Calendar
 
  Last Diary
 
ความทรงจำในหัวใจ ตอน เธอยังมีชีวิตอยู่....อย่างน้อยก็ในใจฉัน
ความทรงจำในหัวใจ ตอน บันทึกถึงใครคนนั้น
เหตุผลที่ทนเหงา
เลอะเลือน
จะได้ไม่ลืมกัน
ดวงใจรำพัน 5 : ในฝัน
วันที่ไม่มีจริง
แด่เธอที่รัก
Never give up on you
you got mee : เธอลืมฉันเอาไว้ให้เดียวดาย
ดวงใจรำพัน 4 : ดวงใจรำพัน
ดวงใจรำพัน 3 ; รอเธอตรงนี้......ที่เดิม
ดวงใจรำพัน 1 : ในห้วงคำนึง
ดวงใจรำพัน 1 : สายน้ำ...ความรัก
น้ำตาเทียน (หรือฉันเองที่ผิด) Yuri 19
น้ำตาเทียน (หรือฉันเองที่ผิด) Yuri 18
น้ำตาเทียน (หรือฉันเองที่ผิด) Yuri 17
น้ำตาเทียน (หรือฉันเองที่ผิด) Yuri 16
น้ำตาเทียน (หรือฉันเองที่ผิด) 15
น้ำตาเทียน (หรือฉันเองที่ผิด) Yuri 14
น้ำตาเทียน (หรือฉันเองที่ผิด) Yuri 13
น้ำตาเทียน (หรือฉันเองที่ผิด) Yuri 12
น้ำตาเทียน (หรือฉันเองที่ผิด) Yuri 11
น้ำตาเทียน (หรือฉันเองที่ผิด) Yuri 10
น้ำตาเทียน (หรือฉันเองที่ผิด) Yuri 9
น้ำตาเทียน (หรือฉันเองที่ผิด) Yuri 8
น้ำตาเทียน (หรือฉันเองที่ผิด) Yuri 7
น้ำตาเทียน (หรือฉันเองที่ผิด) Yuri 6
น้ำตาเทียน (หรือฉันเองที่ผิด) Yuri 5
น้ำตาเทียน (หรือฉันเองที่ผิด) Yuri 4
น้ำตาเทียน (หรือฉันเองที่ผิด) Yuri 3
น้ำตาเทียน (หรือฉันเองที่ผิด) Yuri 2
น้ำตาเทียน (หรือฉันเองที่ผิด) Yuri
  Favourite Diary
  ทอถักอักษร
  Counter
       


  น้ำตาเทียน (หรือฉันเองที่ผิด) Yuri 14  

เรื่อง น้ำตาเทียน (หรือฉันเองที่ผิด) ตอนที่ 14


พฤษภาคม 2551 

             หลังจากที่แนนและเพื่อนๆได้จัดนิทรรศการตลอดจนส่งรายงานการปฏิบัติงานเสร็จแล้ว สิ่งที่เอต้องทำต่อไปคือ เลือกโรงเรียนในการฝึกสอนใหม่และการวางแผนเตรียมการไปสอนยังโรงเรียนใหม่ด้วย ซึ่งแนนได้ตัดสินใจเลือกโรงเรียนเดียวกับแป้งอีกครั้ง พร้อมๆกับเพื่อนที่เรียนเอกเดียวกันอีกสองคนด้วย
             ตอนเย็นหลังจากที่แนนได้แยกย้ายจากเพื่อนๆในเอกเดียวกันเกี่ยวกับเรื่องเตรียมการฝึกสอนแล้ว เธอได้ไปเดินตลาดไนท์บาซ่ากับฟางตามปรกติเหมือนที่เคยปฏิบัติมา หลังจากที่ออกจากร้านขายข้าวขาหมูเจ้าประจำแล้ว แนนก็ได้ชวนฟางเดินดูร้านรวงต่างๆที่ขายสินค้าหลากหลายชนิด ขณะที่กำลังเดินดูสินค้าอยู่นั่นเอง อันได้มาทักเอกับฟาง
                            “สวัสดีครับ พี่แนน พี่ฟาง”
                            “สวัสดีค่ะอัน มาเดินคนเดียวแป้งไปไหนล่ะคะ”
                            “พี่แป้งไปห้องพี่ธัญ แล้วพี่ล่ะครับไม่ได้ไปเหรอ” ธัญเป้นเพื่อนนักศึกษาเอกเดียวกันกับแนนและแป้ง
                           “ไปสิครับอัน เนี่ยพี่เพิ่งไปรับมาจากห้องธัญ” ฟางตอบแทนแนนเมื่อเห็นแนนทำหน้างง เพราะเมื่อกี้เธอแยกย้ายกันกับแป้งแล้ว ทำไมจนป่านนี้แล้วแป้งยังไม่กลับหอพัก แล้วแป้งไปไหน
                           “เอ่อ...พี่แนน เห็นพี่แป้งบอกว่าวันเสาร์พวกพี่สองคนจะไปบ้านพี่แป้งกันใช่ไหม อันเสียดายมากเลย อันไปด้วยไม่ได้ ”
                          “เปล่านะ วันเสาร์นี้พี่ต้องเตรียมแผนการสอน”
                          “เอ๋.....แต่ทำไมพี่แป้งบอกอันแบบนี้ล่ะ”
                          “แป้งอาจจะลืมบอกแนนมั้งแนน เดี๋ยวก็คงจะบอกกระมัง ใช่ไหมน้องอัน”
                         “คงงั้นมั้งครับ เอ่อ..งั้นอันไปก่อนนะครับ เดี่ยวพี่แป้งกลับห้องแล้วหาอันไม่เจอ อันขี้เกียจอธิบาย อันไปแล้วนะครับ”
                         “จ้า ไปเถอะค่ะ”
              เมื่ออันไปแล้วแนนจึงได้แต่ทำหน้างงๆ เพราะแป้งยังไม่ได้บอกเธอเรื่องที่เอสองคนจะต้องไปบ้านแป้ง แต่ยังไม่ทันได้พูดอะไรแป้งก็โทรมาหาเธอเสียก่อน
                        “แนน ถ้าอันถามว่าวันเสาร์นี้เราจะไปบ้านชั้นกันใช่ไหมให้แกบอกว่าใช่นะ”
                        “อ้าว....ทำไมล่ะ” 
                        “ก็แบบว่า บีจะมาหานะสิ ไม่อยากให้อันรุ้ก็เลยต้องโกหกนะแก”
                        “ทำไมอันถึงรู้ไม่ได้ล่ะ”
                        “เออน่า แกบอกอันตามนี้แล้วกัน และแกอย่าบอกฟางล่ะ บอกฟางว่าเราจะไปบ้านชั้นก็พอนะ เดี่ยวฟางเอาไปบอกบี แกเข้าใจใช่ไหม”
                        “อืม....เข้าใจ”
                        “เออๆ งั้นเท่านี้นะ บายจ้า”
              พูดจบแป้งก็วางสายไป ฟางจึงหันมาถามว่าแป้งโทรมาทำไม เธอจึงจำต้องโกหกฟางไปอย่างที่แป้งต้องการ โดยที่แนนเองไม่รู้ว่าการที่แป้งนัดเจอกับบีในครั้งนี้มันทำให้เธอกับบีมองหน้ากันไปติดไปนานทีเดียว
                      ............................................................
              เมื่อฟางมาส่งเธอที่หอพักแล้ว เธอก็เตรียมตัวจะอาบน้ำ แต่แป้งก็มาเคาะประตูห้องเธอเสียก่อน
                          “ว่าไงล่ะ ยัยจอมจุ้นมีอะไรให้ข้าน้อยรับใช้ล่ะ” แนนเอ่ยถามแป้งออกไปเพราะเธอรู้ว่าการที่แป้งมาหาเธอในตอนนี้ย่อมมีเรื่องให้เธอช่วยอย่างแน่นอน
                          “ไม่ต้องมาทำเป็นรู้ทันเลย ยัยแนน แหน่น แน่น แน้น แหนน ” แป้งพูดพร้อมกับเอามือหยิกแก้มแนนไปด้วย
                          “เอาเถอะน่า ว่าแต่แกมีเรื่องอะไรให้ชั้นช่วยก็บอกมายัยแป้งเปียก”
                          “โห...มาเรียกชั้นว่าแป้งเปียก วันนี้ชั้นยอมถ้าเป็นวันอื่นแกมาเรียกชั้นแบบนี้ชั้นไม่ยอมแน่”
                          “เออ....มีไรก็ว่ามา”
                          “คือว่า แกรู้แล้วใช่ไหมว่าบีจะมาหาชั้น และแกก็รู้แล้วใช่ไหมว่าเราต้องโกหกอันกับฟางว่าเราจะไปบ้านชั้นกันนะ”
                          “เออ....รู้แล้ว แล้วไงล่ะ”
                          “แต่แกยังไม่รู้ใช่ไหม ว่าชั้นนัดบีไว้ว่าจะจองดรงแรมอยู่กัน และที่สำคัญแกต้องไปเป็นไม้กันสุนัขให้ชั้นด้วย และแกก้ห้ามปฏิเสธ”
                         “เอ่อ....แต่ว่าชั้น”
                         “ไม่รุ้ละ ชั้นถือว่าแกรับปากชั้นแล้ว ถ้าแกไม่กลัวว่าถ้าชั้นอยู่กับบี 2 คน แล้ว บีจำทำมิดีมิร้ายชั้นก็ตามใจแก เชอะ....ชั้นไปละ”
           พูดจบแป้งก็ออกจากห้องแนนไปห้องของตัวเอง ซึ่งการมัดมือชกของแป้งแบบนี้มันทำให้แนนลำบากใจเพราะใจเธอยังรักบีอยู่แล้วเธอจะทนเห้นแป้งกับบีสวีทหวานกันต่อหน้าได้อย่างไร เธอจึงได้ธทรไปปรึกษาเตยว่าจะเอายังไงดี
                       “เตยชั้นควรทำอย่างไรดี” แนนถามเตยหลังจากที่เล่าเรื่องทุกอย่างให้เตยฟังแล้ว
                       “ชั้นว่าไม่ต้องไปหรอกแก ถ้าแกไปแล้วแกจะทนไหวเหรอ”
                       “ชั้นๆไม่รู้ คิดไรไม่ออก”
                       “เอ็อ....ชั้นเป้นห่วงแกนะแนน ไม่อยากให้แกเสียใจ แต่ถ้าแกจะเห็นแก่แป้ง ชั้นก็คงห้ามแกไม่ได้”
                       “ชั้นเองก็ไม่รุ้”
            หลังจากวางสายไปแล้วแนนก็ได้แต่คิดหนัก เธอจะทำยังไงดี เธอควรจะเห็นแก่เพื่อนหรือเห็นแก่หัวใจตัวเอง แนนได้แต่ครุ่นคิดอย่างเหนื่อยใจ
.                       ...................................................................................

     Share

<< น้ำตาเทียน (หรือฉันเองที่ผิด) Yuri 13น้ำตาเทียน (หรือฉันเองที่ผิด) 15 >>


Posted on Sat 3 Apr 2010 14:05

Name :
Email :
URL :
Comment :
กรอกข้อมูลก่อนส่ง CAPTCHA Image
Refresh