21-04-11

วันนี้อยู่ดี ๆ ก็คิดถึงป๊าขึ้นมา ปกติก็คิดอยู่แล้ว แต่วันนี้คิดถึงแบบกะทันหัน 

ส่วนนึงที่เข้ามาเขียนไดเป็นเพราะป๊า  มี้กับป๊าอยู่ไกลกัน เวลามี้ทำอะไร ที่ไหน

ป๊าจะได้เข้ามาอ่าน  ป๊าเป็นผู้ชายโลเทคมาก ๆ นะ แต่ว่าก็พยามยามที่จะเรียนรู้

และเข้ามาอ่านได  เหมือนไดวันนี้ที่ป๊ากำลังอ่านอยู่

จากวันแรกที่เราได้เจอกันในวันที่มี้กำลังบอบช้ำสุด ๆ ในสภาพที่มี้ไม่มีเครื่อง

สำอางค์บนใบหน้า ส่วนป๊า...... เมาแบบหลุดโลก แต่เราไปด้วยจุดประสงค์

เดียวกันคือไปทำบุญกับค่ายอาสาพึ่งพาและแบ่งปัน...................

จากวันนั้นจนวันนี้  เกือบ 3 ปีแล้วนะคะป๊า  แต่เราสองคนยังคุยกันทุกวัน และ

มี้ก็รู้สึกดีเสมอกับสิ่งที่ป๊ามอบให้  ถึงวันนี้ป๊าอาจจะยังทำทุกอย่างตามที่ต้องการ

ไม่ได้ แต่มี้ก็รู้ว่าป๊าพยายาม และ ตั้งใจ

หลาย ๆ ครั้ง เราคิดถึงกัน จนต้องร้องให้

หลาย ๆ ครั้ง ที่ มี้งอแง หรือ ที่ป๊าเรียกว่า งี่เง่า เพราะความคิดถึง แต่ป๊าก็ใจเย็น

กับมี้เสมอ

หลาย ๆ ครั้ง เราต้องผิดหวัง กับสิ่งที่ตั้งใจ

หลาย ๆ ครั้ง ที่เราไม่ได้เจอกัน ด้วยความไม่พร้อม

แต่....... มี้ ก็ยังเฝ้ารอป๊า ด้วยความหวัง

และเชื่อว่าอีกไม่นาน "เรา" จะไปถึงสิ่งที่หวัง

ขอบคุณคนบนฟ้า ที่ทำให้มี้ได้รู้จัก "รัก" จากป๊า 

"เล็กน้อยแต่ยิ่งใหญ่ " นะ สำหรับเราสองคน

.........คึดถึง.........

  :: รูปนี้เป็นรูปแรกของเราสองคน ตอนนั้นยังไม่รู้จักกันเลย แต่พร้อมใจกันแอคท่านี้ ::