Calendar
 
  Last Diary
 
dream ฝันค้างบนทางรัก
ความทรงจำในหัวใจ ตอน เธอยังมีชีวิตอยู่....อย่างน้อยก็ในใจฉัน
ความทรงจำในหัวใจ ตอน บันทึกถึงใครคนนั้น
เหตุผลที่ทนเหงา
เลอะเลือน
จะได้ไม่ลืมกัน
ดวงใจรำพัน 5 : ในฝัน
วันที่ไม่มีจริง
แด่เธอที่รัก
Never give up on you
you got mee : เธอลืมฉันเอาไว้ให้เดียวดาย
ดวงใจรำพัน 4 : ดวงใจรำพัน
ดวงใจรำพัน 3 ; รอเธอตรงนี้......ที่เดิม
ดวงใจรำพัน 1 : ในห้วงคำนึง
ดวงใจรำพัน 1 : สายน้ำ...ความรัก
น้ำตาเทียน (หรือฉันเองที่ผิด) Yuri 19
น้ำตาเทียน (หรือฉันเองที่ผิด) Yuri 18
น้ำตาเทียน (หรือฉันเองที่ผิด) Yuri 17
น้ำตาเทียน (หรือฉันเองที่ผิด) Yuri 16
น้ำตาเทียน (หรือฉันเองที่ผิด) 15
น้ำตาเทียน (หรือฉันเองที่ผิด) Yuri 14
น้ำตาเทียน (หรือฉันเองที่ผิด) Yuri 13
  Favourite Diary
  ทอถักอักษร
  Counter
       


  ความทรงจำในหัวใจ ตอน บันทึกถึงใครคนนั้น  

...............................................................

 

 

เรื่องสั้น ชุด ความทรงจำในหัวใจ

 ตอน บันทึกถึงใครคนนั้น

 

 

            “เพ็ญพระจันทร์นั้นสว่างแต่ข้างขึ้น

กระต่ายมึนเมาเพ็ญจนเป็นบ้า

แต่ทรามวัยใสสุกทุกเวลา

ในอกข้าเมามึนทั้งขึ้นแรม”

            นภาภัทรสาวหน้าหวานกำลังนั่งชมพระจันทร์อยู่ริมระเบียงบ้านพักครูที่อยู่ในโรงเรียนแห่งหนึ่งในจังหวัดแถบชายแดนกัมพูชา  เมื่อเธอมองเห็นความงามของดวงจันทร์หัวใจของเธอก็ได้หวนหาใครคนนั้นที่เธอยังคะนึงหาอยู่มิคลาย

................................................

7  เมษายน  2552

                นภาภัทรได้ตัดสินใจเดินทางโดยรถทัวร์มุ่งหน้าสู่จังหวัดสมุทรปราการ ทั้งที่การเดินทางในครั้งนี้เป็นการเดินทางคนเดียวที่ต้องออกนอกเขตภาคอีสานครั้งแรกของเธอเลยก็ว่าได้ ขณะที่เธอกำลังอ่านหนังสืออยู่บนรถทัวร์อยู่นั่นเอง เสียงโทรศัพท์มือถือของเธอก็ตั้งขึ้น เธอหยิบขึ้นมาดูก็ต้องยิ้มออกมาอย่างดีใจเมื่อสายที่โทรเข้ามานั้นเป็นสายของใครคนนั้นที่เธอตั้งใจมาหา

                                “สวัสดีค่ะแอร์  ถึงไหนแล้วค่ะ  เป็นห่วงนะ” เสียงหวานๆคุ้นหูดังมาตามสาย

                                “สวัสดีจ้าพลอย  ตอนนี้เลยสระบุรีแล้วจ้า  เดี๋ยวก็คงถึงอ่ะ แอร์จะเลยไปหาพี่สาวก่อนนะ แล้วพรุ่งนี้ค่อยไปหาพลอย”

                                “ค่ะ ถึงแล้วโทรหาพลอยด้วยนะค่ะ เท่านี้ก่อนนะ”

          เมื่อวางสายจากแพรพลอยไปแล้วนภาภัทรจึงเก็บหนังสือที่อ่านค้างไว้ในกระเป๋า  เมื่อรถได้มาถึงกรุงเทพมหานครเมืองสวรรค์  เธอจึงลงจากรถหลังจากนั้นก็ต่อรถไปลงที่ห้างสรรพสินค้าเซ็นทรัลบางนา เพื่อไปหาพี่สาวของเธอที่ทำงานอยู่ที่นั่น

                                “สวัสดีค่ะ พี่อร ” เมื่อนภาภัทรไปถึงห้างสรรพสินค้าเซ็นทรัลบางนาก็ตรงไปที่ห้องทำงานของพี่สาวเธอทันที

                   “อ้าวยัยแอร์  มาได้ไงเนี่ย” อรอนงค์ตกใจมากเมื่อจู่ๆน้องสาวเธอก็โผล่มายังที่ทำงานของเธอ

                                “เบื่อๆ บ้านก็เลยมาหา  ไม่ดีหรือไงค่ะ คนเค้าอุตส่าห์คิดถึง”

                                “ดีสิจ๊ะ  แล้วนี่มาได้ยังไง ทะเลาะกับคุณแม่มาหรือ” อรอนงค์ถามน้องสาวขึ้นมาเพราะตามปรกติแล้วนภาภัทรจะไปไหนที่ไกลๆกว่าภาคอีสานหรือจะมาหาเธอก็ต้องมาพร้อมบิดา – มารดา  เสมอ

                                “เปล่าหรอกค่ะ แอร์แค่บ่นๆว่าคิดถึงพี่อร คุณแม่เลยให้เงินมาเท่านั้นเอง เพราะคุณพ่อคุณแม่งานยุ่งไม่มีเวลามาส่งแอร์ และอีกอย่างแอร์ก็เรียนจบปริญญาตรีแล้วด้วย โตพอที่จะไปไหนมาไหนเองได้แล้วนะคะ”

                                “จ้า  งั้นไปพักผ่อนที่ห้องก่อนนะ นี่จ๊ะกุญแจห้อง  ทานไรมาหรือยังแอร์ ”

                                “ค่ะ เดี๋ยวแอร์ไปรอพี่อรที่ห้องนะค่ะ แอร์ทานอาหารตามสั่งแถวนั้นได้อยู่หรอกค่ะ แอร์ไปแล้วนะค่ะ”

                เมื่อเธอได้มาหาที่ห้องพักของอรอนงค์พี่สาวของเธอ เธอก็รีบอาบน้ำชำระร่างกายของเธอให้สะอาด จากนั้นจึงโทรหาแพรพลอย ก่อนที่จะหลับไปด้วยความอ่อนเพลียจากการเดินทาง

 

8 เมษายน 2552

                เช้าวันนี้นภาภัทรรีบตื่นนอนแต่เช้าเพราะวันนี้เธอมีนัดกับแพรพลอยนั่นเอง  เมื่อเธออาบน้ำแต่งตัวเสร็จแพรพลอยก็ได้โทรมาหาเธอพอดี  ก่อนที่เธอจะโทรหาเสียอีก  อย่างนี้มันแสดงว่าแพรพลอยเองก็ตื่นเต้นกับการมาของเธออยู่เหมือนกันใช่ไหม  ไม่ใช่มีเพียงเธอที่ตื่นเต้นอยู่ฝ่ายเดียวเป็นแน่

                                “สวัสดีค่ะแอร์  ตื่นหรือยังค่ะ ตอนนี้พลอยกำลังจะออกไปหาแอร์นะ  แอร์จะให้พลอยลงไหนอ่ะ”

                                “ตื่นแล้วจ้า  ลงที่เซ็นทรัลบางนานะ เดี๋ยวเราไปหา”

                                “ค่ะ พลอยว่าแอร์บอกชื่อหอพักมาดีกว่านะค่ะ  พลอยจะได้เลยไปหาแอร์เลย”

                                “ได้ค่ะ  พลอยมาลงที่เซ็นทรัลบางนา  จากนั้นก็ขึ้นจักรยานยนตร์รับจ้างนะ บอกเขาว่ามาหอพักเจ๊ตุ่มที่อยู่ซอยตันนะพลอย ” นภาภัทรบอกออกไปด้วยน้ำเสียงตื่นเต้นวันนี้แล้วสินะที่เธอจะได้เจอแพรพลอยสักที หลังจากรู้จักกันมานานร่วมปีแล้ว

                                “ได้ค่ะ  งั้นแค่นี้ก่อนนะค่ะ เดี๋ยวเจอกันค่ะ”

                                “จ้า เดี๋ยวเจอกันจ้า”

                เมื่อวางสายจากแพรพลอยแล้ว  นภาภัทรก็นั่งดูโทรทัศน์ด้วยความตื่นเต้น อีกไม่กี่นาทีเธอจะได้พบแพรพลอย  คนที่หัวใจร่ำร้องบอกว่ารักในทุกๆทีที่คุยโทรศัพท์กัน วันนี้จะได้เจอกันแล้ว  ซึ่งเธอไม่รู้ว่าแพรพลอยตัวเป็นๆนั้นจะแสนดีเหมือนแพรพลอยคนที่เธอคุยโทรศัพท์ด้วยทุกวันหรือไม่  เสียงโทรศัพท์ดังขึ้นเธอรับสายและได้ความว่าแพรพลอยมารอเธอที่หน้าหอพักแล้ว เธอจึงลุกขึ้นไปชะโงกหน้าที่หน้าต่างพบผู้หญิงคนหนึ่ง รูปร่างผอมสูงใส่เสื้อยืดสีขาว กางเกงยืนสีดำ กำลังยืนรอเธออยู่จริงๆ เธอจึงรีบออกจากห้องไปหาแพรพลอยที่หน้าหอพัก

                                “พลอย  พลอยใช่ไหม เราแอร์นะ” นภาภัทรทักทายพร้อมยิ้มให้เมื่อไปหยุดอยู่หน้าแพรพลอย เมื่อมาอยู่ใกล้เธอจึงได้เห็นว่าตัวจริงของแพรพลอยนั้นน่ารักกว่าในรูปหลายเท่า พร้อมกับคิดในใจว่า **โอ้! สเป็คเลย  แห้งๆ สูงๆ  ผิวสีน้ำผึ้งแบบนี้ใช่เลย **

                                “ใช่จ๊ะพลอยเอง  แล้วนี่แอร์อยู่คนเดียวเหรอคะ”

                                “อ๋อ ใช่จ๊ะ  พี่สาวเราไปทำงานแล้ว ขึ้นไปข้างบนกันไหม หรือว่าจะไปไหนกันดี”

                                “อืม....ไปเดินห้างกันไหมค่ะ พลอยไม่เคยเข้าไปในห้างเซ็นทรัลบางนาเลย”

                                “จ้า งั้นแอร์ขอไปเอาของบนห้องก่อนเดี๋ยวลงมานะจ๊ะ”

                                “ค่ะ”

                เมื่อนภาภัทรลงมาอีกครั้ง ทั้งสองคนก็ได้ขี่จักรยานยนตร์รับจ้างไปยังห้างเซ็นทรัลบางนา  ทั้งสองเดินคู่กันมาเรื่อยๆ โดยได้พูดคุยกันไปเรื่อยๆ นภาภัทรได้บอกแพรพลอยให้แวะที่ร้านหนังสือ เพราะเธอจะซื้อหนังสือเล่มหนึ่ง ทั้งสองได้ตระเวนตามร้านหนังสือหลายร้านภายในห้างสรรพสินค้าแห่งนั้นแต่ก็ไม่มีหนังสือเล่มที่นภาภัทรต้องการเลยสักร้าน 

ระหว่างที่เดินวนกันอยู่หลายรอบแพรพลอยได้ชักชวนนภาภัทรทานอาหาร  เมื่อทานอาหารเสร็จทั้งสองได้หยุดพักที่ม้านั่งหน้าร้านหนังสือ แพรพลอยนั่งลงที่ม้านั่งตัวหนึ่ง  นภาภัทรจึงนั่งลงที่ม้านั่งตัวเดียวกัน  แพรพลอยขยับตัวไปนั่งติดพนักพิงแขนเก้าอี้อีกฝั่งหนึ่งทำให้นภาภัทรคิดว่าแพรพลอยรังเกียจตนเองและไม่ได้ขยับตามปล่อยให้เป็นช่องว่างอยู่อย่างนั้น

                                “แอร์จะขยับมานั่งกันใกล้ๆกันก็ได้นะคะ  ที่พลอยขยับมาตรงนี้เพราะตรงนั้นมันร้อน”

                                “จ้า  แหมแอร์ก็นึกว่าพลอยรังเกียจแอร์ซะอีก เฮ้อ...แล้ววันนี้พลอยว่างทั้งวันหรือเปล่า”

                                “พลอยไม่ได้รังเกียจแอร์นะค่ะ อืม...วันนี้พลอยต้องไปรับน้องสาวจากโรงเรียนที่น้องสาวพลอยไปเรียนพิเศษ ตอน บ่าย 2 นะ”

                                “เหรอ.... แอร์นึกว่าพลอยจะอยู่กับแอร์ทั้งวันซะอีก” นภาภัทรพูดออกไปด้วยน้ำเสียงสั่นๆ เพราะเธอคิดว่าแพรพลอยคงไม่ชอบเธอเท่าไหร่

                                “ก็ที่จริงวันนี้พลอยไม่ค่อยว่าง แต่ที่พลอยมา พลอยแค่อยากเห็นหน้าแอร์เท่านั้นเอง”

                                “อืม...แต่ทำไมพลอยผอมจัง ในรูปมันดูอวบกว่านี้”

                                “ผอมเหรอคะ พลอยว่าจะลดอีกนะเนี่ย  แล้วแอร์ล่ะจะกลับบ้านวันไหน”

                                “ก็คงกลับพรุ่งนี้จ๊ะ  เพราะเหตุผลที่แอร์มาที่นี่ คือ แอร์ตั้งใจมาเจอพลอยเท่านั้นเอง”

                                “จ้า.....แล้วนี่แอร์ทำงานอะไร หางานได้หรือยัง”

                                “ตอนนี้ยังไม่ได้ทำงานจ๊ะ แอร์กำลังอ่านหนังสือสอบบรรจุข้าราชการครูอยู่จ้า”นภาภัทรพูดเสียงอ่อยๆ ตอนนี้เธอยังไม่มีงานทำแล้วแพรพลอยจะชอบเธอเหรอ

                                “อืม ขอให้ได้งานเร็วๆนะ แอร์จะไปไหนอีกไหม พลอยว่าจะขอตัวกลับก่อน เพราะพลอยต้องไปรับน้องสาวที่โรงเรียน”

                                “จ้า งั้นกลับก็กลับ”

                จากนั้นแพรพลอยกับนภาภัทรก็ออกมายืนอยู่หน้าห้างสรรพสินค้าแห่งนั้น ก่อนที่จะแยกย้ายกันกลับ นภาภัทรเมื่อกลับมาถึงหอพักของพี่สาวเธอก็ได้แต่ครุ่นคิด  ซะรอยแพรพลอยจะไม่ชอบเธอ  เธอนอนคิดอะไรเรื่อยเปี่อยจนกระทั่งหลับไป  เมื่อตื่นขึ้นมาอีกครั้งเธอรู้สึก คิดถึงแพรพลอยจึงคิดจะโทรหา แต่ก็ไม่กล้าจึงส่งข้ออความให้

****ทำอะไรอยู่ คิดถึงนะ** เพียงไม่นานก็ได้รับข้อความตอบกลับมา

 ***นอนอยู่คิดถึงเหมือนกัน***

                หลังจากนั้นแพรพลอยก็ได้โทรศัพท์หาเธอ  พูดคุยกันพอสมควรทั้งสองคนก็นอนหลับไปด้วยความอ่อนเพลีย  วันรุ่งขึ้นนภาภัทรก็ได้เดินทางกลับบ้านเมื่อเธอกลับบ้านแล้ว เธอกับแพรพลอยก็ยังติดต่อกันทางโทรศัพท์เสมอๆ

                ต่อมานภาภัทรได้ไปสอบเจ้าหน้าที่ธุรการในจังหวัดที่เธออยู่  ซึ่งปรากฏว่าเธอสอบได้  เธอจึงเลือกทำงานในโรงเรียนแถวๆบ้าน  วันหนึ่งขณะที่นภาภัทรกำลังทำงานเธอเกิดทำซิมการ์ดโทรศัพท์ที่เธอใช้คุยกับแพรพลอยหล่นหายไป  ทำให้ไม่สามารถติดต่อแพรพลอย และเพื่อนๆหลายๆคนได้

          ต่อมานภาภัทรได้สอบบรรจุข้าราชการครู ซึ่งปรากฏว่าเธอสอบได้อีกเช่นกัน ทำให้เธอต้องมาทำงานเป็นครูยังอีกจังหวัดหนึ่งที่อยู่ห่างไกลจากจังหวัดที่เธออยู่พอสมควร

.........................................................

หลายเดือนผ่านไป

                นภาภัทรพยายามหาวิธีการติดต่อแพรพลอยทุกวิธีการแต่เธอก็ไม่สามารถติดต่อได้  ซึ่งทุกวันนี้นภาภัทรยังคงตามหาแพรพลอยและยังหวังว่าสักวันหนึ่งเธอจะได้เจอแพรพลอยอีกครั้ง หากแพรพลอยสามารถรับรู้ผ่านสายลมได้เธออยากจะบอกให้รู้ว่า

                                ***แอร์  คิดถึง พลอย นะค่ะ  และ แอร์ก็ยังรอพลอยเสมอ  ในวันนั้นแอร์อาจจะดีไม่พอสำหรับพลอย หรือสำหรับใคร  แต่ในวันนี้แอร์มั่นใจแล้วว่าแอร์ดีพอ ทั้งหน้าที่การงานหรืออะไรหลายๆอย่าง และอยากให้พลอยรู้ว่า แอร์รักพลอยนะ ถึงแม้แอร์จะไม่เคยพูดมันออกไป  แอร์จะรอนะค่ะ  รอว่าวันหนึ่งแอร์จะได้พบพลอยอีกครั้ง ถึงแม้ว่าวันนั้นพลอยจะมีใครข้างกายพลอยแล้วก็ตาม ***

...........................................................

     Share

<< เหตุผลที่ทนเหงาความทรงจำในหัวใจ ตอน เธอยังมีชีวิตอยู่....อย่างน้อยก็ในใจฉัน >>


Posted on Sat 3 Apr 2010 14:53

Name :
Email :
URL :
Comment :
กรอกข้อมูลก่อนส่ง CAPTCHA Image
Refresh