Calendar
 
  Last Diary
 
วันที่ไม่มีจริง
แด่เธอที่รัก
Never give up on you
you got mee : เธอลืมฉันเอาไว้ให้เดียวดาย
ดวงใจรำพัน 4 : ดวงใจรำพัน
ดวงใจรำพัน 3 ; รอเธอตรงนี้......ที่เดิม
ดวงใจรำพัน 1 : ในห้วงคำนึง
ดวงใจรำพัน 1 : สายน้ำ...ความรัก
น้ำตาเทียน (หรือฉันเองที่ผิด) Yuri 19
น้ำตาเทียน (หรือฉันเองที่ผิด) Yuri 18
น้ำตาเทียน (หรือฉันเองที่ผิด) Yuri 17
น้ำตาเทียน (หรือฉันเองที่ผิด) Yuri 16
น้ำตาเทียน (หรือฉันเองที่ผิด) 15
น้ำตาเทียน (หรือฉันเองที่ผิด) Yuri 14
น้ำตาเทียน (หรือฉันเองที่ผิด) Yuri 13
น้ำตาเทียน (หรือฉันเองที่ผิด) Yuri 12
น้ำตาเทียน (หรือฉันเองที่ผิด) Yuri 11
น้ำตาเทียน (หรือฉันเองที่ผิด) Yuri 10
น้ำตาเทียน (หรือฉันเองที่ผิด) Yuri 9
น้ำตาเทียน (หรือฉันเองที่ผิด) Yuri 8
น้ำตาเทียน (หรือฉันเองที่ผิด) Yuri 7
น้ำตาเทียน (หรือฉันเองที่ผิด) Yuri 6
น้ำตาเทียน (หรือฉันเองที่ผิด) Yuri 5
น้ำตาเทียน (หรือฉันเองที่ผิด) Yuri 4
น้ำตาเทียน (หรือฉันเองที่ผิด) Yuri 3
น้ำตาเทียน (หรือฉันเองที่ผิด) Yuri 2
น้ำตาเทียน (หรือฉันเองที่ผิด) Yuri
  Favourite Diary
  ทอถักอักษร
  Counter
       


  น้ำตาเทียน (หรือฉันเองที่ผิด) Yuri 8  

เรื่อง น้ำตาเทียน (หรือฉันเองที่ผิด)  ตอนที่  8

 

กลางเดือนพฤศจิกายน  2550

 

                                ”แม้คิดถึงเพียงใดใจจะขาด

ก็มิอาจทำตามความคิดถึง

ห้ามมาหาแต่อย่าห้ามความคะนึง

จะดื้อดึงโดยถ้อยร้อยรำพัน”

 

                ฤดูหนาวเริ่มมาเยือนปะทะร่างของแนนที่ออกมายืนรับลมที่หอพัก แต่หนาวใดเล่าจะเท่าความหนาวในหัวใจที่มันเย็นยะเยือกปานจุดเยือกแข็ง  เมื่อรู้ว่าสาเหตุที่บีบอกเธอนั้นมาจากเหตุใด  ลมหนาวพัดมาพร้อมกับความรู้สึกของแนนที่บอกว่า *คิดถึง  คิดถึงเหลือเกิน* ที่มันยังติดตรึงอยู่ในหัวใจ  ตั้งแต่วันนั้น ที่บีโทรมาเอ่ยปากเลิกรา เธอก็ไม่ได้พบ ไม่ได้ไปไหนมาไหนกับบีในฐานะ คนรักอีก นานแค่ไหนแล้วที่ร่างกายเธอปราศจากการโอบกอดและคำพร่ำบอกรักเธอจากบีผู้เป็นที่รัก  แต่มันก็คงไม่มีอีกแล้ว  คิดถึงขึ้นมาคราใดมือมันก็อยากจะคว้าโทรศัพท์ออกมากดโทรหา  แต่ก็ต้องชะงักมือลงเมื่อนึกได้ว่าเขาไม่ใช่คนรักของเธอแล้ว  ยามเมื่อพบกันครั้งใดอยากจะเข้าไปทักทาย  เข้าไปบอกว่าเธอคิดถึงเขาแค่ไหน  แต่ก็ต้องหลบออกมาอยู่ในมุมของตัวเอง เมื่อพบคนที่มากับบีนั้นเป็นคนรักใหม่ที่เป็นเพื่อนสนิทเธอนั่นเอง

                ครั้งนี้เป็นครั้งที่ 2 แล้วสินะที่หัวใจเธอต้องชอกช้ำและพ่ายแพ้ให้เพื่อนสนิท  ครั้งแรกนันมาจากแฟนเลสเบี้ยนที่ชื่อ นิ ซึ่งคบหากันมาตั้งแต่ครั้งเอเรียนอยู่ ม. 2 แต่ต้องพังไม่เป็นท่า  เมื่อเพื่อนสนิทอย่างแพนใช้ความใกล้ชิดอาศัยว่าเรียนมหาวิทยาลัยเดียวกันมาแอบแทงข้างหลังเธอเมื่อตอนเธอเรียนอยู่ปี3 ของการเรียนมหาวิทยาลัย โอ้หนอเลสเบี้ยนที่พร่ำบอกกับเธอว่าเกลียดและกลัวผู้ชายแต่ไฉนมันกลับตาลปัตรไปเช่นนี้ได้

                พอมาครั้งนี้  ทั้งที่หัวใจบอกว่า จะไม่เผลอใจรักใครอีก แต่ใยหัวใจของเธอกลับพ่ายแพ้ให้กับบี ทอมเท่ห์แห่งคณะอุตสาหกรรมไฟฟ้า  ซึ่งตึกเรียนอยู่ติดกันกับคณะที่เธอเรียนอยู่  อาจเป็นเพราะความอบอุ่น การเอาอกเอาใจที่บีมีให้เธอ ซึ่งเธอไม่เคยได้รับจากใครแม้แต่นิซึ่งคบกันมานานปีก็เป็นได้ แต่เธอก็ไม่เข้าใจอยู่ดีว่าทำไมความรักที่กำลังไปได้สวยของเธอกับบี  ต้องมาขาดสะบั้นลงเพียงเพราะวันเดียวที่บีได้เจอหน้ากับแป้งเพื่อนสนิทซึ่งเรียนเอกเดียวกันของเธอ

                แป้งเป็นเพื่อนเรียนเอกเดียวกัน ที่สนิทกันมาตั้งแต่วันแรกที่เธอมาตัดสินใจมาเรียนที่มหาวิทยาลัยราชภัฏแห่งนี้  แป้งเป็นเพื่อนที่เธอไว้ใจ พอๆกับเตยและแพน  เวลาที่เธอมีเรื่องไม่สบายใจอะไรเธอจึงนำมาปรึกษาแป้งเสมอ  เมื่อคราวที่แพนแย่งนิไปจากเธอ  แป้งยังเป็นเดือดเป็นร้อนแทนเธอและร่วมกันกับเตยแบนแพนออกจากการเป็นเพื่อน แต่ทำวันนี้แป้งกลับเป็นซะเองได้  ซึ่งการกระทำคราวนี้ของแป้งทำให้ความสนิทของแป้งกับแนนต้องติดลบ  เมื่อเธอปฏิเสธการมารับมาส่งของแป้ง  เพราะหัวใจของเอมันเจ็บเกินจะมองหน้ากันฉันเพื่อนสนิทดังเดิมได้  ดังนั้นรถเมล์สายหนึ่งจึงเป็นที่พึ่งให้เธออีกครั้ง  หลังจากไม่ได้ใช้บริการมานานหลายเดือน

....................................................................

20  เดือน พฤศจิกายน  2550

                วันนี้เป็นช่วงของงานประจำปีของจังหวัดที่เธออยู่ นั่นคือ “งานช้างและงานกาชาด จังหวัดสุรินทร์”  ซึ่งจะจัดขึ้นในระหว่างวันที่ 10 – 21 พฤศจิกายน ของทุกปี  วันนี้เตยได้ชวนแนนไปเดินเที่ยวงานด้วยกัน  ในระหว่างที่ทั้งสองคนกำลังเที่ยวเดินชมสินค้าอย่างเพลิดเพลินอยู่นั่นเอง จู่ๆก็ได้มีร่างของผู้ชายคนหนึ่งมาขวางทางเอาไว้ในสภาพที่เมามาย ซึ่งคนๆนั้น  คือ  แพนนั่นเอง

                “อ้าวแพน  ไปทำอะไรมา  เมาเละเลยนะแก” เมื่อเห็นว่าเป็นแพน เตยจึงกล่าวทักทายออกไป

                “ใช่เราเอง  พวกแกยังจำเราได้ด้วยเหรอ”

                “ทำไมจะจำไม่ได้ล่ะ  ก็เราเป็นเพื่อนกันไม่ใช่เหรอ ใช่ไหมแนน”

                “คงงั้นมั้ง ฉันเองก็ไม่รู้”

                “ไอ้เตย  ไอ้แนน ทำไมพวกแกต้องเปลี่ยนเบอร์ย้ายหอหนีเราด้วย  พวกแกไม่คิดว่าเราเป็นเพื่อนแล้วใช่ไหม” แพนพุดพร้อมเราร้องไห้ออกมา

 เพราะตั้งแต่แพนแย่งนิไปจากแนน  เตยกับแนนก็เหมือนจะเปลี่ยนเบอร์และย้ายหอ เพราะเตยสงสารแนนที่ต้องเห็นอะไรเดิมๆๆจนร้องไห้ทุกวันไม่ได้   เพราะห้องนั้นเป็นห้องที่ เตย  แพน  และแนน ซึ่งเป็นเพื่อนสนิทกันมานอนค้างด้วยกันเป็นประจำ และทั้ง 3 คนก็สนิทกันมาก ทั้งๆที่แพนเป็นผู้ชาย จนกล่าวได้ว่า “คำว่าเพศใดนั้น แบ่งแยกคำว่าเพื่อนไม่ได้” พอแพนทำแบบนั้น  แนนเลยทนไม่ได้จนเตยต้องพาย้ายความเจ็บช้ำนั้น

                “ว่าไงล่ะ  ทำไมพวกแกต้องทำแบบนี้ด้วย  และแกกำลังจะแย่งนิกลับไปใช่ไหม แนน ใช่ไหม”  แพนร้องไห้ฟูมฟายออกมาเสียงดังอย่างไม่อายใคร  พร้อมทั้งเขย่าตัวแนนไปด้วย

                “แพนพวกฉันไม่มีอะไรต้องคุยกับแก  พวกฉันไปแล้วนะ” พูดจบแนนก็พาเตยเดินออกไป แต่แพนก็ดึงเอาไว้  ยื้อยุดฉุดกระชากกันจนคนแถวนั้นมองกันเต็มไปหมด และก็ได้มีเสียงๆ หนึ่งมาห้ามเอาไว้

                “หยุดนะ แพน  เป็นเพื่อนกันมีไรค่อยๆๆ คุยกันก็ได้”  เมื่อทั้ง 3 คนหันมามอง ก็พบว่าเป็นเสียงของฟาง ซึ่งเป็นเพื่อนร่วมห้องเรียนอีกคนหนึ่งในสมัยมัธยม ฟางเป็นทอมน่าตาดี  ซึ่งแอบชอบแนนมานานแล้ว แต่แนนเป็นแฟนกับนิ  ฟางจึงทำได้เพียงเฝ้าดูอยู่ห่างๆ

                “อ้าวฟาง  ก็ไอ้แพนมันไม่ยอมฟังพวกเรานะสิ”

                “แพนหยุดฟูมฟายได้แล้ว  ไม่งั้นฉันจะต่อยแก หยุด” ฟางพูดพร้อมทำท่าจะต่อยแพน ทำให้แพนยอมสงบแต่โดยดี

                “ฉันว่า เราไปคุยกันที่หอพักฉันดีกว่า คุยตรงนี้อายคนว่ะ” เป็นแนนนั่นเองที่ออกมาพูดเพราะอายสายตาคนที่กำลังมองอยู่เหลือเกิน

                “นั่นดิเราก็ว่างั้นแหละ เดี๋ยวเราขอตามไปด้วยนะ เตย  แนน”

                “ได้สิ  ไปกันเถอะ”

                จากนั้นทั้ง 4 คนก็ได้ไปยังหอพักของเตยและแนน  ทั้งหมดได้พูดจาปรับความเข้าใจกัน  และได้โทรศัพท์ตามนิออกมาให้ปรับความเข้าใจกับแพนด้วย  ในที่สุดทั้งหมดก็ปรับความเข้าใจกันได้  โดยแพนกับนิได้คืนดีกัน ส่วน เตย แพน  และแนน ได้กลับมาเป็นเพื่อนกันดังเดิม และยังได้ฟางมาเป็นสมาชิกใหม่ในกลุ่มด้วย 

 

ตอนเช้าของวันที่  ๒๑ เดือน พฤศจิกายน  2552

                วันนี้อัน(แฟนตัวจริงของแป้ง) ได้มาหาแนนที่หอพัก เนื่องจากวันนี้วันเกิดของแป้ง และดูเหมือนว่าวันเกิดปีนี้ของแป้งจะไม่มีเงาของเพื่อนเคยสนิทอย่างแนนและเตยไปร่วมด้วย  เพราะช่วงหลังๆนี้ แนนได้หลบหน้าหลบตาไป  และดูไม่ค่อยสนิทสนมกับแป้งดังแต่ก่อน  จนทำให้อันผู้ไม่รู้อะไรเลยต้องร้อนใจออกมาพบแนนเสียเอง  ซึ่งตามปรกติแนนมักพาเตยไปร่วมงานวันเกิดของแป้งอยู่เสมอๆ               

                “สวัสดีครับพี่แนน ๆ เดี๋ยวนี้พวกพี่เป็นอะไรไป พี่กับพี่แป้งไม่เคยพูดกันเลยเลย  พวกพี่ทะเลาะกันเหรอ”

                “ไม่มีอะไรหรอกอัน มันมีอะไรที่อันยังไม่รู้อีกเยอะ”

                “แล้วสิ่งที่อันยังไม่รู้มันคืออะไร ล่ะพี่แนน แล้วนี่พี่เตยไปไหน  ถ้าพี่ไม่ยอมบอกอันไปถามพี่เตยก็ได้”

                “พี่บอกไม่ได้หรอกอัน  เพราะมันไม่มีอะไรทั้งนั้น  และตอนนี้พี่เตยก็ไม่อยู่ไปเข้าเวรที่โรงพยาบาล”

                “ถ้าไม่มีอะไรจริงๆ พี่กับพี่เตยต้องไปงานวันเกิดพี่แป้งสิ ว่าไงล่ะพี่แนน”

                “เอ่อ....พี่”

                “อืม...วันนี้ตอน 1 ทุ่ม  เราจะจัดงานวันเกิดให้พี่แป้งที่ร้านเดิม  ถ้าพี่ยังเห็นแก่อันก็ไปให้ได้นะ  และอย่าลืมชวนพี่เตยไปด้วยนะ  อันไปล่ะ สวัสดีครับ”

                เมื่ออันออกไปแล้ว  แนนก็ได้แต่ครุ่นคิดอย่างหนัก คืนนี้เธอจะไปงานวันเกิดแป้งดีไหม ในเมื่อตอนนี้หัวใจเธอยังคงบอบช้ำกับเรื่องที่เกิดขึ้น  เธอเองยังไม่อยากเห็นหน้าแป้งตอนนี้ และเธอก็กลัวว่าจะไปเจอบี  เพราะช่วงหลังๆๆนี้บีมาตีสนิทกับอันและแป้งมากขึ้น  โดยที่อันไม่รู้เลยแม้แต่นิดเดียวว่า เบื้องหลังความสนิทนั้นมันมีอะไรซ่อนอยู่ แนนยังคงคิดไม่ตก เรื่องของเธอกับแพนเคลียร์กันไปแล้ว  แล้วเรื่องของเธอกับแป้งล่ะ  เมื่อไหร่จะได้เวลาเคลียร์กันสักที  ตราบใดที่หัวใจของเธอยังคงเรียกร้องหาแต่บีอย่างนี้

..................................................................

     Share

<< น้ำตาเทียน (หรือฉันเองที่ผิด) Yuri 7น้ำตาเทียน (หรือฉันเองที่ผิด) Yuri 9 >>


Posted on Sat 3 Apr 2010 13:55

Name :
Email :
URL :
Comment :
กรอกข้อมูลก่อนส่ง CAPTCHA Image
Refresh