Calendar
 
  Last Diary
 
แด่เธอที่รัก
Never give up on you
you got mee : เธอลืมฉันเอาไว้ให้เดียวดาย
ดวงใจรำพัน 4 : ดวงใจรำพัน
ดวงใจรำพัน 3 ; รอเธอตรงนี้......ที่เดิม
ดวงใจรำพัน 1 : ในห้วงคำนึง
ดวงใจรำพัน 1 : สายน้ำ...ความรัก
น้ำตาเทียน (หรือฉันเองที่ผิด) Yuri 19
น้ำตาเทียน (หรือฉันเองที่ผิด) Yuri 18
น้ำตาเทียน (หรือฉันเองที่ผิด) Yuri 17
น้ำตาเทียน (หรือฉันเองที่ผิด) Yuri 16
น้ำตาเทียน (หรือฉันเองที่ผิด) 15
น้ำตาเทียน (หรือฉันเองที่ผิด) Yuri 14
น้ำตาเทียน (หรือฉันเองที่ผิด) Yuri 13
น้ำตาเทียน (หรือฉันเองที่ผิด) Yuri 12
น้ำตาเทียน (หรือฉันเองที่ผิด) Yuri 11
น้ำตาเทียน (หรือฉันเองที่ผิด) Yuri 10
น้ำตาเทียน (หรือฉันเองที่ผิด) Yuri 9
น้ำตาเทียน (หรือฉันเองที่ผิด) Yuri 8
น้ำตาเทียน (หรือฉันเองที่ผิด) Yuri 7
น้ำตาเทียน (หรือฉันเองที่ผิด) Yuri 6
น้ำตาเทียน (หรือฉันเองที่ผิด) Yuri 5
น้ำตาเทียน (หรือฉันเองที่ผิด) Yuri 4
น้ำตาเทียน (หรือฉันเองที่ผิด) Yuri 3
น้ำตาเทียน (หรือฉันเองที่ผิด) Yuri 2
น้ำตาเทียน (หรือฉันเองที่ผิด) Yuri
  Favourite Diary
  ทอถักอักษร
  Counter
       


  น้ำตาเทียน (หรือฉันเองที่ผิด) Yuri 7  

เรื่อง น้ำตาเทียน (หรือฉันเองที่ผิด) ตอนที่ 7

 

เดือนพฤศจิกายน  2550          

            นานร่วมครึ่งเดือนมาแล้วที่แนนได้มาฝึกสอนที่โรงเรียนเดียวกับแป้งโดยทุกๆ เช้า  อันจะมาส่งแป้งที่โรงเรียนและจะแวะมารับแนนไปด้วยกันเสมอ  ซึ่งแนนก็ยังคุยกับแป้งอย่างปกติที่สุดเสมือนว่าเธอไม่เคยรับรู้เรื่องอะไรเกี่ยวกับแป้งและบีมาก่อน   การที่แป้งมารับเธอพร้อมอันนั้นมันทำให้เธอสับสนอยู่ไม่น้อยเพราะแป้งกับอันก็ยังคงรักกันดีไม่มีวี่แววจะเลิกกัน  หรือว่าภาพที่เธอเห็นในวันนั้น  ที่แป้งและบีบอกว่าเป็นแฟนกันนั้น เป็นเพียงความฝันที่มันไม่เคยเกิดขึ้นจริง  ขณะที่เธอกำลังคิดอะไรเกี่ยวกับเรื่องราวดังกล่าวนั้นแป้งก็ได้มาหาเธอที่ห้องเรียนที่เธอฝึกสอนอยู่  และได้เรียกเธอเบาๆ  ทำให้เธอไม่ได้ยินเสียงเรียกของแป้ง  ทำให้แป้งต้องเรียกด้วยเสียงที่ดังกว่าเดิม จนทำให้แนนตกใจเผลอกรี๊ดลั่นห้อง

                                “โอ๊ย!ยัยแนน  แกจะตกใจอะไรหนักหนา  ฉันเองแป้งไง  มัวแต่นั่งเหม่ออะไรอีกล่ะ”

                                “อ้าวแป้งเองเหรอ  มาเงียบๆ และตะโกนซะดังใครจะไม่ตกใจล่ะ  ว่าแต่แกมาทำไมเหรอ  ยังไม่ถึงเวลาเลิกเรียนเลยนะ”

                                “ก็ฉันจะมาขอยืมโทรศัพท์แกซะหน่อย  โทรถูกซิมดีแทคไม่ใช่เหรอ ”

                                “เอาไปสิ ของฉันโทรในเครือข่ายนาทีละ 24 สตางค์นะ ว่าแต่แกจะโทรหาใคร  อันไม่ได้ใช้ดีแทคไม่ใช่เหรอ”

                                “ก็ๆ เอ่อ...โทรหาเพื่อนนะ  ผักกาดไง  จำได้ไหม บัดดี้ฉันที่เรียนราชภัฏบุรีรัมย์นะ  พอดีจะขอดูแผนการสอนของผักกาดหน่อยนะ  ผักกาดสอน  ป. 3  เหมือนกัน”

“เหรอ...งั้นฝากถามด้วยนะว่ามีแผนการสอนของ ป. 4 ไหม คุยเสร็จเก็บไว้ในกระเป๋าฉันด้วยนะ  เดี๋ยวฉันต้องไปสอนแล้ว  ไปก่อนนะ”

                                “ได้ๆๆ  เดี่ยวจะบอกให้  ไปสอนเถอะเดี๋ยวจะเก็บไว้ให้นะ”

                จากนั้นแนนก็ได้เดินเข้าห้อง  ป.4/4  ที่เธอมีคาบสอน  เมื่อเธอออกจากห้องสอนแล้วได้มาที่โต๊ะในห้องพักครูก็ได้พบ  กระดาษแผ่นหนึ่งที่แป้งเขียนถึงตัวเธอ

                *** แนนตอนเย็นกลับเองนะ  พอดีเรามีธุระนะต้องกลับก่อน  คงไม่โกรธเรานะ ***

                แนนก็ได้แต่คิดว่าแป้งมีธุระอะไรที่ต้องรีบร้อนออกไปขนาดนั้น  เมื่อเธอเปิดดูโทรศัพท์ก็ต้องแปลกใจเมื่อสายที่แป้งโทรออกเป็นเบอร์ของบีไม่ใช่เบอร์ของผักกาดอย่างที่แป้งได้กล่าวอ้าง  พฤติกรรมของแป้งมันทำให้แนนสับสนว่าแป้งกำลังทำอะไรอยู่กันแน่

.....................................................................................................

                วันหนึ่งแนนได้ไปทานข้าวที่ตลาดไนท์บาซ่ากับเตย ซึ่งวันนี้เตยไม่ได้เข้าเวรที่โรงพยาบาล เลยได้มาด้วยกัน  ระหว่างที่กำลังเดินดูสินค้าพวกเสื้อผ้าต่างๆเพื่อเป็นการย่อยอาหารอยู่นั้น  สายตาของเตยก็ได้ไปสะดุดกับคนคู่หนึ่งกำลังเลือกเสื้อผ้าอยู่ก่อนแล้ว ซึ่งคนคู่นั้นคือแป้งและบีนั่นเอง  เตยจึงบอกให้แนนทักทายคนทั้งคู่   

                                “แนนๆนั่นมันยัยแป้งกับนายบีแฟนเก่าแกนี่ ทำไมถึงมาด้วยกันได้เราไปทักทายหน่อยไหม”

                                “ไม่เอาน่าเตย ฉันยังไม่อยากรับรู้อะไร  ตอนนี้”

                                “แนน  แกอย่าป๊อดสิ  จะได้รู้ไงว่า 2 คนนั้นเป็นกิ๊กกันจริงๆหรือแค่พี่น้องกัน”

                                “เตยอย่าไม่เอา  ฉันยังไม่อยากคุย” แนนพยายามเรียกเตยไว้  แต่มันก็ไม่ทันเมื่อเตยได้เดินแกมวิ่งเข้าไปหา แป้งและบีซึ่งกำลังเลือกเสื้อผ้าอีกร้านหนึ่ง

                                “สวัสดีแป้ง  สวัสดีน้องบี  ทำไมมาเดินไนท์ด้วยกันได้ล่ะ แล้วน้องอันไปไหน  ตามปรกติเห็นคุมแจไม่ใช่เหรอ”  เสียงทักทายของเตยทำให้แป้งและบีตกใจหันมาตามเสียงเรียกทันที

                                “เอ่อ.......เตย   แล้วแนนไม่มาด้วยเหรอ”  แป้งเอ่ยถามเตยเพราะกลัวแนนจะรู้เรื่องที่ตนเองมากับบี

                                “นั่นไงยัยแนน  ว่าแต่ทำไมมาเดินไนท์ด้วยกันได้ล่ะ แล้วน้องอันไปไหนล่ะ”  เตยถามแป้งออกไป  ยังมิทันที่แป้งจะตอบคำถามของเตย  แนนก็เดินมาถึงตรงนั้นพอดี

                                “อ้าวแป้ง  บี  มาซื้อเสื้อผ้ากันเหรอ”   เมื่อแนนมาถึงก็ได้เอ่ยถามแป้ง

                                “ใช่ครับพี่แนน  พอดี อันเค้ากลับบ้าน บีก็เลยมาเดินเป็นเพื่อน หัวโต เอ้ย พี่แป้ง”  เป็นบีนั่นเองที่ตอบแทนแป้ง  เมื่อเห็นว่าแป้งอึกอักและตอบอะไรไม่ถูก

                                “เหรอค่ะ  แหมไอ้เราก็นึกว่าแอบกี๊กกันซะอีก”  เตยพูดขึ้นเรียบๆ

                                “ไม่ใช่อย่างนั้นนะเตย   แนนมันไม่ใช่อย่างนั้นนะ  เราแค่มาเดินด้วยกันเฉยๆ ไม่มีอะไรจริงๆนะ”  แป้งเอ่ยแก้ตัวเพราะกลัวว่าแนนจะเข้าใจอย่างที่เตยพูด

                                “อย่าโกหกเลยแป้ง  เราว่าพูดความจริงมาเถอะ เราไม่เอาไปบอกน้องอันหรอกน่า  ใช่ไหมแนน ”  เตยพุดคาดคั้นเอาความจริงจากแป้ง

                                “เอ่อ......คือ........”  แป้งพูดไม่ออกเพราะกลัวแนนเข้าใจผิด

                                “ใช่  พี่เตย  บีรักพี่แป้ง  ตอนนี้เรากำลังคบกัน  ถึงแม้ว่าพี่แป้งจะคบกับอัน แต่พี่แป้งก็เป็นคนที่บี  อยากดูแล  อยากปกป้อง  ตั้งแต่วันที่บีเจอพี่แป้ง ตั้งแต่วันที่เราเจอกัน มันคือเหตุผลที่ทำให้บีต้องเลิกกับพี่แนน เพราะพี่แป้งเองก็มีใจให้บีเช่นกัน  พี่พอใจแล้วใช่ไหมที่ได้ยินความจริงแบบนี้”  บีนั่นเองที่ออกมาตอบแทนแป้ง  ซึ่งมันทำให้แนนแทบทรุดลงไปกองกับพื้นด้วยความเสียใจ   ถึงแม้จะรู้มาก่อนหน้านี้แล้ว  แต่เมื่อได้ยินจากปากบีแบบนี้ แนนเองก็รู้สึกไม่ต่างกับตายทั้งเป็น

                                “ได้ยินแล้วใช่ไหมแนน  แป้งทำไมแป้งกล้านอกใจอัน  แล้วทำไมกล้าหักหลังเพื่อนแบบนี้  แป้งทำมันลงได้ยังไง ”   เตยพูดออกไปเพราะสงสารเพื่อนที่ต้องมาเจออะไรแบบนี้

                                “มันไม่ใช่แบบนั้นนะแนน  อย่าโกรธเรานะ ”  แป้งยังคงแก้ตัวกับแนนเพราะกลัวจะเสียเพื่อนไป

                                “ไม่ต้องอธิบายหรอกหัวโต  มันคือความจริง พี่แนน บีรักพี่แป้ง บีฝืนคบกับพี่ไม่ได้จริงๆ  พี่คงไม่โกรธเราสอง คนนะ” 

                                “ทุเรศ  พูดออกมาได้ไงว่าฝืนคบต่อไปไม่ได้  แล้วนายจะเข้ามาในชีวิตเพื่อนฉันทำไม  ถ้าสุดท้ายมันต้องเป็นแบบนี้  นายมัน.....ฉันไม่อยากจะเชื่อเลย”

                                “แนน  เราขอโทษ  เราไม่ได้ตั้งใจ”

                                “พี่แนน  ก็ตอนนั้นบีคิดว่าบีรักพี่แนน  แต่พอเจอพี่แป้ง  บีก็รู้ว่ามันไม่ใช่”

                                “นายบี  นายนี่มัน  พูดออกมาได้ยังไง  แกก็เหมือนกันแป้ง  แกมัน....  ” 

                                “เตย  กลับเถอะ กลับกันดีกว่านะ”  แนนเมื่อเห็นว่าสถานการณ์มันเริ่มรุนแรงและคนที่มาเดินตลาดไนท์ก็เริ่มมองมาที่พวกเธอกันบ้างแล้ว  จึงได้ชวนเตยกลับหอพัก

                                “ก็ได้  ฉันเองก็ไม่อยากเห็นหน้าคนแถวนี้แล้วสิ  กลับก็กลับ”

.....................................................................................................................

                หลังจากกลับมาถึงหอพักแนนก็เอาแต่เหม่อและนิ่งเงียบ มีเพียงดวงตาที่มีน้ำตาปริ่มๆขอบตาเท่านั้นที่บ่งบอกความรู้สึกทั้งหมดที่มี  ซึ่งทำให้เตยเห็นแล้วรู้สึกสงสารเพื่อนมาก  เพราะนี่เป็นครั้งที่สองแล้วที่แนนโดนเพื่อนรักหักหลังแย่งแฟนไปอย่างเลือดเย็นเช่นนี้   เตยจึงเดินไปกอดเพื่อนไว้แน่น พร้อมกับพูดปลอบใจเบาๆๆ

                                “แนน  ไม่เป็นไรนะแก  ไม่ต้องคิดมากนะ  ฉันขอโทษที่ทำให้แกต้องมารับรู้เรื่องแบบนี้  ฉันขอโทษ  ฉันไม่คิดว่าบีจะกล้าพูดขนาดนี้” 

                                “ไม่ใช่ความผิดแกหรอกเตย  เตยฮือๆๆๆทำไมๆๆ กี่ครั้งๆฉันต้องเสียแฟนให้เพื่อนสนิทแบบนี้ด้วย  เตย  ฉันเสียใจที่สุดเลยแกรู้ไหม” แนนร้องไห้ออกมาอย่างเจ็บปวด

                                “เพราะเพื่อนมันเลวไง  อย่าไปคิดมาก  เพื่อนแบบนั้นเลิกคบให้หมดเลย  ยังไงซะเพื่อนอย่างฉันก็ไม่มีวันหักหลังแก”

                คืนนี้ก็เป็นอีกคืนหนึ่งที่แนนมีเตยอยู่ข้างๆ  ในยามที่อ่อนแอที่สุดอย่างนี้  ขณะที่แนนกำลังจะหลับ  บีก็ได้โทรมาหาเธอ  แนนตั้งใจจะไม่รับสายแต่เตยบอกให้รับเรื่องมันจะได้จบๆๆ

                                “เอ่อ...จ๋า...พี่แนน  นอนหรือยังครับ”  เสียงบีที่ได้ยินมาตามสายทำให้แนนรู้สึกแย่เพราะเธอไม่อยากรับรู้อะไรในตอนนี้เลย

                                “ค่ะ...ยังไม่นอน  แล้วบีโทรมามีอะไรหรือเปล่า” 

                                “บีแค่อยากโทรมาขอโทษพี่แนน  กับเรื่องที่มันผ่านมา”

                                “……………………………”

                                “พี่แนนอย่าโกรธพี่แป้งเลยนะ  คนที่ผิดคือบีเอง ”

                                “แค่นี้นะบี  พี่ง่วงนอนแล้ว ”  พูดจบแนนก็กดวางสาย  บีโทรเข้ามาอีกหลายสายแต่แนนก็ไม่รับทำให้เตยเอ่ยถามด้วยความสงสัยว่าเกิดอะไรขึ้น

                                “บีเค้าโทรมาแก้ตัวแทนแป้งอ่ะเตย  เราทนไม่ได้จริงๆๆ ”

                                “นอนเถอะ..........เราเข้าใจ”

                หลังจากนั้นแนนจึงได้นอนหลับไป  เธอสัญญากับตัวเองว่าเอจะไม่รักคนคนนั้นอีกต่อไป  ส่วนแป้งความสนิทที่มีให้เหลือเพียงแค่เพื่อนที่เรียนด้วยกันก็พอ เพราะความไว้ใจทั้งหมดมันติดลบ  เกินกว่าจะทำให้มันเหมือนเดิม

.....................................................................................................

 

     Share

<< น้ำตาเทียน (หรือฉันเองที่ผิด) Yuri 6น้ำตาเทียน (หรือฉันเองที่ผิด) Yuri 8 >>


Posted on Sat 3 Apr 2010 13:53

Name :
Email :
URL :
Comment :
กรอกข้อมูลก่อนส่ง CAPTCHA Image
Refresh