Calendar
 
  Last Diary
 
เลอะเลือน
จะได้ไม่ลืมกัน
ดวงใจรำพัน 5 : ในฝัน
วันที่ไม่มีจริง
แด่เธอที่รัก
Never give up on you
you got mee : เธอลืมฉันเอาไว้ให้เดียวดาย
ดวงใจรำพัน 4 : ดวงใจรำพัน
ดวงใจรำพัน 3 ; รอเธอตรงนี้......ที่เดิม
ดวงใจรำพัน 1 : ในห้วงคำนึง
ดวงใจรำพัน 1 : สายน้ำ...ความรัก
น้ำตาเทียน (หรือฉันเองที่ผิด) Yuri 19
น้ำตาเทียน (หรือฉันเองที่ผิด) Yuri 18
น้ำตาเทียน (หรือฉันเองที่ผิด) Yuri 17
น้ำตาเทียน (หรือฉันเองที่ผิด) Yuri 16
น้ำตาเทียน (หรือฉันเองที่ผิด) 15
น้ำตาเทียน (หรือฉันเองที่ผิด) Yuri 14
น้ำตาเทียน (หรือฉันเองที่ผิด) Yuri 13
น้ำตาเทียน (หรือฉันเองที่ผิด) Yuri 12
น้ำตาเทียน (หรือฉันเองที่ผิด) Yuri 11
น้ำตาเทียน (หรือฉันเองที่ผิด) Yuri 10
น้ำตาเทียน (หรือฉันเองที่ผิด) Yuri 9
น้ำตาเทียน (หรือฉันเองที่ผิด) Yuri 8
น้ำตาเทียน (หรือฉันเองที่ผิด) Yuri 7
น้ำตาเทียน (หรือฉันเองที่ผิด) Yuri 6
น้ำตาเทียน (หรือฉันเองที่ผิด) Yuri 5
น้ำตาเทียน (หรือฉันเองที่ผิด) Yuri 4
น้ำตาเทียน (หรือฉันเองที่ผิด) Yuri 3
น้ำตาเทียน (หรือฉันเองที่ผิด) Yuri 2
น้ำตาเทียน (หรือฉันเองที่ผิด) Yuri
  Favourite Diary
  ทอถักอักษร
  Counter
       


  น้ำตาเทียน (หรือฉันเองที่ผิด) Yuri 11  

น้ำตาเทียน(หรือฉันเองที่ผิด) ตอนที่ 11

เดือนกุมภาพันธ์ 2551


             อีกไม่กี่วันจะถึงวันวาเลนไทน์แล้ว แนนก็ได้แต่นั่งดูปฏิทินด้วยความรู้สึกที่หดหู่ ปีนี้เป็นปีที่ 2 แล้วสินะที่เธอจะต้องฉลองวาเลนไทน์อย่างเศร้า ในสภาวะไร้แฟน
วาเลนไทน์ปีที่แล้วแนนอกหักและเจ็บช้ำสุดขีด เมื่อนิตัดสินใจหมั้นหมายกับแพนในวันนั้นพอดี ทำให้เธอต้องฉลองวาเลนไทน์ทั้งน้ำตา วาเลนไทน์ปีนี้ ถึงแม้ว่าจะไม่ได้ต้องอกหักในวันวาเลนไทน์เหมือนปีที่แล้ว แต่ความเศร้าที่บีสร้างเอาไว้ก็ยังทิ้งร่องรอยให้เธอน้ำตาร่วงทุกทีที่นึกถึง

วันวาเลนไทน์ 2551

             วันนี้แนนตื่นนอนแต่เช้ามืดเพราะเธอจะต้องไปโรงเรียนที่เธอฝึกสอนแต่เช้า เธอมองไปที่โต๊ะวางโน้ตบุ๊คก็ต้องประหลาดใจเมื่อพบกับดอกกุหลาบสีขาวและกล่องช็อกโกแล็ตวางอยู่ เธอจึงตรงเข้าไปหยิบดูก็พบกระดาษโน้ตแผ่นหนึ่งแปะติดกับกล่องช็อกโกแล็ตนั้น

                     “สุขสันต์วันวาเลนไทน์นะเพื่อนรัก เพื่อนอย่างชั้นรักแกที่สุดเลย”
เตย

             ทันทีที่อ่านจบ อาการยิ้มไม่หุบก็ปรากฏทั่วใบหน้าของแนน ให้อ่านทวนซ้ำไปซ้ำมาอย่างมีความสุข อย่างน้อยวาเลนท์ไทน์ปีนี้ก็มีอะไรดีดีอยู่บ้าง ตรงที่เธอยังมีเพื่อนๆที่อยู่ข้างๆเธอแล้วทำไมเธอจะต้องเศร้าด้วย ก่อนไปโรงเรียนแนนจึงรีบไปซื้อดอกกุหลาบสีชมพูที่เตยชอบและลูกอมรูปหัวใจของโปรดของเตยไปวางไว้ในโต๊ะทำงานของเตยบ้าง พร้อมๆกับการ์ดที่เขียนข้อความในแบบเดียวกัน 
                    “เหอๆชั้นไม่ได้ลอกแกนะเตย บังเอิญความรู้สึกมันคล้ายกัน หุหุ”

              เมื่อแนนมาถึงโรงเรียนที่เธอฝึกสอน เธอก็รีบวิ่งขึ้นอาคารเพื่อเตรียมตัวสอนที่ห้องพักครูแต่เธอก็ต้องพบเข้ากับคนที่เธอไม่อยากเจอหน้าที่สุดนั่นคือแป้งที่มาดัดกรอพบเธอแนนรีบถอยหลังกลับเพื่อไม่ให้แป้งสังเกตเห็นเธอแต่ก็ไม่ทันเมื่อแป้งได้หันหน้ามาพบเธอพอดีและเรียกเธอเอาไว้เสียก่อน
                   “แนน เดี่ยวก่อนสิ เรามีเรื่องอยากจะพูดกับแนนนะ”
                   “มีอะไรเหรอ เราให้เวลาประเดี่ยวเดียวเท่านั้นนะเพราะเราต้องไปดูแลนักเรียน”
                  “คือว่าเรา เราต้องขอบใจแนนมากนะ ที่แนนไปงานวันเกิดเราและช่วยแก้สถานการณ์ในตอนนั้นให้”
                 “ไม่เป็นไรหรอก เราเห็นแก่น้องอันเท่านั้นเอง เราไม่อยากให้อันต้องมารับรู้และต้องเสียความรู้สึกแบบเรา”
                 “เราขอโทษนะแนน เราไม่ได้ตั้งใจจริงๆ เรากลับไปเป็นเพื่อนกันเหมือนเดิมไม่ได้เหรอ”
                 “แป้ง...เราไม่อยากพูดเรื่องนั้นในตอนนี้”
                 “ทำไมล่ะแนน หรือว่าแนนไม่คิดว่าเราเป็นเพื่อนแล้ว มันจริงใช่ไหมที่สำหรับแนนเราไม่ใช่เพื่อนแนนแล้ว”
                “แล้วแป้งล่ะ สิ่งที่แป้งทำแป้งยังคิดว่าเราเป็นเพื่อนอยู่ไหม ”
                “เราขอโทษแนน เราขอโทษ แนนจะว่าเรายังไงก็ได้ขอแค่เรายังเป้นเพื่อนกันเหมือนเดิม”
                “คนเป็นเพื่อนกันเค้าไม่ทำกันแบบนี้หรอกแป้ง และมันคงเป็นเหมือนเดิมไม่ได้แล้ว”
                “แล้วทีแพนล่ะ แพนก็แย่งนิไปจากแนนเหมือนกัน ทำไมแนนถึงให้อภัยแพนได้”
                “มันไม่เหมือนกันแป้ง มันไม่เหมือนกัน”
                “มันไม่เหมือนกันยังไงแนนบอกเรามาได้ไหมเล่า”
                “เราจะบอกให้ก็ได้ มันไม่เหมือนกันตรงที่แป้งเคยสัญญากับเราง่าจะไม่มีวันทำแบบแพน แป้งว่าแพนต่างๆนานา แต่แป้งก้กลับกลืนน้ำลายตัวเอง”
               “เราขอโทษ เราไม่ได้ตั้งใจ” 
               “กลับไปก่อนได้ไหม เราไม่อยากคุยกับแป้งตอนนี้” แนนพูดพร้อมกับเดินไปไปนั่งที่โต๊ะ
               “กลับไปก่อนเถอะ เราไม่อยากคุยตอนนี้ เดี๋ยวเราต้องไปดูเด็กนักเรียนแล้วนะ เพราะเรามีสอนคาบแรก”
              “เราไปก็ได้...เดี๋ยวตอนเย็นเราจะแวะไปหาที่หอนะ”
              “เราไปดูนักเรียนก่อนนะ” พูดจบแนนก็เดินออกไปจากห้องเพื่อไปยังห้องเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 4/6 ที่เธอเป็นครูประจำชั้นร่วมกับครูพี่เลี้ยง เมื่อแนนเดินออกไปแล้วแป้งจึงได้เอาดอกกุหลาบขาว ช็อกดกแล็ตแท่งและการ์ดอวยพรวางไว้ที่โต๊ะทำงานของแนนโดยไม่ได้ระบุหรือลงชื่อผู้ให้เพราะแป้งกลัวว่าถ้าแนนรู้ว่าเป็นของแป้งจะจับมันลงทิ้งถังขยะก่อนที่จะเดินกลับไปที่อาคารที่เอสอนอยู่ด้วยความรู้สึกเศร้าใจที่เพื่อนไม่ยอมคืนดีด้วย
                              ...................................................................
          เมื่อแนนกลับมาที่ห้องพักครุในตอนเย็นก่อนกับบ้านก็ได้พบสิ่งของดังกล่าวที่แป้งนำมาให้แต่แนนก็ไม่อาจทราบได้ว่าเป็นของใคร แต่แนนก็นำกลับไปยังหอพักด้วย
เย็นนี้เป็นหนี่งในหลายๆวันที่ฟางมารับเธอ หลังจากวันที่ไปดูหนังวันนั้นแล้ว ดูเหมือนฟางจะพยายามเอาอกเอาใจเธอผิดปรกติ จนเหมือนๆกับว่ามันจะเกินคำว่าเพื่อนออกไป วันนี้ฟางชวนเธอไปทานหมูกระทะที่ร้านที่แนนชอบไปทานโดยไปกันเพียงสองคน เพราะเตยเข้าเวรส่วนแพนและนิขอไปฉลองวันวาเลนไทน์กันเป็นการส่วนตัว 
                      “เฮ้อ..............วันนี้วาเลนไทน์ทั้งทีอยากฉลองกันหลายๆ เสียดายเตยไม่น่าติดเวรเลยเนอะ เฮ้อ สองคนนั้นก็ดันอยากดรแมนติคกันสองคนอีก” แนนบ่นเมื่อได้อยู่ในร้านหมูกะทะแล้ว
                      “อืม..แต่แลองกันสองคนก็ดีนะ ถ้าคนที่ไม่รู้จักเรามาเห็นคงคิดว่าเราเป็นคู่รักมาฉลองวาเลนไทน์ด้วยกัน ดีจะตาย”
                      “ดียังไงอ่ะ เป็นเพื่อนกันไม่ใช่แฟนสักหน่อย กินๆๆเข้าไปเถอะฟาง อ่ะเราตักกุ้งให้” แนนพูดพร้อมกับตักกุ้งให้ฟาง
                      “อืม” จากนั้นก็ต่างคนต่างทาน สักพักหนึ่งฟางก้ขอตัวออกไปข้างนอกและกลับออกมาพร้อมกับดอกกุหลาบขาวช่อใหญ่และช็อกโกแลตอัลม่อนกล่องโต
                     “สุขสันต์วันวาเลนไทน์นะ” ฟางพูดพร้อมกับยื่นดอกกุหลาบขาวช่อใหญ่และช็อกโกแลตให้แนน
                    “ขอบใจจ๊ะฟาง นี่จ๊ะเราให้”แนนพูดพร้อมกับหยิบโหลคุกกี้ออกมาให้ฟางบ้าง
                    “แนน เรารักแนนนะ เรารักแนนมานานแล้ว ตั้งแต่ตอนที่แนนคบกับนิ”
                    “เอ่อ....เรา” แนนรู้สึกตกใจจนพูดไม่ออกเมื่อได้ยินคำว่ารักจากฟาง
                    “เรารู้ว่าแนนไม่ได้คิดอะไรกับเรา แต่เราขอเป็นคนที่ดูและแนนได้ไหม เราทนเห็นแนนเสียใจเพราะคนนั้นหรือใครไม่ได้แล้ว ”
                   “แต่เราเป็นเพื่อนนะ”
                   “เพื่อนกันแล้วไงล่ะ...เพื่อนกันรักกันออกถมไป”
                   “เราไม่รู้จะพูดยังไง....\”แนนพูดพร้อมกับนิ่งเงียบไปและฟางก็ไม่ได้อะไรกับแนนอีกเลยต่างคนต่างเงียบไปจนทานเสร็จและฟางได้ไปส่งแนนที่หอพัก
                                  ................................................................

     Share

<< น้ำตาเทียน (หรือฉันเองที่ผิด) Yuri 10น้ำตาเทียน (หรือฉันเองที่ผิด) Yuri 12 >>


Posted on Sat 3 Apr 2010 14:00

Name :
Email :
URL :
Comment :
กรอกข้อมูลก่อนส่ง CAPTCHA Image
Refresh