Calendar
 
  Last Diary
 
dream ฝันค้างบนทางรัก
ความทรงจำในหัวใจ ตอน เธอยังมีชีวิตอยู่....อย่างน้อยก็ในใจฉัน
ความทรงจำในหัวใจ ตอน บันทึกถึงใครคนนั้น
เหตุผลที่ทนเหงา
เลอะเลือน
จะได้ไม่ลืมกัน
ดวงใจรำพัน 5 : ในฝัน
วันที่ไม่มีจริง
แด่เธอที่รัก
Never give up on you
you got mee : เธอลืมฉันเอาไว้ให้เดียวดาย
ดวงใจรำพัน 4 : ดวงใจรำพัน
ดวงใจรำพัน 3 ; รอเธอตรงนี้......ที่เดิม
ดวงใจรำพัน 1 : ในห้วงคำนึง
ดวงใจรำพัน 1 : สายน้ำ...ความรัก
น้ำตาเทียน (หรือฉันเองที่ผิด) Yuri 19
น้ำตาเทียน (หรือฉันเองที่ผิด) Yuri 18
น้ำตาเทียน (หรือฉันเองที่ผิด) Yuri 17
น้ำตาเทียน (หรือฉันเองที่ผิด) Yuri 16
น้ำตาเทียน (หรือฉันเองที่ผิด) 15
น้ำตาเทียน (หรือฉันเองที่ผิด) Yuri 14
น้ำตาเทียน (หรือฉันเองที่ผิด) Yuri 13
น้ำตาเทียน (หรือฉันเองที่ผิด) Yuri 12
น้ำตาเทียน (หรือฉันเองที่ผิด) Yuri 11
น้ำตาเทียน (หรือฉันเองที่ผิด) Yuri 10
น้ำตาเทียน (หรือฉันเองที่ผิด) Yuri 9
น้ำตาเทียน (หรือฉันเองที่ผิด) Yuri 8
น้ำตาเทียน (หรือฉันเองที่ผิด) Yuri 7
น้ำตาเทียน (หรือฉันเองที่ผิด) Yuri 6
น้ำตาเทียน (หรือฉันเองที่ผิด) Yuri 5
น้ำตาเทียน (หรือฉันเองที่ผิด) Yuri 4
น้ำตาเทียน (หรือฉันเองที่ผิด) Yuri 3
น้ำตาเทียน (หรือฉันเองที่ผิด) Yuri 2
น้ำตาเทียน (หรือฉันเองที่ผิด) Yuri
  Favourite Diary
  ทอถักอักษร
  Counter
       


  น้ำตาเทียน (หรือฉันเองที่ผิด) Yuri 19  

                               น้ำตาเทียน (หรือฉันเองที่ผิด) ตอนที่ 19


             หลังจากที่ฟางออกจากห้องไปแล้ว แนนก็รู้สึกผิดเป็นอย่างมากมาก นี่เธอทำให้คนที่รักเธอต้องเสียใจถึงเพียงนี้เชียวเหรอ เธอยอมรับว่าเธอเสียใจที่เห็นน้ำตาของเขา มันเป็นความเสียใจที่เธอไม่รู้ว่ามันคืออะไร เธอไม่รู้ว่าเธอจะตามไปง้อฟางหรือไม่ เธอก็ยังคิดไม่ออกเธอไม่รู้ควรจะทำอย่างไรต่อไปดี เธอจึงตัดสินใจคว้ากระเป๋าสะพายซึ่งมีกระเป่าเงินและกุญแจรถอยู่ในนั้นรีบล็อกประตูห้องและขับรถออกไปตามง้อฟาง เพราะเธอเริ่มรู้ใจของตัวเองแล้วว่าแท้จริงนั้นเธอรู้สึกยังไงกับฟาง เธอคงอยู่ไม่ได้หากฟางหายไปจากชีวิตของเธอ 

             แต่เมื่อไปถึงหอพักของฟางเธอ เธอเดินเข้าไปหน้าห้องของเขา เธอพบว่าไฟในห้องยังปิดสนิทและประตูห้องมีแม่กุญแจคล้องไว้

                  “ฟางไปไหน ทำไมถึงไม่กลับ” เธอพึมพำออกมาแค่นั้นก่อนที่จะไปนั่งรอฟางที่ม้านั่งหน้าห้องของเขา เธอรอๆๆๆๆ เขานานมากเขายังไม่กลับมาสักที เธอจึงโทรศัพท์หาเขา แต่โทรไม่ติด เธอจึงฟุบหลับไปที่ตรงนั้น
                                     ........................................................................

             ส่วนทางด้านฟางหลังจากออกมาจากห้องของแนนแล้ว เขาปิดเครื่องโทรศัพท์ เพราะไม่ต้องการรับรู้สิ่งใดๆ เขาขับรถไปเรื่อยๆอย่างไร้จุดหมาปลายทาง เขาไม่รู้จะไปไหนต่อดี จะให้กลับห้องมันก็ดูจะน่าเบื่อเกินไป ฟางจึงตัดสินใจไปเที่ยวยังผับแห่งหนึ่ง ซึ่งเป็นผับที่วัยรุ่นในจังหวัดที่พวกเขาอยู่ชอบไปเที่ยวกัน ฟางเข้าไปข้างในร้านนั้น เขาต้องพบกับความแออัดของหมู่วัยรุ่น แต่เขาก็ฝ่าไปนั่งยังโต๊ะตัวหนึ่งจนได้

                  “น้องเอารีเจนซี่มากลมหนึ่ง น้ำแข็งเปล่า และ โค้กมาขวดหนึ่งด้วย” ฟางสั่งเมื่อบริการของร้านมายืนอยู่ตรงหน้าเขาแล้ว

                  “ครับ” บริกรของร้านรับคำก่อนหายเข้าไปข้างในห้องห้องหนี่งเพียงชั่วครู่ก็กลับมาพร้อมสิ่งที่ฟางต้องการ เมื่อบริกรของร้านนำแก้วเหล้าผสมโค้กมาวางตรงหน้าแล้วเขาก็จัดการทำให้มันหายไปในพริบตา บริกรก็ชงเหล้ามาเสิร์ฟแก้วแล้วแก้วเหล้าแต่มันหายเข้าไปในลำคอของเขาทุกครั้ง จนกระทั่งเขาดื่มมันไปเกือบหมดขวดก็มีแก้วเหล้ามาวางอยู่ตรงหน้าเขา

                   “ขอนั่งด้วยคนนะคะ นั่งอยู่คนเดียวไม่เหงาเหรอคะ” เป้นเสียงของหยิงสาวคนหนึ่งใส่เสท้อสาวเดี่ยวสีชมพูกระโปรงยืนสั้นนั่นเอง ซึ่งงสาวคนนั้นมีใบหน้าคล้ายแนนมาก

                    “แนน แนน ใจร้ายไปเลยไม่ต้องมายุ่งกับเค้า” ด้วยอาการเมามายทำให้ฟางมองเธอคนนั้นกลายเป็นแนนไป

                    “เอ่อ....ไม่ใช่แนนนะคะ พี่ชื่อน้องนะคะ เป็นอะไรอกหักเหรอคะ เมาละเชียว” หญิงสาวคนนั้นถามฟางเบาๆ

                     “ฮือๆๆๆๆ ทำไมแนนต้องรักคนอื่นด้วย ทำไมแนนไม่รักฟาง ฮือๆๆ” ฟางร้องไห้ฟูมฟายต่อหน้าหญิงสาวคนนั้น

                     “ไม่ร้องนะคะ เดี๋ยวพี่น้องปลอบใจให้นะคะ” 

                     “แนน เค้ารักตัวเองนะ ทำไมตัวทำกับเค้าแบบนี้ ฮือๆๆๆ”
                     “อ้าว....สงสัยคนชื่อจะเป็นแฟนแน่ เลยแบบนี้ เฮ้อ...สงสัยอกหักแน่เลยแบบนี้”

                      “ฮือๆๆๆๆๆ” ฟางพุดเป็นคำสุดท้ายก่อนจะฟุบไปที่โต๊ะ

                      “อ้าวน้อง ! ทำไงล่ะทีนี้ เมาหลับไปซะแล้ว”
                                       ...................................................
           กลางดึกของคืนนั้นฟางตื่นมาอีกที ก็ล่วงเข้าไปเกือบตีสองแล้ว เขามองไปรอบๆห้องก็พบว่าไม่ห้องของแนนหรือห้องของเขา เขาตกใจมากหันซ้ายหันขวาก็พบใครคนหนึ่งกำลังนอนหันหลังให้เขาอยู่ คนคนนั้นไม่ใช่แนนแน่ๆ เพราะสวมชุดนอนสีชมพู ซึ่งเป็นสีที่แนนเกลียดที่สุด ฟางลุกขึ้นพรวดพราดจะออกไปจากห้อง

                      “อ้าว ! จะไปไหน ส่างเมาแล้วเหรอค่ะ” ผู้หญิงคนนั้นลุกขั้นมาถามเมื่อได้ยินเสียงฟางเปิดประตู ฟางจึงหันไปคุยกับผู้หญิงคนนั้น

                     “เอ่อ....เรามาอยู่ที่นี่ได้ยังไง”

                     “พี่พามาเอง ก็น้องหลับอยู่ที่โต๊ะในร้าน พี่จะปล่อยไว้ก้กลัวจะไม่ปลอดภัย จึงพามาที่ห้องพี่ที่อยู่หลังร้าน”

                      “เอ่อ...แล้ว....”

                      “ไม่มีอะไรเกิดขึ้นหรอกค่ะ พี่ชื่อน้องนะคะ อายุ 44 แล้ว เป็นเจ้าของร้านนี้ มองอะไรเหรอคะ พี่ดูแก่มากเลยเหรอ”

                      “เอ่อ...เปล่าครับ ฟางแค่เห็นคุณ เอ่อ....พี่น้องหน้าตาคล้ายแฟนเรา เราก็เลยมอง”

                      “คนที่ชื่อแนนใช่ไหมค...ะ ว่าแต่น้องชื่อฟางเหรอ ชื่อน่ารัก น่าตาก็น่ารักดีนะ”

                     “ครับ เราชื่อฟาง เอ๋...แล้วรู้ได้ไงว่าแฟนฟางชื่อแนน”

                     “ก็น้องละเมอออกมาเรียกหาแต่คนชื่อแนน ซ้ำยังคิดว่าพี่เป็นแนนอีก ว่าแต่พี่เหมือนแฟนน้องมากเหรอคะ”

                     “เหมือน เหมือนมาก จริงสิ ฟางกลับแล้วนะครับ ป่านนี้ไม่รู้แนนจะเป้นยังไง”

                     “ค่ะ ขับรถดีดีนะคะ ว่างๆมากินเหล้าร้านพี่อีกนะคะ พี่เลี้ยงฟรีๆ เลย”


                     “ครับ”


             ฟางขับรถออกมาจากที่นั่น เขาตรงไปที่หอพักของแนนแต่ไม่พบจึงโทรศัพท์หาแนนแต่ไม่มีคนรับสายจึงไปหาเตยและแพนแต่ไม่มีใครทราบว่าแนนไปไหน เขาจึงขับรถกลับหอพักของเขา เผื่อว่าแนนจะไปหาเขาที่หอพัก เขารู้สึกเป็นห่วงแนนมาก ความโกรธความน้อยใจที่มีเมื่อตอนหัวค่ำหายไปจนสิ้น เมี่อเขากลับถึงหอพักจึงพบว่าแนนนอนหลับอยู่ที่ม้านั่งหน้าห้องของเขานั่นเอง

                    “แนนๆ ตื่นเถอะคนดี เค้ากลับมาแล้ว” ฟางเดินไปหาและเขย่าตัวเรียกแนน

                   “อ้าว...ฟาง ตัวเองไปไหนมา เค้าเป็นห่วงตัวเองมากเลยรู้ไหม ฮือๆๆๆ” แนนผวาเข้ามากอดฟางพร้อมกับร้องไห้ออกมา เธอรุ้หัวใจตนเองแล้วว่าคิดยังไงกับคนคนนี้

                  “อย่าร้องไห้นะคนดี เค้าขอโทษ เค้าแค่น้อยใจตัวเองแค่นั้นเอง นะครับ อย่าร้องนะ ”ฟางพูดพร้อมกับลูบหัวแนนเบาๆ

                  “ค่ะ.....” แนนรับคำก่อนที่จะกอดฟางไว้แน่นกว่าเดิม

                 “เข้าห้องกันเถอะ...ดูสิยุงกัดลายไปทั้งตัวแล้ว” ฟางพูดพร้อมกับไขกุญแจห้องและพาแนนเข้าไปในนั้น

                “ตัวเองไปไหนมา เค้าเป็นห่วงมากเลยรู้ไหม” แนนพูดหลังจากนอนกอดฟางบนเตียงแล้ว


                “เขาไปกินเหล้าที่ผับมา เออ...จริงสิ เค้าเจอเจ้าของร้านหน้าเหมือนตัวเองมากเลย” ฟางพูดและกอดแนนเอาไว้แน่นปากเขาเลื่อนมาจูบหน้าผากแนนเบาๆ

                 “อืม...” แนนพูดพร้อมกับหลับตาปี๋

                 “ตัวเอง กลัวเหรอ เค้าไม่ทำอะไรหรอก แค่อยากให้ตัวเองรู้ว่าเค้ารักตัวเองมากก็เท่านั้นเอง” ฟางพูดพร้อมกับเลื่อนตัวไปตำแหน่งเดิม


                 “อืม....เค้าก็รักตัวเองเหมือนกัน”แนนพูดพร้อมกับเลื่อนตัวไปหอมแก้มฟางอย่างแผ่วเบา

                 “แนน เค้าไม่ได้หูฝาดไปใช่ไหม ตัวเองรักเขาจริงๆ ใช่ไหมคนดี”

                 “ค่ะ แนนรักฟางนะคะ รักที่สุดเลย เค้าคงอยู่ไม่ได้หากตัวเองหายไปจากชีวิตเค้าจริงๆ” แนนกระซิบที่ข้างหูฟาง ซึ่งมันทำให้เขากอดเอแน่นยิ่งขึ้นอีกแต่แปลกที่ครั้งนี้เธอไม่ได้รุ้สึกอึดอัดแม้แต่น้อย

                 “เค้าดีใจมากที่สุดเลยตัวเองรุ้ไหม”


            แนนกับฟางนอนกอดกันในค่ำคืนที่เต็มไปด้วยความอบอุ่นที่ได้อยู่ในอ้อมกอดของคนรัก

                                             ............................................................

     Share

<< น้ำตาเทียน (หรือฉันเองที่ผิด) Yuri 18ดวงใจรำพัน 1 : สายน้ำ...ความรัก >>


Posted on Sat 3 Apr 2010 14:13

Name :
Email :
URL :
Comment :
กรอกข้อมูลก่อนส่ง CAPTCHA Image
Refresh