Calendar
 
  Last Diary
 
ความทรงจำในหัวใจ ตอน บันทึกถึงใครคนนั้น
เหตุผลที่ทนเหงา
เลอะเลือน
จะได้ไม่ลืมกัน
ดวงใจรำพัน 5 : ในฝัน
วันที่ไม่มีจริง
แด่เธอที่รัก
Never give up on you
you got mee : เธอลืมฉันเอาไว้ให้เดียวดาย
ดวงใจรำพัน 4 : ดวงใจรำพัน
ดวงใจรำพัน 3 ; รอเธอตรงนี้......ที่เดิม
ดวงใจรำพัน 1 : ในห้วงคำนึง
ดวงใจรำพัน 1 : สายน้ำ...ความรัก
น้ำตาเทียน (หรือฉันเองที่ผิด) Yuri 19
น้ำตาเทียน (หรือฉันเองที่ผิด) Yuri 18
น้ำตาเทียน (หรือฉันเองที่ผิด) Yuri 17
น้ำตาเทียน (หรือฉันเองที่ผิด) Yuri 16
น้ำตาเทียน (หรือฉันเองที่ผิด) 15
น้ำตาเทียน (หรือฉันเองที่ผิด) Yuri 14
น้ำตาเทียน (หรือฉันเองที่ผิด) Yuri 13
น้ำตาเทียน (หรือฉันเองที่ผิด) Yuri 12
น้ำตาเทียน (หรือฉันเองที่ผิด) Yuri 11
น้ำตาเทียน (หรือฉันเองที่ผิด) Yuri 10
น้ำตาเทียน (หรือฉันเองที่ผิด) Yuri 9
น้ำตาเทียน (หรือฉันเองที่ผิด) Yuri 8
น้ำตาเทียน (หรือฉันเองที่ผิด) Yuri 7
น้ำตาเทียน (หรือฉันเองที่ผิด) Yuri 6
น้ำตาเทียน (หรือฉันเองที่ผิด) Yuri 5
น้ำตาเทียน (หรือฉันเองที่ผิด) Yuri 4
น้ำตาเทียน (หรือฉันเองที่ผิด) Yuri 3
น้ำตาเทียน (หรือฉันเองที่ผิด) Yuri 2
น้ำตาเทียน (หรือฉันเองที่ผิด) Yuri
  Favourite Diary
  ทอถักอักษร
  Counter
       


  น้ำตาเทียน (หรือฉันเองที่ผิด) Yuri 13  

น้ำตาเทียน (หรือฉันเองที่ผิด) ตอนที่ 13


เดือน มีนาคม 2551

           หลังจากที่แนนและแป้งได้คืนดีกันแล้ว ทั้งสองคนก็ได้กลับมาสนิทกันดังเดิม และได้ชักชวนให้แนนออกมาหอพักเดียวกัน เพราะในการจัดนิทรรศการและทำรายงานการสอนนั้นอาจจะต้องกลับหอพักดึก ซึ่งหอพักของแนนนั้น ปิดเร็วเกินไปทำให้แนนต้องหาหอพักใหม่ ซึ่งเป็นหอพักเดียวกับแป้งนั่นเอง คือ หอพักหญิงศิริเลิศ และอีกเหตุผลหนึ่งคือหอพักที่เธออยู่ร่วมกับเตยนั้นอยู่ไกลจากมหาวิทยาลัยที่เธอเรียนมากทำให้ไม่สะดวกในการเดินทาง ถึงแม้ว่าเธอจะไม่ได้อยู่หอพักเดียวกับเตยแล้วแต่เธอก็ยังติดต่อกันเสมอๆ
             ในช่วงนี้สำหรับนักศึกษาที่เรียน 4 ปี มันก็ถึงเวลาที่ฝั่งฝันคือการเรียนจบปริญญาตรีของพวกเขาได้มาถึงแล้ว แต่สำหรับนักศึกษา คบ. 5 ปี เดือนนี้เป็นช่วงที่แนนและเพื่อนๆนักศึกษาฝึกประสบการณ์วิชาชีพครูทุกคนกำลังง่วนอยู่กับการ การเตรียมจัดนิทรรศการแสดงผลงานของนักศึกษาและการส่งงานต่างๆ ไม่ว่าจะเป็น รายงานการปฏิบัติงาน โครงการพัฒนาผู้เรียน ฯลฯ ทำให้ปิดเทอมอันยาวนานปีนี้ถูกเลื่อนออกไปอย่างไม่มีกำหนด
                         “เฮ้อ....ไม่ได้ปิดเทอมอีกแล้ว มันอะไรกันนักกันหนานะ ” แป้งบ่นอย่างเซ็งๆ เมื่อมาหาแนนในห้องพัก
                       “แกจะบ่นทำไมแป้ง ทำๆไปเดี่ยวมันก็เสร็จเอง” แนนเงยหน้าจากการพิมพ์งานหน้าจอคอมพิวเตอร์มามองแป้ง
                        “อืม....ว่าแต่ปีนี้ฟางก็เรียนจบแล้วสิ ถ้าฟางไปทำงานที่อื่นแกคงเหงานะ”
                        “ใช่ แต่ก็คงไม่เหงาหรอก เพราะเห็นฟางบอกว่าจะสมัครงานแถวนี้แหละ”
                          “จริงเหรอ งั้นก็ดีสิ แกก็ถือโอกาสย้ายเข้าไปอยู่ด้วยกันซะเลย”
                         “อยู่ด้วยกันมันก็ดี แต่ถ้าต้องทะเลาะกันเหมือนแกกับน้องอันมันก็ไม่ไหวหรอก” แนนพูดออกไปเพราะแป้งเท่าให้ฟังว่าช่วงหลังๆแป้งกับอันมักจะทะเลาะกันด้วยเรื่องไม่เป็นเรื่องเสมอ
                        “คงไม่มั้ง ดูแล้วฟางนะรักแกจะตายไป แล้วตอนนี้ฟางเรียนจบแล้วไม่ใช่เหรอ แกไม่มีอะไรพิเศษๆ หน่อยเหรอ ”
                       “อืมก็มีนะ ตอนเย็นวันนี้ฉันว่าจะเลี้ยงให้นะ เชิญแกกับน้องอันด้วยแล้วกัน”
                        “อืม....ได้ๆ เลี้ยงที่ร้านเดิมของพวกเราใช่ไหม แกชวนใครบ้างล่ะ”
                        “ใช่ร้านเดิม ก็ชวน เตย แพน แล้วก็นิน่ะ”
                        “เพื่อนเราทั้งเลย งั้นตอนเย็นเจอกันที่ร้านเดิมนะ ไปก่อนนะ บอกอันว่าจะมาแปปเดียว”
                     “จ้า เดี๋ยวตอนเย็นเจอกัน” พูดจบแป้งก็เดินกลับห้องของตัวเองซึ่งอยู่ข้างๆกันนั่นเอง แนนจึงก้มหน้าก้มตาพิมพ์รายงานต่อไป
ตอนเย็นของวันนั้นแนนได้จัดเลี้ยงฉลองการเรียนจบให้ฟาง โดยเธอชวน เตย แป้ง อัน แพน และ นิไปด้วย เพราะทั้งหมดเป็นเพื่อนสนิทในกลุ่มเดียวกัน
                       “ขอแสดงความยินดีด้วยนะฟาง”
                       “ยินดีด้วยนะครับพี่ฟาง”
         ทุกคนต่างก็กล่าวคำแสดงความยินดีกับความสำเร็จของฟางและมอบของขวัญตามสมควร แนนเองก็ได้มอบของขวัญให้ฟางเช่นกัน เป็นชุดนอนอุลตร้าแมนกับตุ๊กตาคิตตี้ ซึ่งทำให้ฟางได้รับการค่อนขอดจากเพื่อนๆว่า *ทอมอะไรหว่าชอบคิตตี้* ทำให้ฟางได้แต่ยิ้มอย่างเขินๆ แต่เขาก็รู้สึกดีใจที่เพื่อนๆมาร่วมยินดีกับเขา โดยเฉพาะแนนซึ่งเป็นแฟนของเขาได้มอบของขวัญที่ถูกใจเขามาก เพราะเขาไม่เคยบอกใครว่าชอบคิตตี้เลยแต่แนนก็ยังทราบ ซึ่งทำให้ฟางรู้สึกรักแนนมากยิ่งขึ้นเข้าไปอีก
                                             ………………………………………………………
เดือนเมษายน 2551   

           ขณะที่แนนกำลังพิมพ์งานอยู่ในห้องพักของเธอ แป้งก็ได้โทรศัพท์เข้าเครื่องโทรศัพท์ภายในห้องของเธอ เพื่อตามให้เธอไปรับประทานอาหารในห้องของแป้ง ซึ่งแป้งทำกับข้าวเผื่อเธอเสมอ เธอจึงออกไปห้องของแป้งโดยไม่ได้ปิดเครื่องคอมพิวเตอร์ เมื่อเธอกลับมาที่ห้องพักอีกครั้งหนึ่งก็ตรงไปที่เครื่องคอมพิวเตอร์เลย แต่ภาพพักหน้าจอของคอมพิวเตอร์ก็ต้องทำให้หัวใจเธอกระตุกและชาวาบไปทั้งหัวใจ เพราะมันเป็นรูปคู่ระหว่างเธอกับบีที่ถ่ายไว้ในสมัยรักยังหวาน นอกจากนี้ยังมีรูปของบีในอิริยาบถต่างๆด้วย มันทำให้แนนต้องหวนคะนึงถึงบีขึ้นมาจากความรู้สึกส่วนลึกๆของดวงหทัย


***** กลอน ; ดวงใจรำพัน *****
ป่านฉะนี้คนดีจะสุขสม
หรือระทมทุกข์เข็ญเป็นไฉน
โอ้ขอบฟ้าอ้างว้างช่างห่างไกล
ทุกข์นาทีที่ผ่านไปแสนเนิ่นนาน

ยิ่งเนิ่นนานผ่านไปใจยิ่งหวั่น
แม้คืนวันสองเรานี้ที่ผันผ่าน
เป็นอดีตที่ลาลับไปกับกาล
ดั่งสายน้ำในลำธารไม่หวนคืน

โอ้ป่านนี้ดึกดื่นค่อนคืนแล้ว
ไร้วี่แววจะระงับหลับตาฝืน
เพียงความเหงาที่กลายกล้ำทุกค่ำคืน
คอยรื้อฟื้นความทรงจำให้ช้ำตรม

ราตรีล่วงดาวเดือนดาษเดื่อนฟ้า
ปาดน้ำตากลั้นสะอื้นความขื่นขม
เคยใกล้ชิดไออุ่นแอบแนบอารมณ์
กลับต้องตรมเศร้าหมองนองน้ำตา

ป่านฉะนี้คนดีจะสมหวัง
หรือรักพังเป็นเช่นไรใจร่ำหา
คิดถึงล้นใจไม่สร่างซา
ยอดชีวีเธออยู่ไหนใจรำพัน

            กาลแห่งราตรีล่วงเลยเที่ยงคืนไปแล้ว หัวใจของแนนยังคงพร่ำรำพัน ถึงใครคนนั้นที่หัวใจเธอยังคงตะโกนออกมาจากส่วนลึกของหัวใจว่าเขายังเป็นบุคคลอันเป็นที่รักของเธอเสมอ แล้วเธอจะทำฉันใดดีเล่า ในเมื่อเพลานี้เธอเป็นคนรักของฟาง แต่หัวใจของเธอกลับร่ำร้องหาแต่บี เธอยิ่งคิดถึงเขามากเพียงใดน้ำตาของเธอก็ยิ่งรินไหลออกมา เธอได้แต่หวังว่าวันหนึ่งเธอจะลืมเขาได้จริงๆ และหันมารักคนที่รักเธอสักที ขณะที่แนนกำลังคิดอยู่อย่างหดหู่อยู่นื้น โทรศัพท์มือถือของเธอก็ดังขึ้น ซึ่งเป็นสายจากฟางนั่นเอง
                         “สวัสดีครับ ที่รัก ทำอะไรอยู่เหรอ ” นับตั้งแต่คบกันมาแบบแฟน ฟางมักทักทายเธอด้วยคำพูดเช่นนี้เสมอในยามที่คุยโทรศัพท์กัน
                         “ค่ะฟาง พอดีแนนยังพิมพ์งานอยู่เลย แล้วฟางล่ะดึกแล้วทำไมไม่นอน” แนนถามกลับไปบ้างเมื่อนาฬิกาในจอคอมพิวเตอร์มันบอกเวลา ตี 2 กว่าๆแล้ว
                        “ก็นอนไปแล้วครับ แต่พอดีนึกขึ้นได้นะ ว่าแฟนเรายังไม่นอนเลยโทรมาบอกว่าให้นอนได้แล้ว นอนดึกมากๆ เราเป็นห่วงรู้ไหมครับ” 
                       “ค่ะ เดี๋ยวสักพักหนึ่งแนนก็จะนอนแล้ว ฟางเองก็นอนได้แล้วนะค่ะ พรุ่งนี้ต้องทำงานอีก ไม่ต้องเป็นห่วงแนนนะคะ แนนดูแลตัวเองได้”
                       “อืม....เราว่า เราย้ายไปอยู่กับแนนดีไหม เราจะได้ไม่ต้องเป็นห่วง เวลาที่แนนทำงานดึกๆแบบนี้”
                       “เรายังไม่พร้อมนะฟาง และอีกอย่างเราก็ดูและตัวเองได้ ฟางไม่ต้องเป็นห่วงเราหรอก”
                        “ทำไมล่ะแนน ในเมื่อเป็นเราเป็นแฟนกัน ไม่ให้เราห่วงแนนจะให้เราเป็นห่วงใคร”
                        “เอ่อ.....มันก็ใช่นะ แต่ว่าเรายังไม่พร้อมจริงๆ เรื่องที่จะอยู่ด้วยกัน เราว่ารออีกสักพักดีกว่านะฟาง”
                        “ทำไมล่ะ แป้งกับน้องอัน ลัคกี้กับน้องปุ้ย หรือเพื่อนเราหลายๆคู่ เขายังอยู่ด้วยกันได้เลย แนนไม่พร้อมหรือว่าจริงๆแล้วใจของแนนเองยังรอใครบางคนอยู่กันแน่ แนน”
                        “มันไม่ใช่อย่างนั้นนะฟาง เพียงแต่ว่าเราไม่พร้อมจริงๆ”
                       “เราก็ไม่ได้ว่าอะไรสักหน่อย เรารอได้ ไว้แนนพร้อมเมื่อไหร่เราค่อยมาคุยเรื่องนี้อีกทีก็ได้”
                       “จ้า แฟนใครหว่าน่ารักจัง อิอิ” แนนพูดพร้อมกับหัวเราะออกมาเบาๆ ขัดกับใบหน้าและหัวใจของเธอที่ขณะนี้น้ำตากำลังท่วมอยู่
                     “น่ารัก แล้วเมื่อไหร่จะรักสักทีล่ะจ๊ะ จะให้เรารักแนนข้างเดียวไปถึงเมื่อไหร่ล่ะครับ หุหุ” ฟางพูดพร้อมหัวเราะออกมาเช่นกัน
                      “เอ่อ ............เรา” เมื่อเจอคำพูดแบบนี้ของฟาง แนนเองก็พูดไม่ออกเช่นกัน แม้คำพูดชองฟางจะเจือเสียงหัวเราะแต่เธอก็รู้ว่าฟางเองก็คงเสียใจไม่ต่างกัน จริงสินะ เมื่อไหร่ละ เมื่อไหร่เธอจะรักคนที่แสนดีกับเธอสักที
                       “เราล้อเล่นนะ แนนคบกับเราก็ต้องรักเราสิ จะไปรักคนอื่นได้ไง ใช่ไหมครับที่รัก นอนได้แล้วนะดึกแล้ว”
                       “ใช่แล้วค่ะ แนนเองก็จะนอนแล้วค่ะ” แนนพูดพร้อมกับปิดคอมพิวเตอร์ของเธอ
                        “ครับ คิดถึงนะ หลับฝันดีนะครับที่รัก ”
                        “ค่ะ ฝันดีเช่นกันค่ะ”
            เมื่อวางสายจากฟางแล้วแนนก็ล้มตัวลงนอนบนเตียง พร้อมๆกับน้ำตาที่ค่อยๆ รินไหลออกมา เมื่อไหร่กันนะเธอจะรักคนที่แสนดีกับเธอสักที
                  ***โอ เอยหัวใจ เหตุไหนถึงไม่ลืมเขา เขาไม่รักเรา จะมัวเศร้าอยู่ทำไม***
                  ..........................................................................................

     Share

<< น้ำตาเทียน (หรือฉันเองที่ผิด) Yuri 12น้ำตาเทียน (หรือฉันเองที่ผิด) Yuri 14 >>


Posted on Sat 3 Apr 2010 14:02

Name :
Email :
URL :
Comment :
กรอกข้อมูลก่อนส่ง CAPTCHA Image
Refresh