Calendar
 
  Last Diary
 
dream ฝันค้างบนทางรัก
ความทรงจำในหัวใจ ตอน เธอยังมีชีวิตอยู่....อย่างน้อยก็ในใจฉัน
ความทรงจำในหัวใจ ตอน บันทึกถึงใครคนนั้น
เหตุผลที่ทนเหงา
เลอะเลือน
จะได้ไม่ลืมกัน
ดวงใจรำพัน 5 : ในฝัน
วันที่ไม่มีจริง
แด่เธอที่รัก
Never give up on you
you got mee : เธอลืมฉันเอาไว้ให้เดียวดาย
ดวงใจรำพัน 4 : ดวงใจรำพัน
ดวงใจรำพัน 3 ; รอเธอตรงนี้......ที่เดิม
ดวงใจรำพัน 1 : ในห้วงคำนึง
ดวงใจรำพัน 1 : สายน้ำ...ความรัก
น้ำตาเทียน (หรือฉันเองที่ผิด) Yuri 19
น้ำตาเทียน (หรือฉันเองที่ผิด) Yuri 18
น้ำตาเทียน (หรือฉันเองที่ผิด) Yuri 17
น้ำตาเทียน (หรือฉันเองที่ผิด) Yuri 16
น้ำตาเทียน (หรือฉันเองที่ผิด) 15
น้ำตาเทียน (หรือฉันเองที่ผิด) Yuri 14
น้ำตาเทียน (หรือฉันเองที่ผิด) Yuri 13
น้ำตาเทียน (หรือฉันเองที่ผิด) Yuri 12
น้ำตาเทียน (หรือฉันเองที่ผิด) Yuri 11
น้ำตาเทียน (หรือฉันเองที่ผิด) Yuri 10
น้ำตาเทียน (หรือฉันเองที่ผิด) Yuri 9
น้ำตาเทียน (หรือฉันเองที่ผิด) Yuri 8
น้ำตาเทียน (หรือฉันเองที่ผิด) Yuri 7
น้ำตาเทียน (หรือฉันเองที่ผิด) Yuri 6
น้ำตาเทียน (หรือฉันเองที่ผิด) Yuri 5
น้ำตาเทียน (หรือฉันเองที่ผิด) Yuri 4
น้ำตาเทียน (หรือฉันเองที่ผิด) Yuri 3
น้ำตาเทียน (หรือฉันเองที่ผิด) Yuri 2
น้ำตาเทียน (หรือฉันเองที่ผิด) Yuri
  Favourite Diary
  ทอถักอักษร
  Counter
       


  น้ำตาเทียน (หรือฉันเองที่ผิด) Yuri 16  

น้ำตาเทียน (หรือฉันเองที่ผิด) ตอนที่ 16


***ใจของฉันมันเป็นของเธอ ไม่ว่านานเท่าไหร่ และจะเป็นของเธอตลอดไป....***
                           เพลงใจฉันเป็นของเธอ ศิลปิน บอย พีคชเมคเกอร์

       เสียงโทรศัพท์ของแนนดังขึ้นเป็นเพลงประจำตัวของฟาง แนนรีบเช็ดน้ำตาและกลืนก้อนสะอื้นลงคออย่างรวดเร็ว เธอไม่อยากให้ฟางรู้ว่าเธอร้องไห้ซึ่งสาเหตุของการร้องไห้นั้นไม่ได้มาจากเขาเพราะมันอาจจะทำให้เขาเสียใจ จากนั้นแนนจึงรีบกดรับสายทันที ก่อนที่ฟางจะกดยกเลิกการโทร เพราะเวลาโทรศัพท์หาเธอเขาจะโทรแค่ครั้งเดียว ถ้าเธอไม่รับสายเขาจะเข้าใจในทันทีว่าเธอไม่ว่าง

             “สวัสดีครับที่รัก ทำอะไรอยู่เอ่ย นอนหรือยังครับ” เสียงของฟางถามขึ้นมาเมื่อแนนรับโทรศัพท์แล้ว
            “ค่ะก็กำลังนอนฟังเพลงอยู่แล้วฟางล่ะทำไมถึงยังไม่นอน ดึกแล้วนะคะ” แนนถามฟางออกไป ทั้งๆที่น้ำเสียงของเธอยังสั่นๆอยู่
             “แนน ตัวเองเป็นอะไร ทำไมเสียงเป็นแบบนี้ ร้องไห้อยู่เหรอ ใครทำอะไรบอกมาสิ....แนน”
            “ไม่มีอะไรนะคะฟาง เค้าหลับไปแล้วนะค่ะ พอฟางโทรมาเค้ายังงัวเงียอยู่ เสียงก็เลยเป็นแบบนี้” แนนโกหกฟางออกไปเพราะไม่อยากให้เขารู้จะพาลน้อยใจเธอได้
            “เหรอ...ครับ แล้วไปเที่ยวบ้านแป้งเป็นยังไงบ้าง สนุกไหมมีอะไรมาฝากเค้าบ้างล่ะ”
             “เดี๋ยวเค้าจะเอาไข้หวัดไปฝากตัวเอง เพราะเค้าไปเที่ยวน้ำตกและได้เล่นน้ำทั้งวัน ตัวเองได้ดูแลเค้าสมใจแน่ฟาง” แนนต้องรับสมอ้างโกหกฟางต่อไปเพราะเธอรับปากแป้งเอาไว้ว่าจะไม่บอกฟางเรื่องที่บีมาหาแป้งในครั้งนี้
             “อืม....ถ้าตัวเองไม่สบายกลับมา เค้าไปนอนห้องตัวเองได้ใช่ป่ะแนน”ฟางถามขึ้นมาด้วยน้ำเสียงมีเลศนัย
             “ได้สิคะ แต่ตัวเองต้องนอนเฝ้าหน้าห้องน้ำนะ หุหุ” แนนหัวเราะออกมาเบาๆเพราะเธอรู้เลศนัยที่แฝงอยู่ในคำพูดของฟาง
             “โห...ใจร้ายมากเลยแนน เค้าเป็นแฟนตัวเองนะ ไม่ใช่ลูกหมา จะได้ไล่ให้ไปนอนหน้าห้องน้ำ”ฟางพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงงอนๆ
             “เชอะ! เค้ารู้อยู่หรอกนะฟางว่าตัวเองกำลังคิดอะไรอยู่ แหม..คิดจะรังแกคนป่วยได้ลงคอ”แนนเถียงฟางออกไปอย่างแฟนที่หลอกล้อกัน ถึงแม้คำว่า*ลูกหมา*ที่ฟางพูดออกมาจะสะกิดใจเธออยู่บ้าง เพราะคำว่า *ลูกหมา*นั้นเป็นคำที่เธอเคยใช้เรียกบีในสมัยที่เธอยังคบกันกับเขา
            “หุหุ รู้ทันจนได้นะตัวเอง เฮ้อ....แบบนี้เค้าก็เสียเปรียบแย่นะสิ”
           “เสียเปรียบอะไรฟาง ใครกันแน่ที่เสียเปรียบ เชอะ! พูดให้มันถูกๆหน่อย”
            “หุหุ เค้าสิเสียเปรียบเป็นแฟนกันมาตั้งนาน ไม่เห็นจะ....เลย”ฟางพูดเว้นคำไว้ให้แนนคิดเอาเอง เพราะเขาต้องการแกล้งคนรักของเขาเล่น
            “จะอะไรฟาง บอกมานะ คนเจ้าเล่ห์”
            “ได้” ฟางพูดแค่นั้นก็เงียบเสียงลงไป
            “ได้อะไร บอกมาเดี๋ยวนี้นะ”
            “ไม่บอก แค่นี้นะตัวเอง *กีร-สลัน-แอง* หลับฝันดีนะครับที่รัก อยากได้ๆๆๆๆ.....” *กีร-สลัน-เอง* เป็นภาษาพื้นเมือง(เขมร)สุรินทร์ ซึ่งฟางมันพูดกับแนนบ่อยๆเวลาบอกรักเธอ เพราะคำคำนี้ มันแปลว่า เค้ารักตัวเองนะ
            “ไอ้ฟางบ้า คนทะลึ่ง…..” แนนพูดได้เพียงแค่นั้นเพราะคนรักของเธอชิงวางสายไปก่อน จากคำพูดของฟางมันทำให้เธอยิ้มออกมา เพราะฟางมักจะเป็นคนสนุกสนานเฮฮา ซึ่งมันทำให้เธอมีความสุขทุกครั้งที่ได้คุยกัน ถึงแม้ว่าในใจเธอยังมีบีอยู่ในส่วนลึกๆ เธอคิดว่าถ้าฟางยังดีกับเธอแบบนี้เธอก็คงจะรักเขาได้ ในอีกไม่ช้านี้
            “แนนชั้นขอบใจแกมากเลยนะที่ไม่บอกเรื่องนี้กับฟาง อ้าวแนนแกอยู่ไหนเนี่ย แนนๆๆๆ”เธอกำลังจะนอนก็ได้ยินเสียงแป้งเรียกเธอ
           “อยู่นี่ ข้างเตียงนี่ไง” แนนตอบออกไปจากข้างเตียงที่เธอกำลังนอนอยู่
          “แล้วแกลงไปนอนอะไรตรงนั้น ขึ้นมาข้างบนเดี่ยวนี้ ดูสิผ้าก็ไม่ห่ม เดี๋ยวก็ไม่สบายหรอก ชอบทำให้เป็นห่วงอยู่เรื่อยเลย” แป้งพูดพร้อมชะโงกหน้าออกมาดูแนนที่ข้างเตียง
          “อืม...ก็ชั้นคุยโทรศัพท์อยู่กับฟางนี่นา กลัวจะรบกวนการนอนของแกกับบีนะสิ” แนนพูดพร้อมนึกในใจว่า 
          ***อย่างแกเหรอเป็นห่วงชั้นแป้ง ถ้าแกเป็นห่วงชั้นจริง แกทำแบบนี้ทำไม***
          “ไม่เป็นไร ชั้นชอบฟังแกกับฟางคุยกันสนุกดี ขอกอดแกหน่อยนะ แกก็นึกว่าชั้นเป็นฟางก็แล้วกัน” พูดจบแป้งก็ขยับตัวมากอดแนนไว้
           “ไม่เอานะแป้ง ชั้นไม่ชอบให้ใครกอด มันจั๊กจี้ยังไงไม่รู้สิ”แนนพูดพร้อมกับดิ้นเบาๆ
          “แหม จะเก็บให้ฟางกอดคนเดียวล่ะสิ เชอะ! ไม่กอดแล้วก็ได้ ” แป้งพูดพร้อมปล่อยมือทันที
           “เปล่า! เก็บไว้ให้เตยต่างหาก เป็นไรไม่รู้ ชอบๆๆๆให้เตยกอด” แนนพูดตามที่เธอคิดเพราะเธอรู้สึกอย่างนั้นจริงๆ เนื่องจากอ้อมกอดของเตยเป็นอ้อมกอดที่ปลอดภัยและเต็มไปด้วยความห่วงใยอย่างแท้จริง
             “ไอ้แนน อย่าบอกนะว่าแกชอบเตย”
            “เปล่าชั้นไม่ได้ชอบ ชั้นรักเตยต่างหากล่ะ” เธอพูดโดยที่เธอพยายามไม่หันไปทางบี
           “หา แกรักเตยเหรอ อย่าบอกนะว่าแกจะกลับไปเป็นเลสเบี้ยนอีกนะแนน แกพูดจริง เหรอ...งั้นแกลองรักชั้นดีไหม ชั้นน่ารักกว่าเตยอีก ”
            “ไอ้บ้า ไม่ใช่ซะหน่อย ชั้นหมายถึงรักแบบเพื่อนนะแก คิดอะไรไปทั่วน่าแก”
            “แหะๆ ชั้นล้อเล่นนะ เห็นแกพูดว่ารักเตย ชั้นก็แค่น้อยใจที่แกไม่ได้รักชั้น”
            “คิดบ้าๆนะแป้ง ถ้าชั้นไม่รักแก ชั้นคงไม่ได้มาอยู่ที่นี่หรอก”
            “แนน ชั้นขอบใจแกมากนะ แกดีกับชั้นมากเลย ทั้งๆที่ชั้นทำไม่ดีกับแกตั้งหลายอย่าง” แป้งพูดพร้อมกับนอนกอดแนนอีกครั้ง มันช่างเป็นการกอดมี่เป็นทอดๆเพราะตอนนี้บีกอดแป้งเอาไว้เช่นกัน
           “ช่างมันเถอะแป้ง มันผ่านไปแล้ว ไม่ต้องพูดถึงมันหรอก”
         “เฮ้อ.....คิดถึงอันจังเลยแนน ไม่รู้ว่าป่านนี้จะนอนหลับฝันไปกี่เรื่องแล้ว”
      คำพูดของแป้งทำให้บีซึ่งนอนกอดแป้งผละจากแป้งทันที เขาหยิบหมอนและลุกขึ้นยืน หลังจากนั้นจึงเดินมานอนยังที่ว่างข้างเตียงที่แนนนอนอยู่เมื่อครู่นี้
            “นอนเถอะแป้งชั้นง่วงเต็มทีแล้ว” แนนพูดพร้อมนอนหันหน้าไปข้างเตียงที่บีนอนอยู่
            “จ๊ะ ฝันดีนะแนนเพื่อนรักของชั้น”
            “จ๊ะ”
        แนนนอนมองบีที่นอนอยู่ที่พื้นข้างเตียง ด้วยความรู้สึกเป็นสุขที่เธอมีโอกาสได้นอนใกล้ๆเขาถึงแม้ว่าพื้นจะต่างระดับกันก็ตาม เธอหลับตาลงไปด้วยความรู้สึกที่ยังรักบีอยู่มิวาย 
          ***เฮ้อ...เค้าขอโทษนะฟางแต่เค้าขอเวลาอีกซักนิดนะ เค้าสัญญานะว่าวันหนึ่งเค้าจะรักฟางคนเดียว***
                       ......................................................
         เช้าวันรุ่งขึ้น เธอตื่นนอนขึ้นก็มองไปยังข้างเตียงที่บีนอนเมื่อคืน แต่ก็ไม่พบเธอมองไปยังตรงที่แป้งนอน ก็พบบีกับแป้งนอนกอดกันอยู่ น้ำตาของเธอจึงไหลออกมาเงียบๆ เธออยากเป็นแป้งเหลือเกิน เธอนิ่งคิดถึงวันนั้นที่เธอเคยอยู่ในอ้อมกอดของบี มันช่างมีความสุขเหลือเกินที่ได้อยู่ในอ้อมกอดของคนที่เรารัก เธอมองสองคนนั้นกอดกันอยู่สักครู่ก่อนที่จะลุกขึ้นไปอาบน้ำ เธอร้องไห้ออกมาอย่างคนพ่ายแพ้ เธอไม่เข้าใจตัวเองเลยจริงๆว่าทำไมเธอจึงยังรักบีอยู่ ทั้งๆที่เธอมีฟางเป็นคนรักอยู่แล้วทั้งคน ทำไมเธอจะไม่รู้ว่าฟางนั้นรักเธอมานานแล้วตั้งแต่สมัยมัธยมที่เธอกับนิยังคบกันอยู่ นิเองก็รู้อยู่เช่นกัน แต่ทั้งสองก็ไม่พูดอะไรเพราะเข้าใจความรู้สึกของคนแอบรักดี เพราะก่อนที่นิกับแนนจะคบกัน ทั้งสองก็ได้แอบรักกันมานานปี กว่าจะเข้าใจกันและคบกันได้ แต่ในวันนี้แนนกับนิเป็นเหมือนเส้นขนานที่มีวันมาบรรจบกันได้อีกแล้ว
           แนนคิดอะไรไปเรื่อยเปื่อย เธอได้แต่หวังว่าวันหนึ่งเธอจะรักฟางอย่างคนรักกันได้ เธอร้องไห้จนพอใจ จึงรีบอาบน้ำและออกมาแต่งตัวในห้อง เมื่อเธอออกมาก็พบว่าแป้งกับบีตื่นแล้ว และกำลังหยอกล้อกันอยู่ เธอฝืนยิ้มไปให้แป้งและบีที่กำลังมองมาทางเธอเช่นกัน
                 “ตื่นเช้าจังเลยแนน เฮ้อ...คิดถึงฟางล่ะสิแบบนี้นะ” แป้งถามแนนเบาๆเมื่อแนนถือหนังสือมานั่งอ่านบนเตียง
                  “อืมนะ คิดถึงสิ ไม่คิดถึงแฟนจะให้เราไปคิดถึงใครล่ะ แป้งวันนี้ช่วยไปส่งเราที่ห้องด้วยนะ พอดีเสื้อยังไม่ได้ซักเลยป่านนี้เน่าหมดแล้ว”
                   “อ้าวพี่แนนไม่อยู่เป็นเพื่อนกันก่อนเหรอ”
                  “ไม่จ๊ะ เสื้อผ้าพี่ยังไม่ได้ซักเลย”แนนพูดแต่ไม่ได้หันไปมอง มือจับหนังสืออยู่เหมือนตั้งใจอ่านเต็มที่ แต่จริงๆแล้วเธออ่านมันไม่รู้เรื่องเลย
                  “อืม...สายๆหน่อยนะแนน ให้ชั้นอาบน้ำก่อนนะ”
                  “เดี๋ยวบีไปอาบน้ำดีกว่าหิวข้าวแล้ว”
        พูดจบบีก็ลุกไปอาบน้ำ เมื่อบีไปอาบน้ำแล้ว แป้งจึงกอดแนนไว้แล้วร้องไห้โฮออกมา ทำให้แนนงงว่าเกิดอะไรขึ้น
                  “แนน ชั้นเสียใจจริงๆ ชั้นไม่น่านอกใจอันแบบนี้เลย”
                  “ทำไมเหรอ...มันเกิดอะไรขึ้นเหรอแป้ง”
                  “บีเค้าล่วงเกินชั้น เค้าพยายามจะรังแกชั้น ชั้นอ้างว่าชั้นยังไม่พร้อมเค้าก็ไม่ฟังชั้นเลย”
                  “จริงเหรอ แล้วแก เอ่อ..ตกเป็นของบีหรือยัง... ”
                  “ยังหรอก ชั้นร้องไห้ บีเลยปล่อยและอีกอย่างบีก็คงเกรงใจแกด้วยแหละ ชั้นไม่รู้ว่าถ้าแกกลับไปแล้วมันจะเกิดอะไรขึ้น...”
                 “อืม....แกระวังดัวล่ะกันไว้ และจะทำอะไรให้นึกถึงอันด้วย แกอย่าลืมนะว่า แกกับอันยังไม่เลิกกัน”
                 “จ้า....เฮ้อ.....ชั้นไม่น่านอกใจอันแบบนี้เลย ถ้าชั้นตกเป็นของบีจริงๆ ชั้นจะมองหน้าอันได้อย่างไร”
                  “แกก็กลับไปพร้อมกับชั้นสิ คืนนี้แกให้บีนอนคนเดียวส่วนแกกลับไปนอนที่ห้อง”
                  “อืม....ได้”
           แนนกับแป้งพูดคุยกันได้เพียงเท่านั้น บีก็ออกจากห้องน้ำ จึงต้องเฉไปคุยเรื่องอื่นประกอบกับฟางได้โทรมาหาแนนพอดี จึงทำให้ทั้งสองจำเป็นต้องยุติการสนทนาเพียงเท่านั้น
                   “สวัสดีครับที่รัก ตื่นหรือยัง ทำอะไรอยู่”
                  “สวัสดีค่ะฟาง เค้าตื่นแล้วกำลังอ่านหนังสืออยู่ แล้วตัวเองล่ะทำอะไรอยู่ ทานอะไรหรือยังค่ะ”
                “ทานแล้วครับที่รัก เค้าคิดถึงตัวเองจัง รู้ไหมตอนนี้เค้าอยากขอบคุณนิเหลือเกิน เพราะถ้าตัวเองไม่เลิกกับนินะ ป่านนี้ก็ยังคงคบกันอยู่ และอยากขอบคุณบีด้วยเพราะถ้าไม่มีบีตัวเองก็คงไม่มีทางเป็นแบบนี้ ป่านนี้ตัวเองก็ยังคงเป็นเลสเบี้ยนอยู่เหมือนเดิม”
                   “ทำไมล่ะ ถ้าเค้าเป็นเลสตัวเองจะไม่คบเค้าเหรอ”
                   “ไม่ใช่อย่างนั้น เพียงแต่เค้าคงไม่กล้าสารภาพรักกับตัวเองแน่เลย เพราะเค้ารู้ดีว่าเลสมักจะไม่ชอบทอม”
                   “มันไม่เกี่ยวหรอกฟาง เค้าอยากคบกับใครที่จริงใจและรักเค้าจริงก็พอ”
                   “อืม...แล้วตัวเองทานอะไรหรือยัง เมื่อไหร่จะกลับล่ะครับ”
                 “ยังไม่ทานเลยค่ะ เรื่องกลับบ้านคงเป็นวันนี้ตอนเย็นหรือไม่ก็พรุ่งนี้ตอนเช้านะค่ะ”
                 “ครับรีบกลับมานะเค้าคิดถึงตัวเองมากเลย แล้วก็เอาไข้หวัดมาฝากเค้าด้วยเค้าจะได้....”
                   “จะได้อะไรเหรอฟาง....ตัวเองคิดอะไรอยู่บอกมานะ”
                  “เค้าจะได้....จะได้ดูแลตัวเองไง ตัวเองคิดอะไรเนี่ยแนน”
                   “เปล่า.....สักหน่อยไม่ได้คิดอะไร” 
                   “แนนตัวเองคิดถึงเค้าไหมอ่ะ...”
        จังหวะนั้นเองบีได้เอื้อมมือมากอดแป้งแต่แป้งเอี้ยวตัวหลบทำให้คนที่โดนบีกอดกลายเป็นแนนแทน ทำให้แนนอึ้งพูดอะไรไม่ออก บีรีบชักมือกลับและกล่าวขอโทษแนน
                  “พี่แนน บีขอโทษบีไม่ได้ตั้งใจ” บีพูดพร้อมเอื้อมมือไปกอดแป้งอีกครั้งซึ่งคราวนี้แป้งยอมให้บีกอดแต่โดยดี
                  “แนนตัวเองเป็นอะไร แล้วนี่อยู่กับใคร เสียงเหมือน....”
                “คิดถึงค่ะ ไม่คิดถึงฟางแล้วจะไปคิดถึงแมวที่ไหนล่ะคะ” เนิ่นนานกว่าแนนจะตอบคำถามฟางได้ ก่อนที่จะพูดเบาๆกับบีโดยไม่ให้ฟางได้ยินว่า “ไม่เป็นไรค่ะ” ทั้งที่จริงๆเธอรู้สึกชาวูบไปทั้งตัวเลยทีเดียว
                  “งั้นเค้าไม่รบกวนตัวเองแล้วนะครับ อย่าลืมทานข้าวนะคนดี เค้าเป็นห่วงตัวเองนะ”
                   “ค่ะ สวัสดีค่ะฟาง”
         เมื่อฟางวางสายไปแล้ว แนนจึงเร่งแป้งให้ไปอาบน้ำจะได้ไปส่งเธอที่ห้องพักเสียที เพราะเธอแทบจะกลั้นน้ำตาไม่ไหวแล้ว จึงอยู่ที่ว่าการคุยกับฟางอาจจะทำให้เธอรู้สึกดี แต่ถ้าเธอต้องมองภาพบาดตาบาดแบบนี้มันก็ไม่ไหวเหมือนกัน
                  “ยัยแป้งรีบไปอาบน้ำได้แล้ว จะได้รีบไปส่งชั้นสักที”
                  “แหม....แนนแกห่างฟางวันเดียวแค่นี้ทำเป็น....เชอะ! ชั้นไปอาบน้ำก็ได้ บีปล่อยนะเค้าจะไปอาบน้ำ หมั่นไส้ยัยแนนกับนายฟางห่างกันแค่นี้ทำเป็นคิดถึงกันยังกับไม่ได้เจอกันสักสิบปี” พูดจบแป้งก็เดินเข้าห้องน้ำไปด้วยท่าทางกระฟัดกระเฟียดอย่างคนมีแง่งอน
        คำพูดและการกระทำของแป้งมันทำให้แนนสงสัยว่าจริงๆแล้วแป้งรู้สึกยังไงกันแน่ ตกลงแล้วแป้งพอใจหรือเสียใจที่ถูกบีลวนลาม จากนั้นแนนกับบีก็ไม่ได้พูดอะไรกันอีก บีนอนหลับตาส่วนแนนนอนอ่านหนังสือ ต่างคนอย่างอยู่ราวกับว่าทั้งสองไม่ได้อยู่ด้วยกันในห้องนี้
        หลังจากนั้นเมื่อแป้งอาบน้ำเสร็จแล้วก็ได้มาส่งแนนที่หอพักก่อนที่จะกลับไปหาบีอีกครั้ง แป้งได้บอกว่าตอนค่ำๆจะมารับไปทานหมูกระทะด้วยกัน แนนยืนมองภาพแป้งขับรถออกไปช้าๆ พร้อมๆกับน้ำตาที่ค่อยๆไหลออกมาอาบหน้า
                 ......................................................................

     Share

<< น้ำตาเทียน (หรือฉันเองที่ผิด) 15น้ำตาเทียน (หรือฉันเองที่ผิด) Yuri 17 >>


Posted on Sat 3 Apr 2010 14:08

Name :
Email :
URL :
Comment :
กรอกข้อมูลก่อนส่ง CAPTCHA Image
Refresh