณแม่ก็บอกให้เดินไปดูลูกที่ห้องเด็กสิ...ตื่นเต้นจัง จะได้เจอหน้าน้องนะโมแล้ว...ระหว่างเดินไปห้องเด็ก คุณพ่อตื่นเต้นจัง อยากรู้ว่า ลูกพ่อจะหน้าตาเป็นอย่างไร เหมือนใครน้อ (แต่เหมือนคุณแม่ดีกว่านะ คุณแม่สวย)

 

ไปถึงที่ห้องเด็ก ปิดม่านมิดชิดไม่มีใครอยู่เลย หันไปสอบถามห้องพยายาลที่อยู่ข้างๆ กัน ได้ความว่า กดออดเรียกได้เลย อ่ะ กดก็กด เกรงใจเหมือนกันดึกแล้ว เดี๋ยวน้องคนอื่นๆ ตื่น

 

กดออดเสร็จก็มีเจ้าหน้าที่ห้องเด็กคนนึงโผล่หน้าออกมา หน้าตาไม่ค่อยรับแขกเท่าไหร่ (เพราะดึกแล้ว) คุณพ่อเลยบอกไปด้วยความเกรงใจว่า ขอดูหน้าลูกคุณศิริพรที่เพิ่งคลอดหน่อยได้ไหมครับ เป็นคุณพ่ออยากขอดูหน้าลูกสักหน่อย ลูกเพิ่งคลอด

 

คุณพยาบาลหายไปสักพัก ก็อุ้มเด็กตัวน้อย ผิวแดงๆ หน้ากลมๆ ตายังหลับอยู่ ผมดกดำ มาให้ดู....ชื่นใจจริงๆ (แม้ว่าวันแรกที่เราเจอหน้ากันจะเป็นการมองผ่ากระจกก็ตามทีนะลูกนะ) คุณพ่อยืนดูอยู่พักนึงด้วยความอิ่มเอมใจ คุณพยาบาลก็บอกว่า ขอให้น้องไปพักผ่อนก่อนนะคะ เดี๋ยวพรุ่งนี้เช้า ประมาณเก้าโมง จะเข็นไปให้เลี้ยงที่ห้อง

 

คุณพ่อกลับห้องแล้วนะครับ น้องนะโมก็ไปพักผ่อนนะลูกนะ พรุ่งนี้เราเจอกัน...ก่อนน้องนะโมจะเข้าห้องไป น้องนะโมมีการโบกมือบ๊ายบายคุณพ่อด้วยนะ

 

Good Night ราตรีสวัสดิ์ครับ

     Share

<< ไปคลอดวันแรกพบ >>

Posted on Wed 26 Dec 2007 14:52

 

 
  
 






ยินดีต้อนรับสมาชิกใหม่ของครอบครัว
ประสบการณ์ใหม่ที่รถไฟฟ้าใต้ดิน
สืบชะตา
ฝนตก แดดออก
สงกรานต์ หรือสงกรรม 555
นู๋ 4 เดือนแล้วค่ะ
ไปกราบหลวงพ่อจรัญฯ กับน้องแพดเม่นะค้า
เหนื่อยๆ
อัพ อัพ งับ งับ
แพดเม่ 3 เดือนแล้วค่า
วันอะไร?
ถึงป้าเอกค่า
อากึ้ง อากึ้ง
ซินเจียยู่อี่ ซินนี้ฮวดไช้
มา มามะ มาสระผม
น้องแพดเม่จะ 2 เดือนแล้วนะจ๊ะ
น้องนะโม Rename, Welcome Padmé
Padme’
วันแรกพบ
มาแล้วจ้า ในที่สุดเราก็ได้เจอกัน
ไปคลอด
โอ๊ะ โอ๊ะโอ๊ย โอ๊ย
ปวดท้อง
99.9%
จิตตก
Meeting บ้านกล้อง @ มิรากุ
Happy Anniversary 1th
ผ้ารองฉี่
ตึ่ง ตึ่ง ตุ่ง ตุ้ง
เพลงนี้ให้น้องนะโม
Workshop ที่ BNH
น้องนะโม คนซื่อ
น้องนะโม ตื่นเต้น
อาหารเวียดนาม
ตัดผม
กระเป๋าลูกลิงเพื่อลูกหมู
Ninety Eight%
BNH Workshop
ต่อจากเมื่อวาน



Comments




Post Comment

Name :
Email :
URL :
Comment :
กรอกข้อมูลก่อนส่ง CAPTCHA Image
Refresh
 






bestview in 1024*768
The best template from http://www.oblog.cn