Calendar
 
  Last Diary
 
เหตุผลที่ทนเหงา
เลอะเลือน
จะได้ไม่ลืมกัน
ดวงใจรำพัน 5 : ในฝัน
วันที่ไม่มีจริง
แด่เธอที่รัก
Never give up on you
you got mee : เธอลืมฉันเอาไว้ให้เดียวดาย
ดวงใจรำพัน 4 : ดวงใจรำพัน
ดวงใจรำพัน 3 ; รอเธอตรงนี้......ที่เดิม
ดวงใจรำพัน 1 : ในห้วงคำนึง
ดวงใจรำพัน 1 : สายน้ำ...ความรัก
น้ำตาเทียน (หรือฉันเองที่ผิด) Yuri 19
น้ำตาเทียน (หรือฉันเองที่ผิด) Yuri 18
น้ำตาเทียน (หรือฉันเองที่ผิด) Yuri 17
น้ำตาเทียน (หรือฉันเองที่ผิด) Yuri 16
น้ำตาเทียน (หรือฉันเองที่ผิด) 15
น้ำตาเทียน (หรือฉันเองที่ผิด) Yuri 14
น้ำตาเทียน (หรือฉันเองที่ผิด) Yuri 13
น้ำตาเทียน (หรือฉันเองที่ผิด) Yuri 12
น้ำตาเทียน (หรือฉันเองที่ผิด) Yuri 11
น้ำตาเทียน (หรือฉันเองที่ผิด) Yuri 10
น้ำตาเทียน (หรือฉันเองที่ผิด) Yuri 9
น้ำตาเทียน (หรือฉันเองที่ผิด) Yuri 8
น้ำตาเทียน (หรือฉันเองที่ผิด) Yuri 7
น้ำตาเทียน (หรือฉันเองที่ผิด) Yuri 6
น้ำตาเทียน (หรือฉันเองที่ผิด) Yuri 5
น้ำตาเทียน (หรือฉันเองที่ผิด) Yuri 4
น้ำตาเทียน (หรือฉันเองที่ผิด) Yuri 3
น้ำตาเทียน (หรือฉันเองที่ผิด) Yuri 2
น้ำตาเทียน (หรือฉันเองที่ผิด) Yuri
  Favourite Diary
  ทอถักอักษร
  Counter
       


  น้ำตาเทียน (หรือฉันเองที่ผิด) Yuri 12  

น้ำตาเทียน (หรือฉันเองที่ผิด) ตอนที่ 12


เมื่อแนนและฟางมาถึงหอพักของแนนแล้ว ก็พบกับแป้งกับบีมาดักรอแนนที่หน้าหอพัก เมื่อเห็นแนนกับฟางกำลังจะเดินเข้าไปในหอพัก แป้งจึงเดินมาหาและเรียกทั้งสองคนเอาไว้
“กลับมาแล้วเหรอ แนนกับฟาง ไปไหนกันมาเรามารอตั้งนาน แล้วดอกกุหลาบนั่นหนุ่มคนไหนให้มาจ๊ะ ช่อใหญ่เชียว” เมื่อแนนเดินมาถึงแป้งก็เริ่มต้นทักทาย
“อ๋อ เราไปทานหมูกระทะกันครับ ดอกกุหลาบช่อนี้เราก็เป็นคนให้แนนเอง แป้งคิดว่าใครให้ล่ะ” ฟางตอบแทนแนนเมื่อเห็นทำหน้างอเล็กน้อยเมื่อเห็นแป้ง
“เปล่าหรอกจ๊ะ แต่ช่อใหญ่ขนาดนี้มันน่าจะมีอะไรพิเศษกว่าเพื่อนกันแน่เลย” แป้งพูดกระเซ้าทั้งคู่
“ก็ไม่มีอะไรมากหรอก เพื่อนกันให้ดอกกุหลาบกันผิดตรงไหน” ฟางเถียงแป้งออกไป เพราะแนนเองก็ยังไม่ตอบรับคำสารภาพของเขา ถ้าเขาพูดอะไรแล้วมันไม่ใช่เขาเองก็คงหน้าแตกหมอไม่รับเย็บเป็นแน่แท้
“แหมๆ ทั้งคู่แอบคบกันก็บอกเรามาเถอะ” แป้งยังคงแหย่ฟางเล่น
“ถ้าเรากับฟางจะคบกัน ก็ไม่จำเป็นจะต้องแอบเลย ในเมื่อเรากับฟางก็ยังโสดใสไร้แฟนด้วยกันทั้งคู่ ไม่เหมือนใครบางคนที่ต้องแอบหลบๆซ่อนๆคบกัน ทั้งที่ตัวเองก็มีแฟนอยู่แล้ว” ประโยคที่ว่าแอบคบกันของแป้งทำให้ที่ยืนฟังอยู่นานทนไม่ไหวต้องพูดออกมาบ้าง ซี่งทำให้ฟางและแป้งแปลกใจเพราะแนนที่พวกเขารู้จักจะเป็นคนนิ่งๆ เงียบ และไม่พูดจาต่อปากต่อคำเช่นนี้
“เราก็ไม่ได้ว่าอะไรสักหน่อย แค่แซวฟางเล่นเฉยๆ” แป้งพูดพร้อมกับยิ้มเจื่อนๆ ไปให้บี
“เราว่าขึ้นไปคุยกันบนห้องดกว่านะ คุยตรงนั้นดูไม่ดีเท่าไหร่” ฟางพูดขึ้นมาบ้างเพราะกลัวแนนกับแป้งจะทะเลาะกัน
“เราว่าไม่จำเป็นหรอก มีอะไรก็รีบเคลียร์กันตรงนี้ให้มันจบๆไปเลย” แนนแย้งขึ้นมาบ้าง เพราะเธอไม่ต้องการให้แป้งกับบีขึ้นไปห้องพักของเธอ
“คือว่าเราอยากจะขอโทษแนนนะ”
“แล้วไง นอกจากคำว่า ขอโทษๆ แล้วมีอะไรจะพูดอีกไหม”
“พี่แนน พวกเราก็มาขอโทษพี่แนนแล้ว แล้วพี่แนนจะเอาอะไรอีกล่ะ” บีที่นิ่งฟังอยู่นาน เมื่อเห็นว่าแนนไม่ยอมให้อภัยพวกตนจึงพูดขึ้นมาบ้าง
“ความรู้สึกของใครบางคนที่มันเสียไป มันทดแทนด้วยคำว่าขอโทษได้ด้วยเหรอ” แนนพูดออกมาด้วยความรู้สึกที่ยังคงเจ็บในใจกับเรื่องที่เกิดขึ้น
“สิ่งที่พวกเราทำมันอาจจะทำให้พี่แนนต้องเสียใจหรือเสียความรู้สึก แต่ในเมื่อมันแก้ไขอะไรไม่ได้แล้ว สิ่งที่พี่แนนควรจะทำ คือทำใจยอมรับเรื่องที่เกิดขึ้นไม่ใช่เหรอ” บีพูดขึ้นมาเพื่อให้แนนทำใจยอมรับในสิ่งที่เกิดขึ้น
“ขอเราคิดอะไรเงียบๆสักพักได้ไหม ตอนนี้เราสับสนไปหมดแล้ว มันหลายเรื่องเหลือเกิน กลับไปกันก่อนได้ไหม”
“งั้นเรากลับก่อนนะ พรุ่งนี้เราจะรอฟังคำตอบที่ห้องพักครูนะ เราไปนะ ไปกันเถอะบี” พูดจบแป้งก็พาบีกลับไป เหลือเพียงฟางที่เดินตามแนนเมื่อแนนเดินเข้าไปในหอพัก
“เอ่อ....ฟางกลับไปก่อนได้ไหม ตอนนี้เราไม่อยากพูดอะไรกับใคร” แนนเอ่ยปากขอร้องให้ฟางกลับไปก่อน
“’งั้นเรากลับก่อนนะ เดี่ยวพรุ่งนี้เรามารับไปโรงเรียนนะ ถ้ามีเรื่องอะไรโทรหาเราได้ตลอดเลยนะ”ฟางพูดพร้อมกับเดินออกไปจากหอพักของแนน
“จ๊ะ”
เมื่อฟางกลับไปแล้วแนนก็ได้ขึ้นไปยังห้องนอนของเธอ เธอล้มตัวลงนอนบนที่นอนพร้อมครุ่นคิดถึงเรื่องราวต่างๆ ที่กำลังประเดประดังเข้ามาในชีวิตเธอ เรื่องเจ้าของดอกกุหลาบขาว ช็อกโกแล็ตแท่งและการ์ดอวยพรปริศนา เรื่องของแป้งกับบีที่มาขอร้องให้กลับไปเป็นเพื่อนกันเหมือนเดิม แล้วไหนจะเรื่องของฟางที่รู้จักกันมานานตั้งแต่สมัยยังเรียนมัธยม และเป็นเพื่อนสนิทกันในตอนนี้ที่อยู่ๆก็มาบอกว่ารักเอมาตั้งแต่สมัยเธอยังคบอยู่กับนิ โดยเฉพาะสองเรื่องหลังนั้นมันทำให้เธอคิดไม่ตกเลยว่าจะทำเช่นไร เวลาผ่านไปหลายชั่วโมงก็ถึงเวลาที่เตยกับมาจากเข้าเวรที่โรงพยาบาลเมื่อพบแนนยังนอนลืมตาเอามือก่ายหน้าผากอยุ่ก็ได้ถามอย่างแปลกใจ
“อ้าวยัยแนนยังไม่นอนอีกเหรอแก เอะ!นั่นอะไรนะ ดอกกุหลายกับฮาท์บีทแกให้ชั้นเหรอ”
“ชั้นให้แกเองแหละ ที่ชั้นยังไม่นอนเพราะมันนอนไม่หลับนะเตย เอ้อ....เตยชั้นกลุ้มใจจังเลยแก มันหลายเรื่องเหลือเกิน ”
“ขอบใจจ๊ะ ว่าแต่มีเรื่องกลุ้มใจอะไรก็เล่าให้ชั้นฟังได้นะแก ”
“มันจะดีเหรอ....ชั้นไม่อยากให้แกคิดมากไปกับชั้น แกมาเหนื่อยๆ ควรจะนอนหลับพักผ่อนเอาแรงมากกว่า”
“ไม่เป็นไรหรอก เรื่องของแกมันก็เหมือนเรื่องของชั้น เพราะเราเป็นเพื่อนกันไม่ใช่เหรอ”
หลังจากนั้นแนนก็ได้เล่าเรื่องที่เกิดขึ้นให้เตยฟัง เตยลงความเห็นว่าดอกกุหลาบขาวและสิ่งของดังกล่าวอาจเป็นของแป้งแต่ที่ไม่ลงชื่ออาจเป็นเพราะแป้งกลัวว่าแนนจะเอามันไปทิ้งถังขยะเรื่องของแป้งกับบีนั้น เธอไม่ขออกความเห็นแต่ให้แนนลองไปนึกทบทวนสิ่งดีดีที่แป้งเคยทำให้มาบวกลบหักล้างกับสิ่งร้ายๆที่แป้งทำ ส่วนเรื่องของฟางเตยบอกให้แนนลองคบกับฟางดูเพราะยังไงฟางก็รักและดีกับแนนดีกว่าที่แนนจะไปรักบีวซึ่งไม่มีใจให้แนนแล้วและแป้งก็ได้บอกให้แนนคิดไตร่ตรองดูดีดี เพราะเรื่องนี้แนนไม่ใช่คนที่เสียใจคนเดียวยังมีฟางอีกคนหนึ่งซึ่งอาจเสียใจไม่น้อยหากแนนปฏิเสธความรักของเขา จากการคิดใคร่ครวญมาทั้งคืนก็ทำให้แนนมีคำตอบในใจแล้วสำหรับทุกๆเรื่อง
..........................................................................................
รุ่งเช้าฟางก็ได้มารับแนนตามปรกติ แต่เขาดูเงียบขรึมลงไปมาก เพราะเขากำลังกังวลเรื่องที่เขาเอ่ยปากสารภาพรักไปเมื่อคืน เมื่อมาถึงโรงเรียนแล้วฟางก็รีบไปมหาวิทยาลัยโดยที่ไม่ได้พูดจาอะไรกัน เมื่อแนนมาถึงห้องพักครูก็พบแป้งมารออยู่ก่อนแล้ว เธอเดินเข้าไปหาแป้งที่นั่วรอที่ดต๊ะของเธอด้วยรอยยิ้มเพราะเธอก้ยังเป็นเธอที่พร้อมจะให้อภัยเพื่อนได้เสมอ
“ว่าไงแป้งมานานแล้วเหรอ” แนนทักทายแป้งด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม
“เพิ่งมาจ๊ะ เอ๋..แนนยิ้มได้แบบนี้ แสดงว่าแนนยอมให้อภัยเราแล้วใช่ไหม” แป้งยิ้มอย่างดีใจ
“อืมนะ ก็เราเป็นเพื่อนกันไม่ใช่เหรอ ” แนนพยักหน้าและยิ้มอีกครั้ง
“ขอบใจมากนะที่ให้อภัยเรา เราดีใจมากเลย ขอบใจจริงๆ” แป้งพูดพร้อมกับกอดแนนเอาไว้
“อืม....แต่แกต้องรับปากชั้นนะ ว่าแกจะไม่ทำให้น้องอันรู้เรื่องนี้ ชั้นไม่ได้ส่งเสริมให้แกมีกิ๊กนะ แต่ชั้นไม่อยากให้น้องอันเสียใจ”
“จ๊ะชั้นรับปากแก ”
“อืม....”
“แล้วเรื่องของแกกับฟางล่ะแนน มันเป็นยังไงกัน” แป้งถามถึงเรื่องเธอกับฟาง
“ก็กำลังดูๆ กันอยู่ เพราะฟางเขามาสารภาพว่ารักชั้น ตั้งแต่สมัยชั้นยังคบกับนิ มันก็นานหลายปีแล้ว ชั้นก็เลยตกลงใจว่าจะให้โอกาสฟางดู” แนนพูดในสิ่งที่เธอคิดอยู่ให้แป้งฟังถึงแม้ว่าเอจะยังไม่บอกเรื่องนี้กับฟางเรื่องที่เอตกลงคบกับเขา แต่มันก้เป็นสิ่งที่เอกำลังจะทำในไม่ช้านี้
“ดีใจด้วยนะ ชั้นก็สังเกตมาหลายครั้งแล้วว่าฟางอาจจะแอบรักแกอยู่ ว่างๆเราไปกินหมูกระทะกันอีกนะ ไม่ได้กินด้วยกันนานแล้ว”
“จ๊า เดี่ยวเราไปดูนักเรียนก่อนนะ รู้สึกจะเริ่มมากันแล้ว แล้วก็ขอบใจนะสำหรับดอกกุหลาบและช็อคโกแลตนะ”
“เอะ! แนนแกรู้ด้วยเหรอว่าชั้นเป็นคนให้แก”
“รู้สิ เดี่ยวเราไปดูนักเรียนก่อนนะ”
“จ๊า เดี่ยวก็จะไปแล้ว”
หลังขากนั้นทั้ง 2 คน ต่างก็แยกย้ายไปปฏิบัติหน้าที่นักศึกษาฝึกสอนของตัวเองต่อไป เมื่อมิตรภาพของพวกเธอได้กลับมาเข้าใจกันดังเดิม ไม่ใช่ว่าแนนจะเลิกรักบีแล้วแต่เป็นเพราะความเป็นเพื่อนและสิ่งดีดีที่แป้งเคยทำให้เธอในวันวานนั้นมันมีมากเกินกว่าจะทำให้ความผูกพันระหว่างเธอทั้งสองต้องเลือนหายไปกับกาลเวลา
...........................................................................
ตอนเย็นหลังเลิกเรียนฟางก็มารับแนนตามปรกติ แต่ครั้งนี้ท่าทีเขาดูเศร้าๆไป ทำให้แนนรู้ได้ในทันทีว่า เขาต้องคิดมากเรื่องเมื่อวานเป็นแน่
“ฟาง แกเป็นอะไรไป มันดูเงียบๆ ยังไงไม่รู้” แนนเอ่ยถามระหว่างที่ชี่รถด้วยกัน
“เปล่าหรอกไม่มีอะไร แนนจะกลับห้องเลยไหม เราจะได้ไปส่ง”
“ไม่เอา....หิวช้าวนะ ตอนนี้ก็ 6 โมงแล้วด้วย กำลังอยากกินช้าวชาหมูอยู่พอดีเลย”
“อืม....เดี่ยวเราพาไป”
เมื่อมาถึงร้านช้าวขาหมูและสั่งอาหารเป็นที่เรียบร้อยแล้ว ฟางก็ได้เดินนำหน้าแนนมานั่งยังโต๊ะตัวหนึ่งที่ยังว่างอยู๋ ซึ่งมันทำให้แนนเจ็บแปล๊บในหัวใจ เพราะมันเป็นตะตัวเดียวกับโต๊ะที่บีกับเอเคยนั่งทานข้าวด้วยกัน
“แนนเป็นอะไรหน้าซีดเลย” ฟางถามเมื่อเห็นแนนหน้าซีด
“เปล่าหรอกไม่มีอะไร ทานข้าวกันเถอะ....เอ่อ...ฟาง ฟางยังอยากที่จะเป็นแฟนเราอยู่ไหม”
“ถ้าถามว่าอยากเป็นแฟนแนนไหมมันก็อยากนะ แต่เราไม่อยากทำให้แนนลำบากใจ ถ้าแนนกลัวว่าเราไม่เหมือนเดิมถ้าแนนไม่คบกับเรา ก็สบายใจได้เลยว่า สำหรับเราแล้วเราจะยังเป็นเพื่อนที่ดีของแนนเสมอ”
“เราคิดว่าจะให้โอกาสฟางนะ แต่ถ้าฟางไม่รับก็ตามใจ เราก็เป็นเพื่อนกันต่อไปแบบนี้แหละ”
“รับสิ ว่าแต่แนนพูดจริงเหรอ”
“พูดจริงๆ แต่ฟางก็อย่าทำให้แนนเสียใจก็แล้วกันเพราะแนนไม่อยากเสียใจอีกแล้ว ”
“เราสัญญาว่าจะมีไม่มีวันทำให้แนนเสียใจ ตอนนี้แนนก็เป็นแฟนเราแล้ว ห้ามเปลี่ยนใจไปเป้นเพื่อนกันเหมือนเดิมล่ะ”
“จ๊า ฟางเองก็เหมือนกันเป็นแฟนเราห้ามไปมองหรือไปแซวคนอื่นเหมือนอย่างตอนที่เป็นเพื่อนกันไม่ได้แล้วนะ”
“ครับผม..ตกลงจะเป็นแม่หรือเป็นแฟน สั่งจัง” พูดจบฟางก็หัวเราะออกมาเบาๆ ทำให้แนนหัวเราะตามไปด้วย ในความรู้สึกของแนนนั้นเอเองก้ยังไม่รุ้ว่าเรื่องของเธอกับฟางจะเป้นอย่างไรต่อไป สิ่งที่ทำมันจะผิดไหม แค่เอก็คิดว่ามันคงเป็นทางออกที่ดีที่สุดแล้วสำหรับเธอ

     Share

<< น้ำตาเทียน (หรือฉันเองที่ผิด) Yuri 11น้ำตาเทียน (หรือฉันเองที่ผิด) Yuri 13 >>


Posted on Sat 3 Apr 2010 14:01

Name :
Email :
URL :
Comment :
กรอกข้อมูลก่อนส่ง CAPTCHA Image
Refresh