:: ของฝากจาก Obata san + ปาร์ตี้บ้านพี่โมช ::
22-04-11
อาทิตย์นึงผ่านไปอย่างรวดเร็ว งานยุ่งจนเกือบลืมวันกันเลยทีเดียว
แป๊บ แป๊บ วันศุกร์อีกแล้วนะ วันนี้ตอนบ่ายต้องไปประชุมที่ Imct
ออกจากที่ทำงานเที่ยงกว่า ๆ ไปถึง Imct บ่ายโมงพอดี เจอ Obata san
เรารีบโบกมือทักทาย ดีใจจัง แกรีบไปหยิบของมาให้เลย เราลืมไปแล้วว่าแกบอก
ว่าจะให้นาฬิกาเรา แต่ไม่มีเวลามาหา Obata san น่ารักกับเราเสมอนะ
คุยกันอยู่พักนึง เราต้องขอตัวมาประชุม
::นั่งรอประชุม::

::ดอกไม้สวย ๆ ในห้องน้ำ::

::ของจาก Obata san::

นั่งคุยรายละเอียดเรื่องระบบสำหรับ Project ใหม่ บ่ายสองครึ่งได้เวลากลับ
::ขอนิดนึงนะ ในห้องน้ำนี่หละ::

กลับจากประชุมถึงที่ทำงานตอนบ่ายสาม รีบเคลียร์งานเพราะวันนี้เรามีนัดกันที่บ้านพี่โมช
พี่ทีแผนก พี่เค้ามีนัดล้างตากัน แต่ว่าเรา มีหน้าที่ไปช่วยกินอย่างเดียว
::ไม่ชอบถ่ายรูป::

รูปนี้ตอนเราบอกว่าถ่ายรูปหน่อยนะ ทุกคนหันมาโดนพร้อมเพรียงกันและพูดว่า อินี่บ้าถ่ายรูป
กุไม่ชอบถ่ายรูป ไม่อยากถ่ายยยยยยยยยยยยยย อืม ไม่อยากถ่ายจริง ๆ ด้วยนะ
::ทางเข้าบ้านพี่โมช::

ออกมานั่งกินกันที่
หน้าบ้านรับลมเย็น ๆ บ้านพี่โมชน่ารักดีอะ พ่อแม่ลูก ชอบร้องเพลง พ่อร้อง
แม่เต้น ฮาได้ตลอด ๆ วันนี้เมนูหลักก็เป็นส้มตำ แต่ว่าด้วยความหิวถ่ายรูปไม่ทัน เหมือน
พายุลง แป๊บเดียว ทุกอย่างหายเข้าไปอยู่ในท้องหมดแล้ว
แต่ที่พิเศษอีกอย่างวันนี้
มีหมึกอย่างด้วย กินตัวเดียวจุกเลย.....
::ตัวใหญ่มากกกก::

::ย่าง ย่าง ย่าง::

::ไม่เหลืออะไรเลย หิวจัด::

คนที่เล่นก็เล่นไป แกงค์ไหนชอบร้องเพลงก็
ร้องไป..... ส่วนเรานั่งคุยกับเพื่อนอยู่หน้าบ้าน ถือเป็นการพักผ่อนที่มีความสุขไปอีกวัน
และเมื่อถึงเวลาคนข้างในตะโกนออกมาว่า หมดตรูดเว้ยยยยย นั้นแหละ ก็คือเวลาที่จะได้กลับบ้าน 5555
ขอเขียนถึงคนคนนั้น เพราะว่าโลกมันกลมเกินไปละ
วันนี้ตอนไปประชุม
รู้สึกตะหงิด ตะหงิดนะ หันไปที่หน้าล๊อบบี้ แทบไม่อยากเชื่อสายตาตัวเองอะ
เจอกันอีกแล้ว เรารีบเดินออกมาไม่อยากสนใจ แต่เพราะต้องมายืนรอรถที่
ด้านหน้า office แล้วมีความรู้สึกว่าเราโดนจ้องมองอยู่เลยหันกลับไปดู
เค้ากำลังให้คนที่นั่งที่โต๊ะมองเรา ประมาณว่านี่ไงแฟนเก่าผม...และถ้าจะ
ให้เดา คนที่ได้ฟังคงไม่ได้รู้สึกดีกับเราเลย.......... โลกมันกลมสิ้นดีนะ
ย้อนไปวันที่ 14 กุมภา วันนั้นอยู่ดี ๆ ก้ได้รับเมสเสจจากเบอร์คุ้น ๆ
เปิดอ่านดู อ้าว....เมสเสจที่เราเคยส่งให้เค้าตั้งแต่ตอนที่คบกันนี่นา
เป็นไรมากมั๊ยเนี่ยเลิกรากันไปนี่ก็ปาเข้าไปปีที่ 5 แล้ว แต่ทุกวันเกิดเรา
วันเกิดเค้า วันวาเลนไทน์ เค้าจะส่งเมสเสจมาให้ตลอด ๆ จะจองเวรกันไปไหน
พอดีกับวันนั้นต้องไปประชุมที่นี่เหมือนกัน และแล้วก็ต้องเจอกันจนได้ คนที่ไม่อยาก
เจอเนี่ย ทำไมต้องเจอนะ เลิกกันเราไม่เสียใจนะ แต่เสียใจตรงที่เป็นผู้ชายทำไมต้องมา
ทำร้ายกันไม่เลิกรา........... 7 ปีที่คบกัน เราจำได้ว่าเราทำหน้าที่ของแฟนที่ดี รวมถึง
ดูแลใส่ใจทั้งเค้า และ ครอบครัว เป็นอย่างดี ไม่ว่าจะเกิดเหตุการณ์อะไร เค้าจะเอาเปรียบแค่ไหน
เราก็อดทนและพยายามยอมรับในสิ่งที่เลือก
เค้าคงไม่คิดว่าเราจะเป็นฝ่ายเลือกที่จะเดินออกจากชีวิตเค้าได้
ถึงไม่เคยใส่ใจให้ความสำคัญ จนวันที่เราเลือกจะเดินออกมา เค้าเลยเพิ่งจะมาคิด........
อย่าคิดอีกเลยนะ ทุกอย่างมันจบไปแล้วอย่ามาทำร้ายกันอีกเลย... เลิกแล้วต่อกันเถอะ
เพราะต่อให้ตอนนี้เราไม่มีใคร "เราก็ไม่กลับไปเลือกคุณ"
|