ไม่มีเวลาให้อัพไดเลย...... ยังคงยุ่งวุ่นวายกับงานทู๊กกกวัน และก็ไม่น่าเชื่อว่าแค่ผ่านไปไม่กีวัน

มีหลายเรื่องราว หลายอารมณ์เกิดขึ้น

เริ่มกันเลยละกันนะ...

1-05-11

วันนี้ป๊าจะลงมาสอบ ป. โท ป๊าลงมาจากขอนแก่นตั้งแต่เมื่อคืน แล้วเข้าไปสอบทีรัชภาคย์

ตอนบ่าย ๆ เราออกจากบ้านไปรอป๊า วันนี้เราจะได้เจอกัน เกือบสองเดือนแล้วที่ไม่ได้เจอ

วันก่อนทะเละกัน (หรือปล่าว) เป็นเราเองมากว่าที่งอแง ถึงขั้นที่ป๊าบอกว่ามี้เริ่มงี่เง่าแล้วนะ

ก็งี่เง่าจริง ๆ นั่นหละ เราเริ่มรู้สึกท้อ และเหนื่อยกันการรอคอย จนป๊าบอกว่าตอนนี้มี้โมโหอยู่

เราคุยกันไม่ได้หรอก มีแต่อารมณ์

ตอนเช้าป๊ารีบโทรมาหาแต่เช้า เราก็เย็นลง ป๊าก็พูดเหมือนเดิมว่าป๊าจะไม่ยอมแพ้โชคชะตา

กว่าที่เราจะได้เจอกัน ได้รักกัน มันยากแค่ไหน ป๊าเชื่อว่าต้องมีสักวันของเรา อดทน และ ศรัทธา

ป๊าจะทำให้ดีที่สุด และประโยคสุดท้าย ที่ป๊าไม่ได้พูดนานแล้ว "ป๊ารักมี้นะ"

เช่นกันนะป๊า "มี้ก็รักป๊า"

ในทุกค่ำคืน เราจะไม่เดียวดาย สู้ไปด้วยกันนะ

2-05-11

ไปดหนังกับป๊าที่ เซ็นทรัลบางนา ไม่ได้ดูหนังด้วยกันเกือบปีแล้ว  เลือกดูเรื่องอะไรจำไม่ได้แล้ว

แต่....ดูได้เกือบครึ่งเรื่องไฟดับ รออยู่นานจนพนักงานบอกว่าวันนี้คงดูต่อไปได้ ให้ตั๋วคืน

ตั๋วจะใช้ได้ถึงสิ้นปี  คิดดูซินาน ๆ จะมาดูสักที แล้วก็เป็นแบบนี้ 55++

สิ่งนึงที่เราสัมผัสได้จากป๊าคือป๊าจะไม่อารมณ์เสีย หรือ หงุดหงิดกับเหตุการณ์แบบนี้ ป๊าจะใจเย็น

เสมอ ไม่ได้ดูก็ไม่เป็นไร นี่แหละคนที่เราอยู่ด้วยแล้วมีความสุข

ป๊ารอรับตั๋วหนังคืน

กลับจากเซ็นทรัลไปส่งป๊าขึ้นรถ

กลับขอนแก่น ส่วนเราไปตัดผม ไม่ได้ตัดผมนานแล้ว ตั้งใจตัดที่เสีย ๆ ออก แต่พี่คนที่ตัดคงจะเพลิน

ตัดออกเยอะเลยยย ตัดผมเสียทิ้งก็เหมือนตัดสิ่งไม่ดีออกไปละกันนะ

3-05-11

ช่วงเวลาแห่งความวุ่ยวายเกิดขึ้นอีกแล้ว คราวนี้ทำเอาไม่ได้กินน้ำ เข้าห้องน้ำกันเลยที่เดียว

ไลน์ผลิตมีปัญหา production อย่างเราก็หัวฟูเป็นธรรมดา แต่มีปัญหาเราก็ต้องแก้ไข

ตอนเกิดปัญหาเราก็แอบนอยด์นะ ว่าทำไมเราพยามยามแล้ว ไม่มีใครสนใจ พอเกิดปัญหา

เราก็ต้องเป็นคนรับผิดชอบมากที่สุด....... แต่พอตั้งสติได้ก็คิดว่านี่แหละมันคือการทำงาน

พอผ่านได้ มันก็ทำให้รู้ว่าบางอย่างมันก็ไม่ได้เลวร้ายอย่างที่คิด

และในความวุ่นวายแบบนี้ ก็ยังมีมุมดี ๆ ให้ได้อิ่มใจเสมอ เพราะวันนี้จุ๊บเพื่อนที่ทำงาน

ต้องรีบกลับบ้านที่ชัยภูมิ พ่อของจุ๊บล้มหมดสติอาการน่าเป็นห่วง ประโยคแรกที่กลอย พูดก่อน

ที่จุ๊บจะลางานด้วยซ้ำคือ "จุ๊บไม่ต้องห่วงงานนะ เราจะทำงานให้เองไม่ต้องกังวล" แค่นี้ก็ชื่นหัวใจ

แล้วนะสำหรับคนฟัง ทุกคนในแผนก ทั้งพี่เอ๋ กลอย เรา คิด ธีร์

ก็ยังคอยถามไถ่ ให้กำลังใจกันอย่เสมอ ล่าสุดเมื่อวานจุ๊บกลับมาทำงานครึ่งวัน ก่อนจะขอลาต่อ

เพราะวันที่จุ๊บกลับมาพ่ออาการแย่ลงมาก จนต้องตัดสินใจผ่าตัดสมอง หลายคน ๆ เดินเข้ามา

ให้กำลังใจจุ๊บ นี่แหละที่ทำให้ไม่ว่างานมันจะหนักหนา เหนื่อยยากแค่ไหนยังชุ่มชื่นหัวใจได้เสมอ

อีกหนึ่งน้ำใจ  ชมพู่จากบ้านคิดเก็บมาฝากเพื่อนที่แผนก

6-05-11

ยุ่งมาทั้งอาทิตย์ ชวนปุ้ยไปหาไรกินที่ซีคอน ปุ้ยให้เลือกร้านบอกปุ้ยว่าอยากกินปิ้งย่าง

เลยเลือกร้านนี้ (จำชื่อไม่ได้อีกแล้ว) ไม่ค่อยอร่อย หรือเราเกาหลีไม่เป็นก็ไม่รู้ 55++

ดูไอ่ตี๋มันทำหน้า เหมือนไม่อยากกิน

ดูมันทำหน้าเจ้าเลห์

8-05-11

วันนี้วันเกิดน้าสาว แม่คนที่สามของชีวิต  ปีนี้ 47 ขวบแล้ว  ตื่นมาใส่บาตรกับน้าสาวแต่เช้า

ตอนสาย ๆ ไปทำบุญที่มูลนิธิแถวสายลวด ปากน้ำ ฉลองวันเกิดล่วงหน้าด้วยจุ้มจุ่มตั้งแต่เมื่อวาน

ปีนี้ซื้อเสื้อให้น้าสาว  วันนี้เป็นวันเกิดของพี่บอยเพื่อนสุดเลิฟของป๊าด้วยเหมือนกัน คนที่เรารัก และดี

กับเราเกิดวันเดียวกันเลยนะ

เจ้าของวันเกิด

พี่น้องสองศรี  น้าสาว กับแม่

ปิดท้ายไดวันนี้ ด้วยลายมือแม่....จากใบเสร็จค่าทำฟัน

แม่ให้จ่ายเงินค่าทำฟันไป 1300 แต่เราให้แม่ 5000 แม่ถาม

ทำไมมันเกินอะ เราบอกของแถม แม่ยิ้ม ๆ น้ำตารื้น... และหอม

แก้มลูกสาวฟอดใหญ่ แทนคำขอบคุณ

มันไม่มีอะไรมากไป ที่ลูกจะให้แม่...