Calendar
 
  Last Diary
 
dream ฝันค้างบนทางรัก
ความทรงจำในหัวใจ ตอน เธอยังมีชีวิตอยู่....อย่างน้อยก็ในใจฉัน
ความทรงจำในหัวใจ ตอน บันทึกถึงใครคนนั้น
เหตุผลที่ทนเหงา
เลอะเลือน
จะได้ไม่ลืมกัน
ดวงใจรำพัน 5 : ในฝัน
วันที่ไม่มีจริง
แด่เธอที่รัก
Never give up on you
you got mee : เธอลืมฉันเอาไว้ให้เดียวดาย
ดวงใจรำพัน 4 : ดวงใจรำพัน
ดวงใจรำพัน 3 ; รอเธอตรงนี้......ที่เดิม
ดวงใจรำพัน 1 : ในห้วงคำนึง
ดวงใจรำพัน 1 : สายน้ำ...ความรัก
น้ำตาเทียน (หรือฉันเองที่ผิด) Yuri 19
น้ำตาเทียน (หรือฉันเองที่ผิด) Yuri 18
น้ำตาเทียน (หรือฉันเองที่ผิด) Yuri 17
น้ำตาเทียน (หรือฉันเองที่ผิด) Yuri 16
น้ำตาเทียน (หรือฉันเองที่ผิด) 15
น้ำตาเทียน (หรือฉันเองที่ผิด) Yuri 14
น้ำตาเทียน (หรือฉันเองที่ผิด) Yuri 13
น้ำตาเทียน (หรือฉันเองที่ผิด) Yuri 12
น้ำตาเทียน (หรือฉันเองที่ผิด) Yuri 11
น้ำตาเทียน (หรือฉันเองที่ผิด) Yuri 10
น้ำตาเทียน (หรือฉันเองที่ผิด) Yuri 9
น้ำตาเทียน (หรือฉันเองที่ผิด) Yuri 8
น้ำตาเทียน (หรือฉันเองที่ผิด) Yuri 7
น้ำตาเทียน (หรือฉันเองที่ผิด) Yuri 6
น้ำตาเทียน (หรือฉันเองที่ผิด) Yuri 5
น้ำตาเทียน (หรือฉันเองที่ผิด) Yuri 4
น้ำตาเทียน (หรือฉันเองที่ผิด) Yuri 3
น้ำตาเทียน (หรือฉันเองที่ผิด) Yuri 2
น้ำตาเทียน (หรือฉันเองที่ผิด) Yuri
  Favourite Diary
  ทอถักอักษร
  Counter
       


  น้ำตาเทียน (หรือฉันเองที่ผิด) Yuri 17  

น้ำตาเทียน (หรือฉันเองที่ผิด) ตอนที่ 17

           เมื่อแนนกลับมาถึงหอพักของเธอแล้ว เธอรู้สึกดีขึ้นเพราะไม่ต้องทนเห็นภาพบาดตาบาดใจแล้ว แนนจึงเปิดโนัตบุ๊คฟังเพลงและพิมพ์แผนการจัดการเรียนรู้ เพราะอีกไม่กี่วันข้างหน้าเธอจะต้องลงไปฝึกปฏิบัติการสอนในโรงเรียนแล้ว
แนนนั่งทำงานอยู่จนเย็นย่ำพระอาทิตย์ลับขอบฟ้าไปแล้วจึงได้ลุกขึ้นไปอาบน้ำแต่งตัว เตรียมพร้อมสำหรับการไปรับประทานหมูกระทะ ขณะที่เธอกำลังแต่งตัวอยู่หน้ากระจกเสียงเพลงก็ดังขึ้นมาจาโทรศัพท์ของแนน เป็นเสียงเพลงที่เธอใช้เป็นเสียงเรียกเข้าประจำตัวของบี

                 ***หากเธอไม่เคยรักฉัน มันยังจะดีซะกว่า
ถ้าฉันจะเป็นฝ่ายเดียวที่หลงรักเธองมงาย
แต่เธอเคยเป็นของฉัน วันหนึ่งไปเป็นของใคร
ไม่รู้ต้องทนเจ็บปวดอีกนานแค่ไหน กับการได้รับรู้ความจริง***
                                                            เพลงไม่รักกันมันยังดีกว่า ศิลปิน อินคา

                    “สวัสดีแนน ออกมาได้แล้วนะ ตอนนี้ชั้นกับบีมารออยู่หน้าหอพักแล้ว แค่นี้นะรีบออกมาล่ะ” เมื่อแนนกดรับสายก็ปรากฏว่าเป็นแป้งนั่นเองที่โทรตามเธอ
แนนจึงรีบปิดโนัตบุ๊คและแต่งตัวให้เสร็จก่อนที่จะออกไปหาแป้งกับบีที่รอเธออยู่หน้าหอพัก เมื่อเธอไปถึงทั้ง 3 คนจึงขับรถออกไปยังร้านหมูกระทะร้านเดียวกับที่แนนกับเพื่อนๆนิยมมารับประทานกันเสมอๆ เมื่อมานั่งอยู่ในร้านหมูกระทะแล้วแนนก็ได้แต่นั่งเงียบมองแป้งกับบีที่เคยเอาอกเอาใจตักอาหารให้กันด้วยความรู้สึกปวดร้าวแทบขาดใจ แต่เธอก็จำต้องฝืนยิ้มออกไป ทั้งๆที่หัวใจของเธอกำลังร้องไห้ นานๆครั้งบีจะตักอาหารให้เธอบ้าง 
                     “พี่แนน เลื่อนจานมาเดี๋ยวบีตักให้” บีพูดพร้อมยิ้มให้แนน
                     “ขอบคุณค่ะบี” แนนกล่าวขอบคุณเขาพร้อมกับฝืนยิ้มไปให้
                     “ทานเยอะๆ นะแนน ช่วงนี้แกผอมลงตั้งเยอะ” แป้งพูดขึ้นมาบ้าง แนนได้แต่ยิ้มให้ เธออยากหายออกไปจากตรงนี้ ทำไมนะทำไม เธอต้องยอมทำร้ายหัวใจตัวเองแบบนี้
                              ………………………………………………………

              พอทานอาหารเสร็จ ทั้งหมดก็พากันกลับแป้งกับบีมาส่งเธอที่หอพัก เมื่อมาอยู่ในห้องแล้วแนนจึงขึ้นไปนอนคว่ำหน้าอยู่บนเตียงร้องไห้ออกมาอย่างหนักด้วยความเจ็บปวด สักพักหนึ่งแป้งกลับมา และมาหาที่ห้องของเธอ แป้งเคาะประตูหลายรอบแนนก็ไม่ได้ลุกไปเปิดประตูห้องให้ แป้งจึงถือวิสาสะเข้ามา เพราะแนนไม่ได้ล็อคประตูห้อง
                      “อ้าวแนน หลับเหรอ เดี๋ยวคืนนี้ชั้นจะมานอนเป็นเพื่อนแกนะ” แป้งพูดพร้อมกับยื่นมือมาลูบหัวแนนเบาๆ
                      “ไม่ต้องหรอกแป้ง ชั้นอยู่คนเดียวได้” แนนพูดพร้อมปัดมือแป้งออก
                      “แนนแกโกรธชั้นเหรอ ชั้นไม่ได้ตั้งใจให้มันเป็นแบบนี้นะ แต่ชั้นๆไม่รู้จะทำยังไง”
                      “ชั้นไม่ได้โกรธแกหรอกแป้ง ชั้นแค่ไม่เข้าใจว่าทำไมชั้นมีแฟนกี่คนๆ ก็ต้องถูกเพื่อนสนิทแย่งไปหมด คราวก่อนก็ไอ้แพน ทั้งๆไอ้แพนมันก็รู้ว่าชั้นกับนิรักกันแต่มันก็ทำกับชั้นได้ พอชั้นได้รู้จักบีทั้งๆที่ชั้นตั้งใจว่าจะไม่รักใครอีก แต่บีก็ทำให้ชั้นรัก บีดีกับชั้นมาก แต่พอเขามาพบแกเค้าก็ทิ้งชั้น แป้งทำไมแกต้องแย่งบีไปจากชั้น ทั้งๆที่แกก็มีอันอยู่แล้วทั้งคน ทำไมฮะแป้ง ทำไม” แนนพูดพร้อมกับร้องไห้ออกมา
                       “แนนชั้นขอโทษชั้นไม่ได้ตั้งใจ แกอย่าโกรธชั้นเลยนะ” แป้งพูดพร้อมกับกอดแนนเอาไว้
                        “แกกลับห้องแกไปก่อนได้ไหมตอนนี้ชั้นอยากอยู่คนเดียว” แนนพูดพร้อมกับนอนคว่ำหน้าลงไปอีก
                       “แต่ว่า....”
                       “ชั้นสัญญาแป้ง ว่ามันจะไม่มีอะไรเกิดขึ้น แกก็ยังเป็นเพื่อนชั้นเหมือนเดิม เพียงแต่ตอนนี้ชั้นขอเวลาอยู่เงียบๆคนเดียวได้ไหม”
                        “ถ้าอย่างนั้นก็ได้ ชั้นไปแล้วนะ เดี๋ยวชั้นจะล็อคประตูให้เลยนะ”
                        “อืม....”
          เมื่อแป้งออกไปแล้วแนนจึงนอนคว่ำหน้าอยู่ท่าเดิม เธอขอเวลาคืนเดียว คืนเดียวจริงๆสำหรับการลืมความเจ็บปวดในครั้งนี้แล้วหลังจากนั้นเธอจะมองหน้าแป้งมองหน้าบีอย่างสนิทใจ
                                   ………………………………………………………
           แนนนอนหลับตาอยู่ครู่ใหญ่เสียงโทรศัพท์ของเธอก็ดังขึ้นมันทำให้เธอแปลกใจเพราะเป็นเบอร์โทรศัพท์ของบี เธอรีบเช็ดน้ำตาปรับเสียงให้เป็นปรกติที่ไม่ใช่เสียงสะอื้นอย่างที่พูดกับแป้งเมื่อครู่นี้จากนั้นจึงกดรับสาย
                         “สวัสดีค่ะบี โทรมามีธุระอะไรเหรอคะ แล้วเป็นยังไงบ้าง หมูกระทะวันนี้อร่อยไหม” แนนพูดทักทายบีออกไปน้ำเสียงตรงข้ามกับใบหน้าอย่างที่สุด
                         “อร่อยดีอยู่หรอกในตอนแรก แต่มันไม่อร่อยก็เพราะพี่แนนนี่แหละ”
                         “อ้าว...ทำไมล่ะบี พี่ไม่ได้ทำอะไรเลยนะ”
                        “ไม่ได้ทำเหรอ พี่แนนรู้ไหมพี่แนนนะเห็นแก่ตัวมากเลย” บีพูดน้ำเสียงตะคอกทำให้เธองงว่าเธอเห็นแก่ตัวยังไง สิ่งที่เธอทำไปทั้งหมดมันคืออาการขอคนเห็นแก่ตัวตรงไหน
                        “เห็นแก่ตัวอะไร พี่เนี่ยนะเห็นแก่ตัว บีเอาอะไรมาพูด”
                        “ก็การกระทำของพี่แนนทั้งหมดนะมันแสดงออกว่าพี่แนนเห็นแก่ตัว บีตั้งใจมาหาพี่แป้งแล้วพี่แนนล่ะมาทำซากอะไร” บีกระแทกเสียงอีกครั้ง คำพูดของบีมันทำให้น้ำตาของแนนไหลออกมาเงียบๆ
                       “พี่เปล่านะบี ก็แป้งเค้ามาขอร้องพี่ให้พี่ไปอยู่เป็นเพื่อนเองนะ” แนนพูดไปอย่างงงๆ
                       “ทุเรศหน่าพี่แนน โกหกออกมาได้หน้าด้านๆ ไม่ใช่พี่เองหรอกเหรอที่ไปอ้อนวอนพี่แป้งบอกว่ายังรักบีอยู่ และบอกว่าขอตามไปด้วยเพราะพี่แนนอยากเห็นหน้าบี….คนอะไรหน้าด้านที่สุดเลย”
                        “บีพี่ไม่ได้ทำ พี่จะทำมันไปทำไม พี่...” แนนพูดมันไม่ออก น้ำตาของเธอรินไหลออกมาเรื่อยๆเพราะคำประนามของบี
                         “ไม่ได้ทำๆ พี่จะบอกว่าพี่เป็นคนแสนดี เป็นนางเอกในละครน้ำเน่าที่เอะอะก็ร้องไห้อย่างนั้นเหรอ”
                        “พี่...”
                        “เลิกทำตัวเป็นนางเอกได้แล้วพี่แนน บีรู้ธาตุแท้ของพี่หมดแล้ว และบีก็อยากจะบอกด้วยว่า พี่แป้งไม่ได้แย่งบีไปจากพี่บีตัดสินใจเลือกพี่แป้งเพราะพี่แป้งแสนดี ไม่ได้ตอแหลอย่างพี่แนน”
                        “ไม่ได้แย่งเหรอ....สิ่งที่แป้งทำทั้งหมดเรียกว่าไม่ได้แย่งเหรอ บีจะบอกว่าแป้งไม่ผิด คนที่ผิดคือพี่ใช่ไหม”
                        “ใช่...พี่แป้งไม่ได้ผิดแต่คนผิด คือ พี่นั่นแหละพี่แนน คนอย่างพี่เห็นนะแก่ตัวที่สุดเลย ทั้งเห็นแก่ตัว ทั้งทุเรศ ทั้งตอแหล สารพัด บีเกลียดพี่แนนที่สุด” บีพูดพร้อมตะคอกใส่เธอเต็มเสียง
                        “ไม่จริ๊ง............” แนนพูดพร้อมกับปิดหน้าร้องไห้สุดเสียงเธอเจ็บปวดกับคำประณามที่บีนำมาว่าเธอเหลือเกิน
                        “ไม่ต้องมาทำเป็นบีบน้ำตาหรอกพี่แนน หวังว่าต่อไปบีคงไม่ต้องเจอพี่แนนอีกนะ” บีกระแทกเสียงใส่เธอครั้งสุดท้ายก่อนที่จะตัดสายทิ้งไป
             เมื่อบีวางสายไปแล้วแนนร้องไห้ออกมาอย่างคนพ่ายแพ้ ตกลงแล้วเธอเป็นคนผิดใช่ไหม การที่เธอยอมทำไปทุกๆอย่างแบบนี้ มันเรียกว่าเป็นคนเห็นแก่ตัว ทุเรศ ตอแหล อย่างนั้นเหรอ แล้วแบบไหนล่ะถึงจะเป็นคนแสนดีต้องเป็นแบบแป้งใช่ไหมถึงจะดีแสนดีในสายตาของบี แนน ร้องไห้เนิ่นนานราวกับว่าต้องการให้น้ำตาเป็นน้ำยาล้างแผลในหัวใจที่บาดลึกไปทุกอณู ถ้าหัวใจแนนเป็นสิ่งของที่สามารถแตกสลายได้ ป่านนี้มันคงแหลกเหลวไม่มีชิ้นดีไปแล้ว
.                                   ................................................................
           ขณะที่แนนกำลังจมอยู่ในทะเลน้ำตาอยู่นั่นเอง เสียงโทรศัพท์มือถือของเธอก็ดังขึ้นอีกครั้ง เธอเอามือปิดหูไม่ให้ได้ยินเสียงเพราะคิดว่าเป็นบีที่โทรมาหาเรื่องเธออีกรอบ สักพักโทรศัพท์ในห้องเธอของเธอก็ดังขึ้น เมื่อเธอยกหูโทรศัพท์ขึ้นรับสายก็ปรากฏว่าเป็นฟางนั่นเองที่โทรมาหาเธอ หาใช่ใครอื่นไม่
                       “สวัสดีครับที่รัก ตัวเองกลับมาแล้วเหรอ แล้วทำไมโทรเข้ามือถือไม่รับล่ะ”
                       “ค่ะ...เค้ากลับมา...แล้ว…” แนนตอบออกไปด้วยน้ำเสียงสั่นๆ
                       “แนนตัวเองเป็นอะไรร้องไห้อยู่เหรอ ตอนนี้เค้าอยู่ที่เคาท์เตอร์หน้าหอตัวเองนะ รอเค้าแปปเดียวเดี๋ยวเค้าไปหา”พูดจบฟางก็รีบวางสายไป
           จากนั้นไม่ถึงห้านาทีแนนก็ได้ยินเสียงเคาะประตูดังขึ้น เธอเดินไปเปิดประตูปรากฏว่าเป็นฟางจริง ๆ ฟางเมื่อเห็นสภาพของแนนที่มาเปิดประตูให้เขา เขาจึงรีบเข้ามาข้างใน ปิดประตู และมองหน้าเธอ
                       “แนนตัวเองเป็นอะไร ใครทำอะไรบอกเค้ามาสิ”
                       “…..” แนนไม่ตอบแต่โผเข้ากอดฟางไว้แล้วร้องไห้สะอึกสะอื้น เหมือนเด็กน้อยหลงทางพอเจอผู้ใหญ่มาตามเจอก็รีบกอดคว้าเอาไว้
                       “ไม่ต้องร้องไห้นะคนดี ถึงใครเขาจะไม่รักก็ช่างมัน แต่ตัวเองยังมีเค้าที่รักตัวเองและจะไม่มีวันทิ้งตัวเองไปไหน” ฟางพูดพร้อมกับโอบกอดแนนไว้แนบอก จากอาการที่แนนเป็น มันทำให้เขาเข้าใจได้ว่าเธอไม่ได้ร้องไห้เพราะเขา แต่ร้องไห้เพราะใครคนนั้นที่เธอไม่มีวันลืมต่างหาก
                       “ฟางเค้าขอโทษ...เค้าไม่รู้จริงๆว่าทำไมจนป่านนี้เค้าถึงยังลืมบีไม่ได้...” แนนพูดพร้อมร้องไห้ออกมาอีก เธอเองก็ไม่เข้าใจหัวใจตัวเองเช่นกัน ทั้งๆเธอมีคนที่แสนดีและรักเธอจริงอย่างฟางอยู่ทั้งคนแต่ทำไมหัวใจของเธอกลับเรียกร้องหาใครอีกคนที่เขาไม่เคยมองเห็นค่าความดีที่เธอมีให้แม้แต่นิดเดียว
                       “ตัวเองพักผ่อนนะ เดี่ยวคืนนี้เค้าจะนอนเป็นเพื่อน....เอ่อ...ตัวเองคงไม่คิดว่าเค้าฉวยโอกาสนะ”
                       “อืม.....ไม่เป็นไรหรอก...เค้าไว้ใจตัวเอง”
ค่ำคืนของวันนั้นแนนนอนหลับไปในอ้อมกอดของฟางคนรักของเธอที่มาอยู่เป็นเพื่อนของเธอในยามที่เธออ่อนแอเช่นนี้ 
            ในขณะเดียวกันฟางได้นอนกอดคนรักของเขาไว้แนบอกถึงแม้เขาจะรู้ดีว่าหัวใจของเธอนั้นไม่ได้มีเขาอยู่ เขาก็ได้เพียงแต่หวังว่าสักวันหนึ่งเขาจะได้เป็นเจ้าของหัวใจของคนที่เขารักสักทีเพราะในวันนี้เขาได้เป็นเพียงเจ้าของร่างกายที่ไร้หัวใจเท่านั้นเอง
                                     ............................................................

     Share

<< น้ำตาเทียน (หรือฉันเองที่ผิด) Yuri 16น้ำตาเทียน (หรือฉันเองที่ผิด) Yuri 18 >>


Posted on Sat 3 Apr 2010 14:10

Name :
Email :
URL :
Comment :
กรอกข้อมูลก่อนส่ง CAPTCHA Image
Refresh