Calendar
 
  Last Diary
 
you got mee : เธอลืมฉันเอาไว้ให้เดียวดาย
ดวงใจรำพัน 4 : ดวงใจรำพัน
ดวงใจรำพัน 3 ; รอเธอตรงนี้......ที่เดิม
ดวงใจรำพัน 1 : ในห้วงคำนึง
ดวงใจรำพัน 1 : สายน้ำ...ความรัก
น้ำตาเทียน (หรือฉันเองที่ผิด) Yuri 19
น้ำตาเทียน (หรือฉันเองที่ผิด) Yuri 18
น้ำตาเทียน (หรือฉันเองที่ผิด) Yuri 17
น้ำตาเทียน (หรือฉันเองที่ผิด) Yuri 16
น้ำตาเทียน (หรือฉันเองที่ผิด) 15
น้ำตาเทียน (หรือฉันเองที่ผิด) Yuri 14
น้ำตาเทียน (หรือฉันเองที่ผิด) Yuri 13
น้ำตาเทียน (หรือฉันเองที่ผิด) Yuri 12
น้ำตาเทียน (หรือฉันเองที่ผิด) Yuri 11
น้ำตาเทียน (หรือฉันเองที่ผิด) Yuri 10
น้ำตาเทียน (หรือฉันเองที่ผิด) Yuri 9
น้ำตาเทียน (หรือฉันเองที่ผิด) Yuri 8
น้ำตาเทียน (หรือฉันเองที่ผิด) Yuri 7
น้ำตาเทียน (หรือฉันเองที่ผิด) Yuri 6
น้ำตาเทียน (หรือฉันเองที่ผิด) Yuri 5
น้ำตาเทียน (หรือฉันเองที่ผิด) Yuri 4
น้ำตาเทียน (หรือฉันเองที่ผิด) Yuri 3
น้ำตาเทียน (หรือฉันเองที่ผิด) Yuri 2
น้ำตาเทียน (หรือฉันเองที่ผิด) Yuri
  Favourite Diary
  ทอถักอักษร
  Counter
       


  น้ำตาเทียน (หรือฉันเองที่ผิด) Yuri 5  

เรื่อง น้ำตาเทียน (หรือฉันเองที่ผิด)  ตอนที่ 5

 

ต้นเดือนตุลาคม  2550

               

                หลังจากสอบเสร็จนักศึกษาหลายคนต่างแยกย้ายกันกลับบ้านเพื่อรอเวลาเปิดเทอมใหม่ซึ่งรวมทั้งบีด้วย แต่แนนไม่กลับบ้านเพราะเธอต้องเตรียมตัวออกฝึกปฏิบัติการสอนในโรงเรียนเพราะสาขาที่แนนเรียนนั้น เวลาเรียนสังกัดคณะมนุษยศาสตร์ก็จริงอยู่ แต่เนื่องจาก เธอเรียน คบ. 5 ปี ทำให้ต้องสังกัดคณะครุศาสตร์อีกคณะหนึ่งด้วย ซึ่งครุศาสตร์ คือ คณะที่ผลิตครูนั่นเอง  จึงจำเป็นต้องมีการฝึกสอน  เป็นเวลา 1 ปี เต็ม ในช่วง ปี 4 เทอม 2  และ  ปี 5 เทอม 1 แนนได้มาเตรียมตัวฝึกสอนที่หอพักของแป้งซึ่งเป็นเพื่อนที่เรียนสาขาเดียวกัน  โดยจัดเตรียมแผนการสอน และ สื่อประกอบการสอนเอาไว้  หอพักที่แป้งอยู่  เป็นหอหญิงซึ่งห้ามผู้ชายเข้า  ทำให้สมาชิกส่วนใหญ่ในหอพักหญิงแห่งนี้ จะเป็นทอม ดี้  เลสเบี้ยน  และมักอยู่กันเป็นคู่ๆ  รวมทั้งคู่ของแป้งที่อยู่กับอันซึ่งเป็นทอมที่เท่ที่สุดในเอกศิลปะศาสตร์ ของมหาลัยที่พวกเธอเรียนอยู่  ขณะทำงานอยู่นั้นเอง แป้งได้ขอตัวไปเก็บผ้าหลังห้อง  อันซึ่งอยากรู้เรื่องแนนกับบี แต่มากล้าถามต่อหน้าแป้ง  ก็ได้ถามแนน ถึงบีว่าช่วงนี้ไม่ค่อยเห็นแนนไปไหนกับบีสักเท่าไหร่

                        “พี่แนนๆ  ทำไมเดี๋ยวนี้ ไม่ค่อยเห็นพี่แนนไปไหนกับแฟนเลยล่ะ” 

                                “บีเค้ากลับบ้านจ๊ะอัน  ว่าแต่หออันปิดเวลากี่ทุ่มเหรอ”

                                “ปิดตอน ตีสอง  พี่แนนถามทำไม  อย่าบอกนะว่า จะชวนบีมาอยู่หออัน

”หา....อะไรนะ   ไอ้หมาอัน  พี่แนนกับน้องบีจะมาอยู่หอเราเหรอ  ยัยแนน บอกมาเดี๋ยวนี้นะ”  อันถามเสียงดัง ทำให้แป้งซึ่งอยู่หลังห้อง  เดินเข้ามาถาม  พร้อมๆๆกับเขย่าตัวแนนไปด้วย

“เบาๆๆๆยัยแป้ง  ฉันแค่ถามเฉยๆๆ  ก็เห็นบางครั้ง  กว่าพวกแกจะเข้าหอก็ดึกดื่นเที่ยงคน ก็เลยอยากรู้ว่ามันปิดตอนไหน พวกแกถึงตะเวนราตรีได้ ก็เท่านั้นเอง”

“แล้วไป.....อุตส่าห์ดีใจนึกว่าแกจะมาอยู่หอฉัน เผื่อวันไหนอันไม่อยู่ฉันจะได้ไปนอนกับแกได้”

“อิอิ...ถึงจะไม่ได้อยู่หอเดียวกัน   แต่เวลาอันไม่อยู่  แกก็ไปรับฉันมานอนด้วยก็ได้ไม่เป็นไร”

                                “จ้า......แต่คงไม่ไปรับบ่อยๆหรอก  เกรงใจ  เตยเพื่อนแกน่ะ  อิอิ”

 

                        ***อ่านปากของฉันนะ  ว่า...เธอ  อยากจะพุดอีกครั้งว่า....เธอ***

                                                                                    เพลงรักเธอ  ศิลปิน โต๋ ศักดิ์สิทธิ์

                ขณะที่ทั้งสามคนกำลังเตรียมการฝึกสอนอยู่นั่นเอง  เสียงโทรศัพท์ของแนนก็ดังขึ้น  ซึ่งเป็นสายจากบีนั่นเอง

                                “สวัสดีจ๋า...ที่รักทำอะไรอยู่ครับ  ”  เสียงของบีที่ดังอยู่ปลายทำให้แนนยิ้มอย่างความสุข

                                “ค่ะ  ตอนนี้เค้ามาทำงาน ที่ห้องแป้งค่ะ  เตรียมตัวฝึกสอนค่ะ  แล้วตัวเองทำไรอยู่ค่ะ”

                                “เค้ากำลัง คิดถึงจ๋าอยู่ครับ เอ่อ...จ๋า  เค้าคิดถึงตัวเองจังไม่ได้เจอตั้งนาน  เดี่ยวพรุ่งนี้เค้าจะไปหาตัวเองนะ  แต่ว่า หอมันจะเปิดตอนเปิดเทอมนะ  เค้าไปนอนหอตัวเองได้ไหมอ่ะ”

                                “ค่ะ...แล้วลูกหมาบีจะมากี่โมงค่ะเค้าจะได้ไปรับได้ถูก”

                                “อืม....น่าจะถึงประมาณเที่ยงคืนนะ ”

“เที่ยงคืนเหรอ  หอเค้าปิด  3 ทุ่มอ่ะ  ทำไงดีล่ะเนี่ย ! เดี๋ยวเค้าลองคิดดูนะ”

“ครับที่รัก  ทำงานต่อไปเถอะ  เท่านี้นะครับ”

“ค่ะ  สวัสดีค่ะ” 

หลังจากวางสายไป  ยังไม่ทันที่แนน จะลงมือทำงานต่อ  แป้งและอัน ก็จ้องมองมาที่เธอเขม็งเพราะต้องการให้เธอเล่าเรื่องที่คุยกับบีให้ฟัง

“อ้าว  จ้องกันเข้าไป  มีอะไรจะถามก็ว่ามาทั้งคู่นั่นแหละ”

“ก็อยากรู้ว่า  บีจะมาหาเหรอ  แล้วจะมากี่โมง”  แป้งถามอย่างอยากรู้

“พรุ่งนี้ตอนเที่ยงคืนจ้า  แต่หอเราปิด  3 ทุ่ม  เลยไม่รู้จะทำยังไงเนี่ย”

“พี่แนนพาบี  มานอนห้องอันก็ได้ครับ สะดวกกว่าใช่ไหมแป้ง  อันกับแป้งก็อยากเห็น บีแบบชัดๆสักที”  อันเสนอให้แนนพาบี  มานอนที่ห้องของตนเอง

“มันจะดีเหรออัน พี่เกรงใจนะค่ะ”  แนนถามอย่างเกรงใจ

“ไม่ต้องเกรงใจน่าแนน  ฉันเห็นด้วยกับอัน  เพราะแกเองก็คบมาตั้งหลายเดือนแล้ว  พวกเรายังไม่ได้รู้กับบี อย่างเป็นทางการเลย  ”

“ใช่ๆๆๆๆ   แต่พรุ่งนี้  น้องเเอมน้องของอันมานอนด้วยจะนอนกันยังไงคิดสิแป้ง”

“ไม่ยากเลยเรื่องนี้  แนนกับบีนอนบนเตียง  เรา 3  คนปูที่นอนหน้าโทรทัศน์สิ”

                                “ดีเลย  งั้นเอาตามนี้เลยนะพี่แนน  แต่อันว่าตอนนี้เรานอนดีกว่าดึกแล้วอ่ะ”

                                “อืม....นอนก็นอน  นอนกันเถอะ  แนน”

            หลังจากนั้นทั้ง 3 ก็นอนหลับไป เพราะเหนื่อยจากการเตรียมทำแผนการสอน  และ สื่อการสอน  มาตลอดทั้งวัน โดยเฉพาะแนนนั้นเธอไม่ได้เฉลียวใจเลยว่า นับตั้งแต่วันพรุ่งนี้ไป ความรักของเธอกำลังจะเปลี่ยนแปลงไปมากมาย และไม่มีทางกลับไปเป็นเหมือนเดิมได้อีก

............................................................................

วันที่ 8 ตุลาคม 2550

            วันนี้แนนได้มาเตรียมตัวฝึกสอนที่หอพักของแป้งอีกวันหนึ่ง  และเหตุผลสำหรับนอกจากมาทำงาน คือมารอรับบี  เพราะบีจะมาตอนเที่ยงคืน 

ตอนเที่ยงคืนของวันนั้นบีได้โทรให้แนนไปรับ  แนนเตรียมตัวจะออกไป  แต่อันอาสาจะไปรับบีเองเพราะไม่อยากให้แนนขับรถไปเอง  เมื่อบีมาถึงก็ได้พุดคุยกับสักพักก็พากันนอน โดยที่แนนกับบีนอนบนเตียง ส่วน แป้ง อัน และน้องเเอม (น้องสาวของอัน)ปูที่นอนหน้าโทรทัศน์

                                “ดูนะจ๋า  เพราะเค้าจะไม่ให้ดูแล้ว” บีเอื้อมมือมากอดแนนไว้ พร้อมกับยื่นโทรศัพท์ให้แนนดู

                                “ไม่เป็นไรหรอก ลูกหมาเค้าเชื่อใจตัวเอง” แนนพูดพร้อมกับนอนตะแคงหันหน้าหนีไปทางอื่น

                                “ดูเถอะจะได้รู้ว่า เค้าแอบมีคนอื่นหรือเปล่า  หันหน้ามาทางนี้สิจะหันหน้าไปไหนล่ะครับ” บีจับตัวแนนให้หันหน้ามาทางตัวเอง

                                “นอนกันเถอะค่ะ ดึกแล้ว  ฝันดีนะคะ พรุ่งนี้จะได้ไปหอเค้าแต่เช้าด้วย” แนนบอกให้บีนอน เขารับคำอย่างว่าง่าย ก่อนที่จะพากันหลับไป

……………………………………………………

            รุ่งเช้าแนนจึงพาบีไปหอพักของแนน ระหว่างทางไปหอพักแนน อยู่ๆบีก็เกิดเปลี่ยนใจจะกลับไปของบ้านของเขาคืน  โดยบอกว่าบีนอนไม่หลับอยากกลับบ้านมากกว่า  บีได้กลับไปห้องของแป้ง และได้ให้แป้งกับอันไปส่ง ส่วนแนนน้องแอมน้องสาวของอันเป็นผู้ไปส่งแนนที่หอพักของแนน  เมื่อมาถึงหอพักของแนน น้องแอมก็ได้กลับห้องไป  แนนจึงได้ออกไปโทรศัพท์หาบีที่ดาดฟ้าซึ่งติดกับห้องพักของเธอ  เพราะเธอมีลางสังหรณ์ กับอาการเย็นชาของบี  เพราะตั้งแต่ตื่นนอนมา บีก็ไม่ค่อยพูดกับเธอเท่าใดนัก

“บี....ตัวเองเป็นอะไร อยู่ๆก็อยากกลับบ้าน” แนนถามบีด้วยเสียงสั่นๆ

“ไม่มีอะไรหรอกพี่แนน  บีแค่นอนไม่หลับเลยอยากกลับบ้าน ก็เท่านั้นเอง ไม่มีไรหรอก”

“ถ้าไม่มีอะไรจริงๆ ทำไม ถึงเรียกเค้าว่า พี่แนน แล้วทำไม ถึงแทนตัวเองว่า บีล่ะ บอกเค้ามา สิ  ว่า ตัวเองเป็นอะไรไป” แนนร้องไห้ออกมากับคำพูดที่เปลี่ยนไปของบี

“เอ่อ....คือว่า  ถ้าเค้าพูดออกไป  ตัวเองจะโกรธ เค้าไหม”  บีพูดออกมาอย่างชั่งใจว่าจะบอกแนนดีไหม

“บอกมาเถอะ  เค้าไม่โกรธหรอก”  แนนพูดอย่างใจดี

“คือว่า  ตอนที่เค้านอนอยู่กับตัวเอง  ภาพแฟนเก่าเค้ามันผุดเข้ามาเต็มเลย  เค้าว่าเราเลิกกันเถอะนะ  เค้าขอโทษแต่เค้ายังลืมแฟนเก่า  เค้าไม่ได้จริงๆ”

“……………………”  เมื่อได้ยินสิ่งทึ่บีพูด  มันทำให้แนนพูดไม่ออก  วันนี้เธอต้องเสียบีไปแล้วจริงๆ

“จ๋า  บีขอโทษ  บีพยามยามที่จะรักจ๋าแล้ว  แต่บีทำไม่ได้  เพราะ ยังไงจ๋าก็ไม่ใช่คนที่ใช่...จ๋าเข้าใจไหม”

“อืม.............ขอให้บีมีความสุขนะ  ยังไงเค้าก็จะรักและจะรอตัวเองตลอดไป” 

“เค้าขอโทษนะ  แต่ตัวเองไม่ใช่คนที่ใช่จริงๆ  เราเลิกกันนะ ตอนนี้แค่นี้ก่อนได้ไหม  ไว้ถึงบ้านแล้วเค้าจะโทรหานะ  ”

หลังจากฟังคำบอกเลิกของบี  ทำให้แนนถึงกับเข่าอ่อน ทรุดลงไปกับพื้นของดาดฟ้า  ระหว่างนั้นฝนได้ตกลงมาพอดีแต่แนนก็หาได้สนใจไม่  เธอปล่อยน้ำตาให้ไหลแข่งกับสายฝนที่กระหน่ำลงมา  เธอนึกถึงคำพูดของบีที่เคยพูดในวันที่เธอบอกเลิกเขา ว่าคงอยู่ไม่ได้ถ้าไม่มีเธอ  แต่วันนี้คนที่ต้องร้องไห้เจ็บปวดมากมายกลับเป็นเธอ  คนที่รู้สึกว่าจะมีชีวิตอยู่ต่อไปอย่างไร  ในวันนี้กลับกลายเป็นเธอ  ความเสียใจที่ไม่คาดคิดมาเยือนเธอแล้วในวันนี้ มันทำให้เธอนึกถึงคำพูดของเตยที่บอกว่า

“รถไฟ  เรือเมล์  ลิเก  ทอม  ไว้ใจไม่ได้ ”

………………………………………………………..

                หลังออกเวรเตยได้กลับมายังหอพัก  เมื่อขึ้นไปยังห้องนอนเธอเห็นกระเป๋าสะพายของแนนวางอยู่ เธอจึงร้องเรียกหาแนน แต่ไม่ได้ยินเสียงตอบกลับ  จึงมองออกไปที่ดาดฟ้าพบแนนกำลังนั่งตากฝนอยู่จึงรีบเข้าไปถามว่าเกิดอะไรขึ้น

                                “แนนๆ  แกเป็นอะไร ทำไมมาตากฝนอย่างนี้  แล้วบีล่ะ บีไปไหน ไหนแกบอกว่าวันนี้ บีจะมาไม่ใช่เหรอ แนนแกร้องไห้เหรอ” เตยรีบเข้าไปถามเตยเมื่อเห็นแนนร้องไห้  ก็เข้าไปกอดแนนไว้แน่น

                                “บีไปแล้ว ฮือๆๆๆเตย  บีเค้าทิ้งฉันไปแล้ว  ฮือๆๆๆๆ” แนนร้องไห้หนักขึ้น  เมื่อเห็นเตยมา

                                “อย่าคิดมากเลย ฉันเคยบอกแก แล้วใช่ไหม  ว่า รถไฟ  เรือเมล์  ลิเก  ทอม  ไว้ใจไม่ได้  แต่แกก็ไม่เชื่อฉัน  เฮ้อ...ยังไงมันก็ผ่านไปแล้ว  เข้าห้องเถอะแนน   ถึงใครจะทิ้งแกไป  แต่แกยังมีฉัน ที่จะอยู่ข้างแกไม่มีวันทิ้งแกไปไหน นะแนน”  พูดจบเตยก็พาแนนเข้าห้อง  หยิบผ้าขนหนูมาเช็ดผมและตัวให้  พร้อมๆๆกับบ่นไปด้วย

                                “แกไม่น่าทำร้ายตัวเองแบบนี้เลย เฮ้อ.....ฝากไว้ก่อนนะนายบี เจอเมื่อไหร่จะด่าให้กระจุยเลย”

                                “อย่านะ เตย  แกอย่าด่าบีนะ บีไม่ผิด  คนผิดคือฉัน  ฉันผิดคนเดียว...”

                        “เฮ้อ............ยัยแนน  เค้าทำกับแกขนาดนี้   แกยังปกป้องเค้าอีกเหรอ  ถ้าแกอยากร้องไห้ก็ร้องออกมาให้หมด ” เตยโอบกอดแนนเอาไว้  ซึ่งเเนนได้ซบหน้ากับไหล่เตย

                                “ขอบใจมากนะเตย  ที่แกยังอยู่ข้างๆ ฉันในยามที่ฉันอ่อนแอ”

                                “เฮ้อ.....ไม่เป็นไร ก็แกเป็นเพื่อนรักของฉันนี่นา เฮ้อ.....เปียกหมดเลยเปลี่ยนเสื้อผ้าเถอะแนน เดี๋ยวฉันจะไปอาบน้ำแกอยู่คนเดียวแปปนึง  ”  

            ค่ำคืนอันเหน็บหนาว เนื่องจากสายฝนได้กระหน่ำมากระแทกตัวและจากน้ำคำของบีที่มากระแทกใจของแนน  เธอได้หลับตาพักตาพักใจในอ้อมกอดของเตยเพื่อนสนิทตั้งแต่สมัยมัธยมที่โอบกอดร่างของเธอเอาไว้  พร้อมคำปลอบโยนว่า *ไม่เป็นไรๆๆ*  เพียงเท่านี้  ความรู้สึกของแนนก็ไม่โดดเดี่ยวในคืนที่สายฝนท่วมใจอย่างนี้

 

………………………………………………………………………………

 

     Share

<< น้ำตาเทียน (หรือฉันเองที่ผิด) Yuri 4น้ำตาเทียน (หรือฉันเองที่ผิด) Yuri 6 >>


Posted on Sat 3 Apr 2010 13:48

Name :
Email :
URL :
Comment :
กรอกข้อมูลก่อนส่ง CAPTCHA Image
Refresh