calendar

สองคนพี่น้อง
เปลี่ยนเส้นทาง...
เสมอภาค...
บทเรียนจากของจริง
ร้ายเดียงสา...
นักดนตรี หรือนักโดนตี...
ผู้ช่วยครู
ไปเที่ยวปีนัง
เพลงกล่อมน้องยุค 2008
เสียงสวรรค์
เพลงร็อคของลูก เพลงรักของแม่
เสียงเพรียกกลางดึก...
กินยา... ยากกกก....
แบบฝึกหัดชีวิต
วันหยุดประเทืองปัญญา
ความหวังของแม่
ครอบครัวทันสมัย
กลับบ้านเร็ว
ป่วยสุดสัปดาห์
วันหยุดแบบไม่มีพ่อ...
ผ้าเช็ดตัวผืนน้อย
วันอังคาร ทริปสวนนก
ไปเที่ยวบ้านเดิม
วันเสาร์ วันปาร์ตี้
คืนหนึ่ง
ประเดิม...
shor
tontarn
chingwen
preme
omtang
palmy
poo
nongvenus
ayami



วันหยุดแบบไม่มีพ่อ...

วันหยุดแบบไม่มีพ่อ

 

ชอบจริงๆ เวลามีวันหยุดกลางสัปดาห์แบบวันนี้ โรงเรียนหยุด แต่พ่อไม่หยุด ที่ทำงานของพ่อค่อนข้างจะใช้คนคุ้ม ทำงานวันเสาร์เว้นเสาร์แล้วยังมีวันหยุดน้อยกว่าราชการหรือธุรกิจทั่วๆ ไป แม่เลยได้ผจญภัยกับพี่ลอยและนายเล็กตามประสาวันว่าง!

 

ช่วงเช้าเป็นช่วงเฮฮา ทำอาหารเช้ามื้อถนัด french toast ให้กินกันหนำใจแล้วแม่ก็เริ่มรื้อครัว ทำความสะอาดลิ้นชัก จัดตะกร้าสารพัดสมบัติ จัดสรรที่วางของบนเคาน์เตอร์ใหม่ ควบไปกับการเอาผ้าเข้าเครื่องซัก ตากผ้า 2-3 รอบ มองนาฬิกาอีกที อ้าว...ได้เวลาอาบน้ำทำตัวหอมๆ กันแล้ว หลังอาบน้ำ ก็ปล่อยสองพี่น้องกอดรัดฟัดเหวี่ยงกันไป แม่ตามเก็บเครื่องครัวที่เอามาล้างกลิ่นแมลงสาบ จับเข้าถุงเล็กๆ แยกไว้เป็นอย่างๆ คุณย่ากลับมาบ้านคราวนี้คงต้องเริ่มจำกันใหม่ว่าอะไรย้ายไปอยู่ที่ไหน

 

พอซัก 11 โมง แม่ก็ต้อนสองหนุ่มไปสนามเด็กเล่น สัญญาเอาไว้หลายทีแล้วว่าจะพาไป แดดไม่แรงเท่าไหร่ พระอาทิตย์หลบๆ ซ่อนๆ อยู่หลังเมฆพอสมควร ที่มาเลเซียนี่ดีอย่าง กำหนดเป็นข้อปฏิบัติแก่เจ้าของโครงการบ้านจัดสรรทั้งหลายว่า ทุกๆ หัวถนน (ไม่รู้เค้านับกันกี่หลังคาเรือน) จะต้องมีสนามเด็กเล่น หรือพื้นที่เล่นกีฬาให้ผู้อาศัย แล้วของเล่นเครื่องเล่นที่มีก็คุณภาพดี มีไม้ลื่น อุโมงค์ ที่ปีนป่าย ม้ากระดก ชิงช้า ครบพอให้เด็กๆ เพลิดเพลินได้จริงๆ พี่ลอยชอบเครื่องเล่นชุดใหญ่ในขณะที่นายเล็กรักเดียวใจเดียวอยู่กับชิงช้า นั่งได้เป็นชั่วโมงๆ เลย สนามที่พาไป มีชิงช้าสำหรับเด็กเล็ก เพราะเค้าทำที่นั่งเป็นแบบมีช่องให้สอดขาและหย่อนก้นลงไปนั่งได้อย่างปลอดภัย แถมโซ๋ที่ห้อยชิงช้าก็มียางนิ่มๆ หุ้มให้มือน้อยๆ จับได้แบบไม่เจ็บ นายเล็กถึงนั่งได้นานขนาดนั้น

 

เล่นเสร็จก็พาไปกินข้าวกลางวันตรงร้านหัวมุมถนนเจ้าประจำ บะหมี่หนึ่งชามแบ่งกันสองคนพี่น้อง แม่กินก๋วยเตี๋ยวปีนังเผ็ดๆ หน่อย นายเล็กหยิบถั่วงอกกับเส้นก๋วยเตี๋ยวคำเล็กๆ เข้าปากไป 4-5 คำ ก่อนจะหันมาบอกว่า “สไปซี่” เออ...เก่งจริง กินได้ทุกรสชาติเลยนะลูก

 

ตกเย็น แม่ละความพยายาม (ได้อย่างง่ายดาย) ในการทำอาหารเย็นให้ลูกตั้งแต่เมฆฝนยังไม่ลอยมาทางนี้ พอจับสองหนุ่มขึ้นรถขับพ้นประตูบ้านได้เท่านั้นแหล่ะ ฝนก็ตกซู่ลงมาแบบเต็มเม็ดเต็มหน่วย ทั้งฟ้าร้อง ฟ้าแลบ ลมกรรโชก อย่างที่เคยบอกไง ฝนที่นี่ตกอย่างจริงๆ จัง จะเป็นเพราะทำเลที่ตั้งอยู่บนแหลม (ที่เรียกว่าแหลมมลายู ตามที่เรียนมาในวิชาภูมิศาสตร์ไง) ทำให้เมฆฝนหอบเอาไอน้ำที่ระเหยจากทะเล ปะทะกับแนวเขาสูงๆ ต่ำๆ บนแผ่นดินในระยะหอบใกล้ๆ  หรือว่าเป็นเพราะความเป็นป่าเขตร้อนของพื้นที่ดั้งเดิมที่แม้ว่าจะโดนเปลี่ยนโฉมป่าเขตร้อนมาเป็นสวนปาล์มและสวนยาง แต่ก็ยังนับว่ามีต้นไม้ครอบคลุมพื้นที่มากกว่าเมืองไทยหลายเท่านัก

 

ดูจากท้องฟ้าที่มืดตื้ดตื๋อแล้ว ท่าทางจะไม่ได้ลงไปนั่งกินที่ร้านแบบตัวแห้งแน่ๆ แม่เลยขับรถวนไปที่ซูเปอร์มาร์เก็ต โดยได้กำลังใจสนับสนุนจากพี่ลอยว่าไปกินพิซซ่ากันดีกว่า เอ้า...ไหนๆ วันนี้ก็เป็นวันหยุดแบบไม่มีพ่อแล้ว ตามใจลูก (สมใจแม่) ก็แล้วกัน

     Share

<< ผ้าเช็ดตัวผืนน้อยป่วยสุดสัปดาห์ >>

Posted on Fri 21 Mar 2008 8:16
 

Comments

พี่ก้อนเอารูปไปแปะไว้ที่ photobucket สิค่ะ
load ขึ้นไปแล้วก็ขยายรูปให้ใหญ่ คลิกขวา copy
แล้วกลับมาที่หน้าไดอารี่ มา paste ได้เลย
ทีนี้ก็จะได้รูปสวยๆ มาแปะที่ไดอารี่ กี่รูปก็ได้ค่ะ

ส้ม   
Sat 22 Mar 2008 22:04 [1]

 
 
Name :
Email :
URL :
Comment :
กรอกข้อมูลก่อนส่ง CAPTCHA Image
Refresh