Calendar
 
  Last Diary
 
dream ฝันค้างบนทางรัก
ความทรงจำในหัวใจ ตอน เธอยังมีชีวิตอยู่....อย่างน้อยก็ในใจฉัน
ความทรงจำในหัวใจ ตอน บันทึกถึงใครคนนั้น
เหตุผลที่ทนเหงา
เลอะเลือน
จะได้ไม่ลืมกัน
ดวงใจรำพัน 5 : ในฝัน
วันที่ไม่มีจริง
แด่เธอที่รัก
Never give up on you
you got mee : เธอลืมฉันเอาไว้ให้เดียวดาย
ดวงใจรำพัน 4 : ดวงใจรำพัน
ดวงใจรำพัน 3 ; รอเธอตรงนี้......ที่เดิม
ดวงใจรำพัน 1 : ในห้วงคำนึง
ดวงใจรำพัน 1 : สายน้ำ...ความรัก
น้ำตาเทียน (หรือฉันเองที่ผิด) Yuri 19
น้ำตาเทียน (หรือฉันเองที่ผิด) Yuri 18
น้ำตาเทียน (หรือฉันเองที่ผิด) Yuri 17
น้ำตาเทียน (หรือฉันเองที่ผิด) Yuri 16
น้ำตาเทียน (หรือฉันเองที่ผิด) 15
น้ำตาเทียน (หรือฉันเองที่ผิด) Yuri 14
น้ำตาเทียน (หรือฉันเองที่ผิด) Yuri 13
น้ำตาเทียน (หรือฉันเองที่ผิด) Yuri 12
น้ำตาเทียน (หรือฉันเองที่ผิด) Yuri 11
น้ำตาเทียน (หรือฉันเองที่ผิด) Yuri 10
น้ำตาเทียน (หรือฉันเองที่ผิด) Yuri 9
น้ำตาเทียน (หรือฉันเองที่ผิด) Yuri 8
น้ำตาเทียน (หรือฉันเองที่ผิด) Yuri 7
น้ำตาเทียน (หรือฉันเองที่ผิด) Yuri 6
น้ำตาเทียน (หรือฉันเองที่ผิด) Yuri 5
น้ำตาเทียน (หรือฉันเองที่ผิด) Yuri 4
น้ำตาเทียน (หรือฉันเองที่ผิด) Yuri 3
น้ำตาเทียน (หรือฉันเองที่ผิด) Yuri 2
น้ำตาเทียน (หรือฉันเองที่ผิด) Yuri
  Favourite Diary
  ทอถักอักษร
  Counter
       


  น้ำตาเทียน (หรือฉันเองที่ผิด) Yuri 18  

น้ำตาเทียน (หรือฉันเองที่ผิด) ตอนที่ 18

           หลังจากวันนั้นฟางก็มานอนที่ห้องแนนบ่อยๆ เพราะหลายต่อครั้งที่แนนต้องนั่งทำงานคนเดียวดึกๆ การที่ฟางเอาใจใส่แนนเช่นนี้มันทำให้เริ่มรู้สึกรักฟางขึ้นมาทีละนิด เพราะไม่ได้เจอบีอีกเลยตั้งแต่วันนั้น ส่วนแป้งกับอันที่มีเจอกันบ้างเวลาที่ต้องทำเตรียมการสอนร่วมกัน ถึงแม้ว่าแนนจะรู้สาเหตุของการที่โทรมาต่อว่าเธอในคืนนั้นว่ามันมาจากแป้ง แต่แนนมิอาจใจแข็งไม่พูดคุยกับแป้งได้ ทั้งๆที่ในใจนึกโกรธแป้งอยู่ไม่น้อย

วันเปิดเทอม 16 พฤษภาคม 2551
             เช้าวันนี้แนนต้องออกไปฝึกสอนยังโรงเรียนแห่งหนึ่ง ที่อยู่คนละอำเภอกับหอพักของเธอแต่ก็ไม่ไกลกันมากนัก เสียแต่ว่าเธอต้องตื่นแต่เช้ามืดมารอรถประจำทางเท่านั้นเอง เธอไปฝึกสอนที่โรงเรียนมัธยมแห่งนั้นพร้อมกับ แป้ง ธัญ และวิค เพื่อนนักศึกษาสาขาภาษาไทยชั้นปีเดียวกันนอกจากนี้ยังมีนักศึกษาชั้นปีเดียวกันแต่คนละสาขาไปด้วยอีก 2 คน ทำให้การฝึกงานของแนนในครั้งนี้ครึกครื้นยิ่งนักเพราะมีนักศึกษาชั้นปีเดียวกันถึง 6 คน
           เมื่อไปถึงโรงเรียนขั้นตอนแรกพวกเธอต้องไปติดต่อรายงานตัวเข้าฝึกสอน และแนะนำตัวต่อหน้าคณะครูและนักเรียนทั้งโรงเรียน ซึ่งทุกอย่างก็เป็นไปด้วยดีเพราะครูหลายคนในหมวดวิชาภาษาไทยเป็นรุ่นพี่มหาวิทยาลัยเดียวกันซึ่งมีความสนิทสนมกันมากในสมัยที่รุ่นพี่ๆยังเรียนอยู่
           ในด้านการสอนนั้น แนนได้รับผิดชอบสอนในระดับชั้น ม. 2/2 , 2/3 แป้งสอนในระดับ ม. 1/1 และ 1/2 ธัญสอนในระดับ ม. 1/1 และ ม. 2/1 ส่วนนายวิคชายเดียวในกลุ่มก็ได้สอนในระดับชั้น ม.3 โดยเขาสอนตั้งแต่ ม. 3/1 – ม. 3/4 นอกจากงานในหน้าที่สอนแล้วพวกเธอต้องทำหน้าที่ครูที่ปรึกษาอีกด้วยซึ่งแนนได้เป็นที่ปรึกษาชั้น ม. 5/1 ตามครูพี่เลี้ยงของเธอ
   วันแรกของการสอนนั้นเป็นไปอย่างมีความสุขเพราะพวกเธอสามารถเข้ากับครูในโรงเรียนและนักเรียนได้เป็นอย่างดี ทำให้การฝึกสอนของพวกเธอเป็นไปอย่างมีความสุข แต่หัวใจของแนนนั้นยังคงบอบช้ำจากเหตุการณ์ในวันนั้นอยู่มิวาย เธอพยายามทำใจให้สงบไม่คิดเรื่องบีให้หนักสมองแต่ก็ยังทำไม่ได้อยู่ดี บ่อยครั้งที่ตัวเธออยู่ในอ้อมกอดของฟางแต่หัวใจเธอนั่นเล่ากลับโหยหาและคิดถึงแต่บี ทั้งๆที่บีทำร้ายหัวใจเธอขนาดนั้น แต่ทำไมๆหัวใจของเธอถึงยังร่ำร้องหาเขาด้วยนะ ขณะที่เธอกำลังคิดอะไรเพลินๆอยู่ก็ได้ยินเสียงครูพี่เลี้ยงของเธอเรียกเบาๆ
                   “น้องแนน พี่กำลังจะเข้าไปพบเด็กที่ปรึกษาห้อง ม. 5/1 ไปด้วยกันไหมจะได้แนะนำตัวอีกครั้ง เด็กนักเรียนจะได้รู้ว่าน้องแนนเป็นครูที่ปรึกษาพวกเขาอีกคนหนึ่ง ว่าไงคะจะไปไหม” พี่น้ำครูพี่เลี้ยงของเธอได้เรียกเธอและชวนเธอไปพบนักเรียนด้วยกัน
                   “ไปค่ะพี่น้ำ แนนกำลังอยากเจออยู่เหมือนกันคะ เพราะแนนไม่ได้สอนห้องนี้” เธอพูดพร้อมกับเตรียมตัวไปพบเด็กนักเรียนในที่ปรึกษา
                   “ค่ะงั้นไปพร้อมพี่เลย” พี่น้ำพูดพร้อมเดินนำหน้าเธอ
แนนจึงเดินตามไปด้วยความรู้สึกตื่นเต้นเพราะเธอไม่เคยสอนนักเรียนชั้นโตๆอย่างนี้มาก่อน พวกเขาจะดื้อ จะซนเป็นลิงเป็นค่าง และชอบแกล้งครูที่ปรึกษา เหมือนเธอกับเพื่อนๆ สมัยเรียนมัธยมไหมหนอ แนนได้แต่คิดไปเรื่อยๆ จนกระทั่งเดินมาถึงห้องเรียนภาษาไทย 2 ซึ่งเป็นห้องที่เธอและครูพี่เลี้ยงต้องใช้สอนนักเรียนในรายวิชาภาษาไทย เธอเดินตามครูพี่เลี้ยงเข้าไปและพบว่ามีนักเรียนชั้น ม. 5/1 มารออยู่ แล้ว เธอกวาดสายตามองไปที่นักเรียนเหล่านั้นที่กำลังมองมาที่เธอเช่นเดียวกัน สายตาเธอไปหยุดอยู่ที่นักเรียนกลุ่มหนึ่งซึ่งมีจำนวน 4 – 5 คน ในกลุ่มนั้นนักเรียนชาย 3 คน นักเรียนหญิง 2 คน ซึ่งผู้ชายทุกคนในกลุ่มจะดูท่าทางกระตุ้งกระติ้งเหมือนสาวประเภทสอง ส่วนนักเรียนหญิงหนึ่งใน 2 คนท่าทางห้าวหาญเกินหญิง ซึ่งมองเพียงแว๊บแรกเธอก็รู้ได้ในทันทีตามคำที่ว่าผีมักจะเห็นผีว่าเด็กนักเรียนคนนั้นเป็นทอม เธอมัวแต่มองตัวนักเรียนกลุ่มนั้นเพลินทำให้ไม่ได้ยินเสียงครูพี่เลี้ยงให้เธอแนะนำตัวเธอต่อหน้านักเรียน จนได้เสียงนักเรียนเริ่มส่งเสียงแซวเธอ เธอจึงรู้สึกตัวและหันไปถามครูพี่เลี้ยงว่ามีอะไรกันเหรอ
                    “อ๋อ....พี่บอกให้เราแนะนำตัวให้นักเรียนรู้จักนะจ๊ะ อืม...แนะนำตัวสิคะ” ครูพี่เลี้ยงพูดบอกเธอด้วยใบหน้ายิ้มๆ
                    “เอ่อ....สวัสดีค่ะนักเรียน ครูชื่อ นางสาวฐิติณัชชา ประพันธ์พิพัฒน์ เป็นนักศึกษาฝึกประสบการณ์วิชาชีพครูจากมหาวิทยาลัยราชภัฏสุรินทร์ค่ะ” แนนแนะนำตัวด้วยใบหน้าเขินอาย เฮ้อ...วันแรกก็ปล่อยไก่ซะแล้วเหรอเนี่ยเรา
                    “ครูสอนชั้นไหนคะ” เสียงนักเรียนคนหนึ่งถามขึ้น
                    “ครูสอน ม.2/2 และ ม.2/3 ค่ะ” แนนตอบออกไปด้วยรอยยิ้มที่เห็นนักเรียนสนใจในตัวเธอ
                    “เอ่อ...แล้วครูมีชื่อเล่นไหมคะ ชื่อครูย้าวยาว เรียกยากจังค๊า” เด็กนักเรียนในกลุ่มที่เธอมองเมื่อสักครู่ที่ผ่านมาถามขึ้นมาบ้าง
                    “มีค่ะ ชื่อแนนค่ะ”
                   “แล้วครูแนนมีแฟนหรือยังคับ เอ้ย ค่ะ” เธอหันไปทางเจ้าของเสียงที่ถามก็ปรากฏว่ามาจากนักเรียนผู้หญิง(ที่เป็นทอม)ในกลุ่มที่เธอมองเมื่อสักครู่ที่ผ่านมาถามขึ้นมาบ้างนั่นเอง เขามองมาที่เธอพร้อมยิ้มให้ ทำให้เธอคิดในใจ น่ารักจังเลยเด็กอะไรไม่รู้
                   “ทำไมล่ะคะนักเรียน ถ้าครูไม่มีแฟนแล้วเธอจะทำไม” 
                   “โอ้ย...ถ้าครูแนนไม่มีแฟน ต้าร์จะจีบครูแนนไง หุหุ” นักเรียนคนนั้นพูดพร้อมหัวเราะเบาๆ
                  “หยุดเลยนายต้าร์ ครูแนนเป็นครูพวกเธอนะ ไม่ใช่เพื่อนเล่น ไม่ต้องมาลามปาม ” พี่น้ำครุพี่เลี้ยงของแนนพูดพร้อมกับเอามือเขกหัวเด็กผู้หญิงที่ชื่อต้าร์เบาๆด้วยคามเอ็นดูในความกะล่อนของลูกศิษย์
                   “ก็ใครว่าต้าร์ไม่เคารพครูแนนล่ะคับ ต้าร์รักและเคารพครูน้ำยังไง ต้าร์ก็คิดกับครูแนนแบบเดียวกัน ครูน้ำอ่ะคิดมาก ต้าร์เห็นครูแนนน่ารัก ท่าทางใจดี ไม่ดุและน่ากลัวเหมือนครูน้ำต้าร์เลยแซว เท่านั้นเอง เน๊าะๆ ครูแนน เน๊าะ” เด็กคนนั้นพูดพร้อมยกมือไหว้ประหกประหลกไปทางแนนและพี่น้ำ
                  “พอๆ นายต้าร์ แนนดูมันพูดนะ อย่าไปเล่นกับมันมากนักล่ะเด็กพวกนี้นะ เดี๋ยวมันคิดอะไรกับเราขึ้นมาจะซวย เจ้านั่นมันมีแฟนเป็นผู้หญิงด้วยสิ” พี่น้ำหันมาเตือนแนนไม่ให้เธอตีสนิทกับเด็กนักเรียนมากเกินไป
                    “ค่ะพี่น้ำ แนนรู้ว่าอะไรควรค่ะพี่น้ำ” แนนรับปากครูพี่เลี้ยงเบาๆ
หลังจากนั้นก็มีการสนทนาพุดคุยกันเรื่องเรียนตามสมควรจึงได้ปล่อยให้นักเรียนไปทานอาหารกลางวัน แนนจึงเดินไปที่ห้องพักครูพร้อมๆกับครูผู้พี่เลี้ยงและได้พบเพื่อนๆ เธอทั้ง 3 คน กำลังรอเธออยู่ ทั้ง 4 คนจึงได้ไปทานอาหารที่โรงอาหารด้วยกันโดยมีนายวิค ชายเดียวในกลุ่มเป็นผู้นำทางไปเพราะเมื่อภาคเรียนที่แล้ว เขาก็ฝึกสอนอยู่ที่นี่เช่นกัน
                                      ………………………………………………….
         หลังเลิกเรียนของวันนั้นพวกเขาทั้ง 3 คน คือ เเนน ธัญ และแป้ง ได้เดินทางโดยรถประจำทางเพื่อกลับหอพักที่อยู่ใน อ.เมือง เมื่อไปถึงสถานีขนส่งแล้ว แนนได้โทรศัพท์ให้ฟางมารับเธอโดยธัญขอติดรถไปด้วย ส่วนแป้งนั้นบอกจะรอคนมารับแต่ไม่ได้บอกว่าใครซึ่ง เพื่อนๆ ต่างก็เข้าใจว่าเป็นอันแฟนของแป้งกระมัง
                “ธัญจะไปไหนต่อไหม หรือจะให้เราไปส่งที่หอพักเลยจ๊ะ” แนนถามธัญในขณะที่ขี่รถไปด้วยกัน
                 “แล้วแนนกับฟางมีธุระอื่นหรือเปล่าจ๊ะ ถ้ามีธุระไปส่งเราที่บิ๊กซีก็ได้ เดี๋ยวเราให้เพื่อนอีกคนมารับ”
                 “ไม่เป็นไร เราจะไปซื้อของที่บิ๊กซีอยู่พอดี ไปด้วยกันเลยนะจ๊ะ”
                 “จ้า”
        ทั้ง 3 คนจึงไปเที่ยวห้างสรรพสินค้าบิ๊กซีด้วยกัน ธัญขอแยกไปซื้อของในบริเวณอื่น แนนเดินเข้าร้านหนังสือพร้อมกับฟาง ขณะที่แนนกำลังเลือกนวนิยายผลงานของนักเขียนที่เธอชื่นชอบอยู่นั่นเอง ฟางก็ขอตัวไปเลือกดูหนังสือที่เขาชอบ แนนจึงเดินดูหนังสือไปเรื่อยๆด้วยความเพลิดเพลิน เธอเอื้อมมือไปหยิบหนังสือเล่มหนึ่งแต่กลับมีมือๆหนึ่งมาหยิบที่หนังสือเล่มเดียวกัน เธอจึงหันไปมองคนคนนั้นทันที เมื่อเธอเห็นคนนั้นชัดเจนเธอจึงปล่อยหนังสือทันที คนคนนั้นเมื่อเห็นเธอก็ปล่อยมือจากหนังสือเช่นกันทำให้หนังสือหล่นไปที่พื้น 
                 “พี่แนน!” บีเมื่อเห็นแนนเต็มๆตา เขายื่นมองเธออยู่ครู่หนึ่ง จึงก้มไปหยิบหนังสือ
                “เอ่อ...บี” แนนมีอาการไม่ต่างกันเมื่อพบบี เธอชะงักอยู่ครู่หนึ่งจึงจะถอยหลังกลับไปที่อื่น
                “พี่แนนไม่อยากได้หนังสือเล่มนี้แล้วเหรอ” บีถามพร้อมกับชูหนังสือขึ้นมา
“               ไม่ ! ” แนนพูดพร้อมถอยหลังไปที่อื่น
                “คุยกับใครเหรอแนน” ฟางได้ยินเสียงแนนคุยกับบีจึงเดินเข้ามาดู
                 “เอ่อ.....สวัสดีครับพี่ฟาง” เมื่อเห็นฟางเดินเข้ามาบีจึงกล่าวทักทายฟาง
                 “อ้าวบี ทำไมมาเดินบิ๊กซีคนเดียวได้ล่ะ”
                 “บีจะมาหาซื้อหนังสือให้พี่แป้ง แต่พอดีเจอพี่แนนนะครับ”
                 “อืม...แนนแล้วตัวเองได้หนังสือหรือยังล่ะ ไม่หิวเหรอตัวเอง”
                  “หนังสือ เอ่อ....หนังสือ ” แนนพูดพร้อมกับมองหาหนังสือไปด้วย
                  “หนังสืออยู่นี่ไงครับพี่แนน ” บีพูดพร้อมยื่นหนังสือเล่มนั้นมาให้แนนแต่ฟางเป็นคนยื่นมือไปรับหนังสือเล่มนั้นมา
                 “งั้นพวกพี่ไปก่อนนะบี พอดีธัญเขามาด้วยนะ เดี๋ยวเขาจะคอย” ฟางพูดพร้อมพาแนนเดินออกมาจากตรงนั้น ซึ่งแนนได้เดินออกมาก่อนในตอนที่ฟางจ่ายเงินค่าหนังสือ
                   “แนนหิวไหมไปทาน ไก่ทอด K.F.C ไหมตัวเอง” ฟางพูดเมื่อเขาเดินมาทันแนนแล้ว
                   “ค่ะฟาง นั่นไงธัญเดินมาพอดี เราชวนธัญไปทานด้วยกันดีกว่า ธํญไปทานไก่ทอด K.F.C กันไหม เดี๋ยวเราเลี้ยงเอง”
                     “จ้า”
             หลังจากนั้นทั้ง 3 คนก็ไปทานไก่ทอด K.F.C ด้วยกัน แนนทานไก่ทอดไป ใจก็คิดถึงแต่เรื่องที่เธอเจอบีวันนี้ ท่าทางบีเหมือนไม่มีเรื่องบาดหมางกันมาก่อน ราวกับว่าบีที่โทรศัพท์มาต่อว่าเธอในวันนั้นกับบีที่เธอเจอในร้านหนังสือไม่ใช่คนคนเดียวกัน
                                    ……………………………………………………..
             ทานอาหารเสร็จพวกเธอก็ไปส่งธัญที่หอพัก กลับหอคืนนี้เป็นอีกหนึ่งคืนที่ฟางขอนอนที่ห้องด้วย เธอยอมรับในความเป็นสุภาพบุรุษของฟางที่ถึงแม้ว่าจะนอนด้วยกัน แต่ฟางก็ไม่เคยล่วงเกินเธอเลยนอกจากนอนกอดเฉยๆ คืนนี้ฟางก็นอนกอดเธอไว้เช่นกันแต่ไม่มีคำพูดใดๆ ที่หลุดออกมาจากฟาง เธอรู้สึกแปลกใจจึงเงยหน้าขึ้นถามถึงแม้มันจะมืด แต่สายตาเธอคงไม่ฝาดไปใช่ไหม ที่เธอเห็นน้ำตาฟางไหลรินออกมา แล้วฟางร้องไห้ออกมาเพราะอะไร
                      “ฟาง ๆ ตัวเองเป็นอะไร ร้องไห้ทำไม” แนนถามฟางออกไป เธอเห็นฟางเสียบสายสอลท็อคฟังเพลงอยู่
                       “เค้าไม่ได้เป็นอะไรหรอกแนน ”
                     “ไม่ได้เป็นอะไรแล้วร้องไห้ทำไม แล้วนี่ตัวฟังเพลงอะไรเค้าฟังด้วยสิ” แนนพูดพร้อมกับดึงสายสมอลท็อคออก เพลงที่ฟางฟังจึงแผดเสียงออกมาให้เธอได้ยิน

***เป็นคนที่ยืนอยู่ข้างเธอคอยดูแล อยู่เมื่อเธอเหงาใจ
เป็นเพียงคนหนึ่งที่เธอเห็นแล้วผ่านไป เธอจะรู้หรือเปล่า

ในใจมีเธอทำเพื่อเธอเพียงคนเดียว แต่ก็เท่านั้นเอง
เป็นลมเบาๆที่เธอนั้นไม่เคยเห็น เธอไม่เคยมองดูที่ฉัน

ไม่ได้ขอให้เธอมารัก ไม่เคยขอให้เธอห่วงใย
แค่อยากรู้เรื่องที่ค้างในใจ อยากๆจะถามเธอ

ถ้าคนอย่างฉันตายจากไป เธอเศร้าใจหรือเปล่า
หนึ่งคนที่ข้างเธอยามเหงา มันมีค่าสักแค่ไหน (สำหรับเธอ)

เดินเพียงลำพังเพราะฉันมันตัวคนเดียว เธอไม่เคยสนใจ
ยังมีเพียงเธอและจะรักตลอดไป ต่อให้ใจเธอไม่มีฉัน

ไม่ได้ขอให้เธอมารัก ไม่เคยขอให้เธอห่วงใย
แค่อยากรู้เรื่องที่ค้างในใจ อยากๆจะถามเธอ

ถ้าคนอย่างฉันตายจากไป เธอเศร้าใจหรือเปล่า
หนึ่งคนที่ข้างเธอยามเหงา มันมีค่าสักแค่ไหน (สำหรับเธอ)

โปรดเถอะตอบคำถาม ช่วยยืนยันให้ฉันฟังก่อน
อยากจะรู้ กับเธอแล้ว ความรักนี้ของฉัน มีค่าแค่ไหน

ถ้าคนอย่างฉันตายจากไป เธอเศร้าใจหรือเปล่า
หนึ่งคนที่ข้างเธอยามเหงา มันมีค่าสักแค่ไหน (สำหรับเธอ)

ถ้าคนอย่างฉันตายจากไป เธอเศร้าใจหรือเปล่า
หนึ่งคนที่ข้างเธอยามเหงา มันมีค่าสักแค่ไหน (สำหรับเธอ)***
                                           เพลงฉันมีค่าแค่ไหน ศิลปิน บอย พีคชเมคเกอร์

                       “ฟางตัวเองโกรธเค้าเหรอ เค้าขอโทษนะ”แนนรู้แล้วว่าฟางร้องไห้เพราะอะไร เธอไม่คิดว่าการกระทำของเธอจะทำให้เขาเสียใจ
                      “เค้าไม่ได้โกรธตัวเองหรอกแนน เค้าแค่อยากรู้......”ฟางพูดพร้อมกับน้ำตาของเขาที่พรั่งพรูออกมา
                     “อยากรู้อะไรเหรอฟาง ถามมาสิเค้าจะตอบ แต่ตัวเองอย่าร้องไห้เลยนะ” แนนพูดพร้อมกับเช็ดน้ำตาให้ฟาง
                     “เค้าอยากรู้ว่า..... ว่า....ที่ผ่านมาคนอย่างเค้ามีค่าสำหรับตัวเองบ้างไหม ถ้าวันหนึ่งไม่มีเค้าอยู่ ตัวเองจะรู้สึกยังไง....เค้าเจ็บนะทุกครั้งที่ตัวเองนอนกอดกับเค้า แต่ใจตัวเองไปอยู่ที่คนอื่นแบบนี้...” น้ำตาของฟางไหลออกมาอีกครั้งเมื่อเขาได้พูดสิ่งที่อัดอั้นในใจมานาน
                        “เค้า....เค้า....”
                     “ตัวเองไม่ต้องพูดหรอกแนน เค้าไม่ร้องขอให้ตัวเองมารักเค้าเหมือนอย่างที่ตัวเองกำลังรักใครอยู่....เค้าแค่อยากรู้ว่า สำหรับตัวเองแล้ว คนอย่างเค้ามีความสำคัญสำหรับตัวเองบ้างไหมเท่านั้นเอง เค้าอยากมีค่าในสายตาตัวเองบ้างก็เท่านั้นเอง....” ฟางพร้อมพร้อมกับซบหน้าไปที่อกแนน และร้องไห้ออกมาอย่างหนัก ทำให้เสื้อของแนนเปื้อนน้ำตาฟางไปด้วย
                     “อย่าร้องไห้นะคนดี ตัวเองมีค่าสำหรับเค้าเสมอนะ นะคะ อย่าร้องนะ” แนนพูดพร้อมกับกอดฟางเอาไว้
                     “แต่สายตาที่ตัวเองมองบีวันนี้มันเหมือนกับว่า เค้าไม่ได้มีค่าสำหรับตัวเองเลย....เค้าถามจริงๆ บีดีกว่าเค้ามากเลยเหรอ ตัวเองถึงลืมไม่ได้สักที...” ฟางพูดพร้อมกับลุกขึ้นเช็ดน้ำตา เขาคว้าเสื้อแขนยาวมาใส่อย่างเตรียมพร้อมจะออกไปข้างนอก
                    “ตัวเองจะไปไหน มันดึกมากแล้วนะ.....” แนนพูดพร้อมกับนอนมองหน้าฟาง
                    “เค้าจะกลับหอพักเค้า...ไปแล้วนะ ถึงยังไงคนอย่างเค้าก็ไม่มีค่าสำหรับ ตัวเองอยู่ดี....” ฟางพูดพร้อมกับเปิดประตูและเดินออกไป
                   “ปัง !” เสียงกระแทกประตูดังขึ้น แนนได้แต่มองอย่างตาค้าง ในสิ่งที่ฟางทำ
                                  ...........................................................

     Share

<< น้ำตาเทียน (หรือฉันเองที่ผิด) Yuri 17น้ำตาเทียน (หรือฉันเองที่ผิด) Yuri 19 >>


Posted on Sat 3 Apr 2010 14:11

Name :
Email :
URL :
Comment :
กรอกข้อมูลก่อนส่ง CAPTCHA Image
Refresh